Okan Hakkında Herşey

Okan | Sıradan bir adam, sıradışı bir güç.

2012-02-04T22:50:00.001+02:00

Deli Pokemon

2012-01-01T19:30:00.000+02:00

Gimme shelter or i'm gonna fade away.

İnsanlardaki iyilik ölmemiş. Sabah yere düşen paramı, arkamdan koşarak bana veren kadın ve otobüste ineceğim durağı tahmin edip beni uyandıran adam. Aceleyle size teşekkür edememiş olabilirim. Teşekkürler, iyi ki varsınız.

"28 Aralık 2011 gecesi sınır ötesinde meydana gelen olayda hayatlarını kaybeden vatandaşlarımıza Allah'tan rahmet, aile yakınlarına sabır ve başsağlığı dileriz." Genel Kurmay Başkanlığı. Söylenecek çok şey var ama zamanında Malcolm X net bir şekilde özetlemiş demek istediklerimi:

"Eğer dikkatli değilseniz, gazeteler sizin zulüm gören insanlardan nefret etmenizi ve zulüm uygulayan insanları sevmenizi sağlar." {If you're not careful, the newspapers will have you hating the people who are being oppressed and loving the people who are doing the oppressing.}

İnsanın en üretken olduğu zamanlar stres altında olduğu zamanlardır. Boşuna dememiş atalarımız "İnsanın aklı ya koşarken, " diye. Facebook geçmişime bir göz attım da, en çok blog girdimi vize/final/bütünleme dönemlerinde yayınlamışım. Acaba stres altında olduğum zamanları gereği gibi değerlendiremiyor muyum? Yok ya, bence gereği gibi değerlendiriyorum. Hayat kısa.

Cevap: Gereği gibi değerlendirsen, yukarıda bütünleme diye bir dönem sayar mıydın?

Cevaba cevap: Orada stres altında olduğum dönemler örnekleyici sayılmıştı, daha da çoğaltılabilir. Ödev, sunum vesair.

İkinci cevap: Geride kalan 4 dönemde de bütünlemeye girdiğin gerçeğini göz önünde bulundurursak, gereği gibi değerlendirmediğin sonucuna kendiliğinden ulaşırız.

Ben deli değilim.

Bence en samimi yeni yıl reklamı, kim ne derse desin Tadım'ın reklamıydı. Adamlar resmen: O kadar umutlanıyorsun ama yine TV başında çekirdek çıtlayarak gireceksin yeni yıla, düşüncesini reklama öyle bir koymuşlar ki hayran kaldım.

Daha önce aynı hataya ben de düşmüş olabilirim -Kesin düşmüşümdür- ama yaşlandıkça anladım ki, yeni yıldan, yeni yaştan, yeni her türlü bıdıbıdıdan -bıdı bıdı mı? Kendimden utandım.- çok büyük şeyler beklemeyeceksin. Herkes yazıyor, 2012'de şu gelsin bu gelsin şu olsun bu olsun. Hayır 2011'den ne gördün ki 2012'den ne bekliyorsun. Aynı dilekleri 2011'de de dilemedin mi?
Diledin.
Oldu mu?
Olmadı.
Niye?
Çünkü sadece dilemekle olmaz. 30 Aralık 2011'le 1 Ocak 2012'de aynı şekilde davranıyorsan, yeminle olmaz. Asıl nokta, değişen yılla kendini değiştirebilmek.
"Ben hiç değişmedim." Aferin sana çok büyük mağrifet. Taş bile durduğu yerde değişiyor. Yanlış giden bir şeylerin var olduğuna inanıyorsak, bir noktada değiştirmemiz gereken bir husus vardır. Bunu bulmak, buna çabalamak lazım.
Bulduk, çabaladık, değiştirdik mi?
Gerisi kısmet.

Bart: This is the worst day of my life.
Homer: This is the worst day of your life so far.

Eskiden bizi dürbünle izleyen insanlara sapık diyorduk -beni izlemediklerinden eminim de sizi bilemem-. Şimdi takipçi/arkadaş/çevrelerimde, artık her ne siteyi kullanıyorsanız oradaki sıfatı diyoruz.

"Halk aşksızsa sokaklar banka dükkanlarıyla doludur." C. Zarifoğlu

Son blog yazımda ucundan değinmiştim. Hazır burada da reklamdan bahsettik, şu sansasyonel biskolata reklamlarından bahsetmesem olmaz. -Önbilgilendirme: Aşağılık kompleksi diyecek olanlar, ben kendimi nalet, aşağılık, pislik bir insan olarak görmüyorum.- İnsaneler ağızları açık izliyorlar reklamı.
"OAAA İTALİYAAAAN" diye. Sonra da bir grup sosyolog çıkıp diyor ki: "Efenim evlilikler yürümüyor." Yürümez tabi. Kadın Silvio bekliyor bahtına çıkan Süleyman. Fransuva bekliyor, talibi Hasan usta. Sunum arzı karşılamıyor. Söylemek istediğim o reklamları Pokemon'u izler gibi izleyin. Hiç bir zaman pokemonunuz olmayacak.

1 sene idare eder herhalde bu blog sizi?

Hayatınızın en kötü yılı 2011 olsun.

Fransız

2011-12-24T20:30:00.000+02:00

Bonsoir!

Otobüste camın buğusunu sadece kendine yetecek kadar temizleyen insan ne bencil bir insandır. Sadece kendini düşünür o, başka hiç bir kimse umurunda değildir. Pis herif.

Nationalism overloaded.

Bildiğiniz gibi Fransa, devletin tanıdığı soykırımları inkar edenlere cezai yaptırım getirdi. Ne kötü yaptı, birden döndük o yöne doğru tükürdük. Ama kardeşim, insana sorarlar. Bu adamlar 2001 yılında açık açık demiş ki, "Siz soykırım yapmışız." O zaman da dönüp tükürmüşüzdür. 2006 yılında, geçtiğimiz günlerde kabul ettikleri yasayı tekrar teklif etmişler, yine tükürmeye hazırlanmışız, ama Senato'dan geçmemiş. Biz de demişiz "Adam oldular." Gelelim 22 Aralık 2011'e. Adamlar kabul etti. İfade özgürlüğüne ne kadar aykırı olsa da, sadece 45 milletvekili olumlu oy kullanmış olsa da, onların hiç bir alakası olmasa da, tamamen siyasi bir karar olsa da kabul etti. Şu an herkes o yöne doğru tükürüyor. Sonuçta ne oluyor. Rien! -Hiç bir şey- Sayın okuyucu, geçtiğimiz günlerde bir habere rastladım ntvmsnbc'de. O kadar yerinde bir araştırmaydı ki. Bu zamana kadar bu iddaları kabul eden ülkelerin listesini yayınlamışlar. 11 tanesi AB ülkesi. Biri hariç hepsiyle ikili ilişkilerimiz sürüyor. Hatta sorsan hükümete bu 20 ülkeyi, bilmez bile. Bırak hükümeti, dışişleri bile bilmez. Yani bilir de, bilmez. E adama sormazlar mı o zaman, ne işe yarıyorsunuz diye. Sormazlar mı adama, siz öyle bağırıp çağırırken, 24 Nisan çoğu ülkede anılıyor diye. Sormazlar mı adama 8 tane yaptırım sıralıyorsunuz ama sizin vatandaşlarınıza vize verirken binbir çile çektiren Fransuvalar, sizin ülkenize kimlikle giriyor, hani bunun yaptırımı diye; siz kimi yiyorsunuz diye; omurganızı nerede unuttunuz diye. Başbakan diyor ki, ifade özgürlüğü yok -komik seni-, soykırımı babasına sorsun, hoşgörüyü dedesine sorsun falan da filan. Bir de AB'ye bakmaktan sorumlu bakan Ego, çıkıyor, yaptırımlar açıklandıktan sonra açıklama yapıyor, diyor ki "Sarkozy'e kapak olsun." Tarih tekerrürden ibaret. Osmanlı'dan beri tarih bize gösteriyor ki, diplomasiden -çok afedersiniz- bir bok anlamıyoruz. Oyunu kurallarına göre oynayamıyoruz. Tepkimizi ortaya koyamıyoruz. Az laf çok iş yerine, çok laf az iş yapıyoruz. Bunun sonucu olarak da bir o yana itekleniyoruz, bir bu yana itekleniyoruz. Anca boş laflar, populist söylemler. Bu da unutulacak. 5 sene sonra, hatta nerede beş sene, 2015 Nisan'ına kadar dünyanın yarısı bu tür tasarıları kabul etmiş olacak. Biz de o zamana kadar tükürük mesafemizi arttırmaya çalışalım. Zaten tükürmekten başka bir şey yapmış olsaydık, iş buralara gelmezdi.

Karanfilin ağızda oluşturduğu uyuşukluk hissini seviyorum, hatta aşığım o hisse. İntihar etmek istesem, bir kilo karanfil yutarak etmeyi deneyebilirdim.

Ödüllü Soru: Rüzgara karşı tükürdüğünü anlaması için insanı kaç kere ıslanması gerekir?
Ödül: Her zamanki gibi çikolatalı gofret.

Fransayı savunduğumu sanacaklara özel not: Bir daha oku.

Bundan sonra daha sık yazmaya çalışacağım elbet, ama kısmet.

Ayrıca merak ediyorum, kabul eden diğer 19 ülkeye, hadi birini tanımıyoruz -sokakta karşıma çıksa yüzüne bakmam durumu- diyelim, diğerlerine ne yaptırım uyguluyoruz?

Blogger'ın yeni tasarımı benim blog tasarımıma inanılmaz derecede benziyor. Bu bana özel bir şey mi, yoksa herkesin blogger ana sayfasının tasarımı, benim blogumunkine mi benziyor?

Yıl oldu olacak 2012, ben hala blog yazıyorum.

Son yazımdan bu yana;
-Balkanlara (Makedonya, Kosova, Karadağ, Bosna Hersek, Hırvatistan, Arnavutluk) gittim,
-Trakya'ya (Edirne) gittim,
-Bursa'ya da gittim.
-Yaklaşık her okula gittiğim gün çıkışta Eminönü'ne kadar yürüdüm.
Topladın mı baya (TDK'ya göre bayağı) bir kilometre ediyor. Sonuç olarak, ne gezmişim be!
-Ehliyette aldım, hatta ıslattım bile. (¡İğrenç espri tehlikeli derecede yakın!) Kuruyunca yazılar kayboldu gidip yenileyeceğim.

Ayrıca İspanyolca 101 aldım. Yakında kendi başıma Biscolata Mood reklamı çekeceğim sanırsam.

Film demişken bir zombi filmi çekmeye kalkıştık. Sonuç: Biz ettik siz etmeyin. Ama iyi tarafından bakmak gerekirse, Çocuklar Duymasın'dan veya Arka Sokaklardan daha iyi bir ürün çıktı ortaya.

Kıymetli evrak çalışırken içimden geçenleri özetlemem gerekirse: F*ck this sh*t, i'm going to be a stripper!

2012'den ne beklediğimi bilmiyorum, asıl merak ettiğim 2012 benden ne bekliyor.

Innocence has a power evil can not imagine.
Devletlerden nefret edin, insanlardan değil.

Yıl oldu olacak 2012, tarzımda hala bir değişiklik yok.

Au revoir!

Matruşka - Peki siz neredesiniz?

2011-07-03T22:05:00.002+03:00

TosbaFilm utanmadan sunar. Kaybettiğiniz dakikalar iade edilmez.

Matruşka

2011-06-24T22:31:00.004+03:00

Yaşamak lazım.

Friends güzel dizi insanlık. İzleyiniz, tavsiye ediniz, ilk sezon bıksanız da devam ediniz, sonunda üzülünüz, çok üzülünüz, bittikten sonra hayatınızda bir kısmın eksildiğini hissediniz. Friends güzel dizi insanlık, izleyiniz, kaybettiğiniz vakitler tarafımdan iade edilebilir. Garanti vermiyorum.

Şarkı dinlemeden blog yazamıyorum. Yazamıyorum işte, yazamıyorum, olmuyor. Gitmiyor daha fazla, kalemim köreliyor. Şarkının modu da yazıya yansıyor ister istemez.

Otobüste, gölge ve cam kenarındaki koltuk birden boşaldığında, o koltuk için yarışan üç kişi arasında galip gelip, o koltuğa yayıldığım zaman o kadar seviniyorum ki, koşup otobüsteki bütün insanları alkışlayasım geliyor. Kaybedenlere nispet yaparcasına yayılıyorum, yüzlerine pis pis gülüyorum. Bir gün kaybeden siz olursanız, alınmayın. It's nothing personal.

Matruşka'nın "anne" demek olduğunu biliyor muydunuz?

Zor olsa da denemeye değer.

Yarın kısa film çekimlerine devam ediyoruz arkadaşlarla. Senarist ve yönetmen koltuğunda Tugay'ın oturduğu filmin çekimleri, yarın karga b*kunu yemeden Yeşilköy'de. Evet Tugay, bu sitem sana!

Tüm ülkeye benden okrasi, demli olsun.

Geçtiğimiz hafta yalnızlığın dibine vurdum be blog. Evdekiler İzmit'e gitti. En yakın arkadaşlarımdan -hiç biri burayı okumaz- biri Amerika'da, biri Yunanistan'da biri de Bulgaristan'daydı, sevgili desen o da Bursa'da. Olan eve oldu, ben gayet iyiyim. BİM'de satılan pizzalar da iyi, ucuz ve güzeller. Pizzayı paylaşmayı sevmediğimden evde kimse yokken zevkle yedim. Ama en güzeli, mutfağın ışığı yandığında, Suuu diye bağırdığında, su gelmesi. Yine geldi.

İtiraf: Bohemian Rapsody'i 21 yaşımda dinledim, küfrettim kendime. O kadar salakça şarkıyı dinleyip, bunun gibi bir şarkıyı onlar yüzünden es geçtiğim için. Lanet olsun bana. -Link vermiyorum, beğenmezseniz benden bilirsiniz sonra.-

Her şey güzel olacak.

Evet, üşengecim. Evet, ultra üşengecim. Ama ben halimden memnunum.

Bu ülkede neler neler oluyor bir bilseniz, insan bir hukuk bürosunda çalışmaya başlayınca anlıyor. -hava atma gibi bir amacım yok-

4 günde 2 blog. Toplayınca 1 blog eder umarım.

Herşey güzel olacak. İyi geceler insan, iyi insanlar gece.

Kek ve Çay

2011-06-20T00:45:00.004+03:00

Tumbler, twitter nicesinde dolandım; benim sadık yarim blogspottur.

Merhaba dünyalı, ben dostum.

Blog tasarımımı değiştirip yayınlayacaktım yeni yazımı ama hala sıkılmadığımı farkettim bundan. Bir yılda çok şey değişti ama minimalistliğe duyduğum sevdam değişmedi. Yaşasın sadelik!

Mutluluk, üzerinde dondurma damladığında, dondurmayla aynı renk tişört giydiğini farketmektir.

Şöyle geriye bakıyorum da, çok şey değişti bir sene de be blog. Ben'dim, biz oldum; 20'ydim blackjack oldum; Hukuk 2'ydim hukuk 2, 80 oldum -ah bu kalan derslerin gözü kör olsun-; stajyer oldum; kimilerine daha yakın, kimilerindense uzak oldum; daha ciddi oldum; daha ciddi olduğumu söyleyecek kadar şakacı oldum; bazı oluşumlardan ayrı oldum; daha iyi bir aşçı oldum; olabildiğince kendim oldum. Yeni bir dönem beklemiyor aslında beni, yoğun bir yaz bekliyor. Zaten pek inanmam yeni dönem söylemlerine -daha önceki yazılarımda yazmış olabilirim, bir zamanlar gençtik ve askerdik*-. Bir insanın yeni dönemine başlaması, bir dizinin yaz tatilinden sonra devam etmesi gibidir. Etraftaki bazı insanlar daha bronz olur, tamam ama onun dışında pek bir değişiklik olmaz, her şey kaldığı yerden devam eder. Sonuç olarak, kaldığım yerden devam ediyorum blog yazmaya.

*"Bir Zamanlar Askerdik" ne güzel filmdi be. Hele sonu, değil mi?

"Kaybedenler Kulübü" filminin tek kötü yanı, gaza gelip her gece "İyi geceler, tabi öyle bi'şey mümkünse" diye yazan salaklar. Bir filmden de gaza gelme be ergenlik.

Mutsuzluk, otobüste uyurken yapılan servisi kaçırmaktır. İnsanın bir dilim kek ve bir bardak çay kaçırdığı için bu kadar üzüldüğü zaman yoktur, bence. Yoksa var mıdır? Yoktur yoktur.

Bu ülke her seçiminden ve şampiyonluğundan sonra kronik olarak şike iddialarının ortaya atıldığı bir ülke.

Léa, elle est pas terroriste, elle est pas anti-terroriste.

İyi geceler insanlık, beklemeyi ve bekletmeyi sevmem.

Elle est pas à gauche, elle est pas à droite, elle est pas maladroite.

Yolculuk

2011-01-02T20:30:00.000+02:00

Bu yazı okunmak için yazılmamıştır.

Ek fıkra: Bu yazı otobüste yazılmıştır.

Nostalji:

Vize Zamanı yazılan eskiz: Zaytung haberini, idare hukuku prensiplerine göre yorumluyorsam, cidden kafayı sıyırıyorum demektir.

Kurban Bayramı eskizi: Bayramlarda köye giderken, hep yanımda ders çalışmak için kitap götürürüm. Kitapların niteliği değişir tabi. Eğitim sisteminin niteliklerine göre sırasıyla Hayat Bilgisi kitabı, test kitapları ve tuğlalar. Bu sene de yanımda bir kitap götürmeyi düşünüyorum. Çalışmayacağımdan emin gibiyim, maksat biraz artistlik olsun. Borçlar Hukuku kitabını götürebilirim. 1000 sayfa kitap -abartı değil, cidden 1000 sayfa-. Artistliğin alası. Hele bir de cebimden mevzuat çıkarırsam, huu beybi. İçim kıpraştı.

Allah kimsenin işini devlet bankasına düşürmesin. Hele Ziraat Bankası'na hiç düşürmesin. Call Center'ı meşgul çalan başka bir banka varsa, adını söyleyin, size maximus alacağım -Yeni gözdem- Tamam kardeşim, yaşlı hakları vardır. Otobüste yer verilir meğer ki en arkada oturmuyor olun -borçlar hukukuna selamlar- Ama kardeşim, banka şubelerine boş yere numaratör konulmuyor ki. Yaşlıdan gence doğru işlem yapılmaz ki. Zaten şubedeki müşterilerin yaş ortalaması 3 haneli rakamlar. Farkı kapatmaya mı çalışıyorlar anlamıyorum ama ayıp. Numarayı alıyorum, sıramı bekliyorum efendi efendi, adam önüne geleni önüme alıyor. Ne bu be! Yüzsüzlük resmen. Sonra da pişkin pişkin "Bir türlü rahat bırakmıyorlar" diyor. Ben içimden neler diyorum bir bilse.

İlk kez otobüsteyken blog yazıyorum. Çok garip bir duygu. Sırf gördüklerimi yazsam neler çıkar acaba. Neyse gereksiz atraksiyona girmeyelim.

"Siz efendim çay, kahve, meyve suyu?"

"Çay"

"Kek, poğaça?"

"Kek"

"Buyrun"

"Sağolun"

2 numara da oturuyorum. Resmen ben kullanıyorum otobüsü. Öyle bir his. Çok seviyorum bu hissi.

Ya da dev ekranda bir film izlemek gibi veya 3d similatör içinde olmak. Ama en iyisi otubüsü kullanmak. Kesinlikle.

Bir şarkıyı çok dinlemek istediğimde, internet sitesi -fizy, youtube vs- şarkıyı yavaş yüklüyorsa, o şarkı her durduğunda başa alıp tamamlanana kadar tekrar tekrar dinlerim. Eğer şarkıyı tamamen dinlemeden vazgeçersem bu eylemden, anlarım ki gerçekten istemiyorumdur o şarkıyı dinlemeyi. Yarım saattir şarkının tamamen yüklenmesini bekliyorum, o şarkıyı dinlemeden İstanbul'a gelmeyeceğim!

Gelmek dedim de, kime göre gelmek, kime göre gitmek?

Ek fıkra: İki kadın yan yana sessizce oturuyorlarmış.

FaceChat: Okan: Baba ben yola çıktım geliyorum.

Uzun zamandır yazmıyorum. Anlatacak çok şeyim var ama bir şeyim yok, isteğim. Anlayış gösterin. O aralarında konuşanlar da duymadığımı sayıyorlar ama duyuyorum.

Yeni yıl yeni yıl yeni yıl yeni yıl, herkese kutlu olsun.

Yeni yıl yeni yıl yeni yıl yeni yıl, herkese mutlu olsun.

"Nice Mutlu Yıllara" yazısını "Nays Mutlu Yıllara" diye okuyan ve bunu yazanı aşağılayan bir arkadaşım var, şimdi adını verip rencide etmek istemem, o kendini biliyor.

Merhaba Semra, naber? - :D -

Dalgalandım da duruldum. Kendinize iyi bakın insanlar. Her nerede bekliyor ve bekleniliyorsanız.

Ve şarkı biter. Merak edenlere: http://www.youtube.com/watch?v=txXZ6mdrreA&feature=fvw

Ben Bir Şizofrenim

2010-11-05T21:00:00.000+02:00

Açılın ben doktor değilim.

Nasılsınız görüşmeyeli?

Yolda üzerime doğru yürüyen insanlar, neden beni sevmiyorsunuz? Neden bunu yapıyorsunuz bana, neden bir sağa bir sola sonra tekrar sağa ve sizi geride bırakma gerilimini yaşatıyorsunuz bana? Çok mu zor nereye gideceğimi kestirmeniz? Çok sivri manevralara da kalkışmıyorum hani, çekilsenize lan önümden!

İkinci sitem yayın hayatına başlıyor. Orada böyle lan yazdığını göremezsiniz, daha resmi olacak orası, takım elbisesiz girilmeyecek -buraya da damsız girilmiyor haberiniz olsun- -şaka tabi ki- -böyle şaka mı olur?- -olur olmaz, ne karışıyorsun?- - olur olmaz işlere kalkışma- -kes-. Oraya yazdığım yazılardan blogumda da bahsedeceğim, ilginizi çekerse girer okursunuz. -Teklif var ısrar yok- -Ben sana sus demedim mi?-

Benim sadık yarim Ceza Hukuku'dur. Çok sevdim ben o dersi, hocası da iyi ama, ders ayrı bir olay. Hukukta aradığım hareketliliği buldum cezada. Borçlar Hukuku'nun o durağanlığı, idarenin karmaşıklığı, Uluslararasının kırıklığı yok. CSI'da izlediğimiz aksiyon var demiyorum, o da yok tabi, ama eğlenceli. Sokaktaki adamın, kafasına taşı bir indirdi aha böyle yarıldı kafası pekmezi aktı, dediği olayı siz onlarca farklı şekilde yorumlayabiliyorsunuz. Çok zevkli çok, tavsiye ederim.

Ayrıca inanılmaz derecede açık sözlüler.

"Evladım bu soru çok gereksiz." -Gülüşmeler-

Uluslararası Hukuk'ta 3 ders hiç uyumadan dayanın, bir adet çok taraflı andlaşma -anlaşma değil- kazanın.

O değil de, burslara ne kadar zam gelecek bilen var mı? Bilene fondü ısmarlayacağım -yarışmayı düzenleyen kişi hediyeyi değiştirme hakkını saklı tutar.-

Spartacus çok iyi dizi be! Ama şu da bir gerçek ki, YUH! -İzleyen anladı-

Açıl Yutub -Youtube- açıl.
Kapan yutub kapan.

Hala yutuba giremeyen var mı? Ciddi soruyorum? - :D -

"Well everybody knows that bird is the word"

Arada dilayc tarafından mimlenmişim, mime icabet etmek lazım:

En sevdiğim 5 yemeği yazayım bakalım.

1) Pizza. Ölürüm, biterim, sınırım yoktur, 2 büyük pizzayı bir oturuşta bitirmem benim için olağan bir davranıştır, paylaşamam, eğer pizzama ortak olmak gibi bir düşünceniz varsa, önce beni devreden çıkarmalısınız.

2) Lahmacun. Türk usulü pizza bir yerde, sık sık alır yerim, kötüsüne asla dayanamam.

3) Sarma. Açıklamaya gerek bile görmüyorum.

4) Kabak Böreği: Bizim yöreye özgü bir börektir -böğrek-. Balkabağından yapılır. Rendelenen balkabağı, bir gün şekerde bırakıldıktan sonra google a balkabalkı börek yazılır, devamı nasıl oluyormuş bakılır.

5) Çikolatalı Gofret. -tahmin etmeyenler şimdi burayı terkedebilirler-

İyi akşamlar insanlar, çay iki oldu.

Eskiz

2010-10-10T16:20:00.001+03:00

-Okan
-Burada

Fikir Toplama Kampı diye bir şey bulduk biz. Birincisini geçtiğimiz yıl gerçekleştirdik. Şimdi sıra '02 de. 02'ye katılmak için, önce http://www.fikirtoplamakampi.com 'dan 13 Ekim'e kadar -üç gün kaldı, dikkat- başvuruyorsun, sonra biz sana ulaşıyoruz. Mülakatı geçince, 29 Ekim günü, bizle ufak bir kokteyle katılıyorsun. 30 Ekim günü ise, sabah, tüm zihin açıklığınla, senle aynı alanda proje üretmek isteyen takım arkadaşları ve 1 takım kaptanı ile birlikte fikir arıyorsun. Fikirleri buldun mu? Tamam, tut onları sakın bırakma. Sonra hepsini değerlendir, seç bir tanesini. Sonra geliştir. Çünkü o geliştirdiğin ve projeleştirmeye başladığın fikri, ayakları yere bassın diye, bir hafta sonra, 6 Kasım günü eğitimcilere sunacaksın. Ondan sonra, eğitimcilerin önerileri doğrultusunda, fikri gözden geçirecek ve projeye dökeceksin. Kişisel Marka ve Girişimcilik konusunda uzman eğitimcilerden, eğitimler alacaksın. Bu bilgileri de projene ekleyeceksin. 7 Kasım akşamı FTK '02 sona erecek ama sen duracak mısın? Hayır! O kadar fikir buldun, niye durasın ki? O fikri hayata geçirmek için çalışacaksın. Ve ilerleyen zamanlarda bir gece yatağına girdiğinde, ben bir değer ürettim ve onu hayata geçirdim, diyerek uyuyacaksın. O yüzden, http://www.fikirtoplamakampi.com He bu arada, Fikir Toplama Kampı, bir FikirSizler projesidir.

Yolda yürürken benle aynı hızda ve yanımda yürüyen yabancıları hiç sevmem. Ya hızlanır geçerim onları, ya da onlara yol veririm geçsinler beni diye. İnsanları sevmediğinden değil -insanları seviyorum, cidden-, tuhaf hissediyorum sadece. Dönüp bakıyorum sürekli rahatsız etmek için, geçen biri bir türlü anlamadı. Hatta ben hızlandım o da hızlandı. Okula kadar yanyana yürüdük. Ama kimsin sen be! Ne diye yürüyorsun yanımda! İnsanı paranoyak yapar bunlar.

Eskiden daha rasgele yazardım, artık öyle olmuyor. Başlayıp sonunu getiremiyorum bir yazının. Muhakkak bir yerde tıkanıyor. Sözcük gelmiyor yazacak, bitiremiyorum. Bir anım bir anımı tutmuyor. -Bir anım bir anımı tutmuyor, eş sesli deyiş gibi- Çok fazla siliyorum yazdıklarımı bu aralar. Kısmet.

Basketbol, futbol, güreş, motorbisiklet. Her şey çok güzel mi gidiyor, yoksa bana mı öyle geliyor? -Çok eskiden eklemişim ezkize, kıyamadım silmeye.-

Geçen gün, son metro seferine bindim. Kendimi amerikan filmlerinin birinde hissettim. İstasyonda ben ve arkadaşım ve bir kaç kişi daha. Tren geliyor, oturacak yer var. Bir kaç değişik insan. Biri gelip yanıma otursa: Görevi tamamlamak için 24 saatin var. dese direk gireceğim moda, o derece.

Penguen'in bu haftaki kapağına göre, yapılan ceza indiriminden sonra toplu tecavüz olayları artmış. Aydın'da üç kişi, zihinsel engelli kıza tecavüz etmiş. Erzurum'un İşkınlı köyünde 10 yaşındaki kıza tecavüz ettikleri iddiası ile tüm erkeklerden DNA örneği alınmış. Tüm bunların nedeni ceza indirimi zaten. Fatmagül'ün Suçu Ne?'nin suçu ne? Zaten belirli bir bastırılmışlıkla yetiştirilen kişiler, patlamaya hazır nükleer santral gibi -Çernobilcikler- gezerken, bu olayları onların gözüne gözüne sokanların, hiç bir özendirme payına sahip olmuyor, ciddiyim.

Bugün güzel bir tarih, uzun zamandır yazmak istemiyordum ama, bugünü boş geçmek istemedim.

Bu kadar.

Balon

2010-08-30T22:40:00.002+03:00

Muse'un en güzel kliplerinden biridir zaten Hysteria. Kurgusu olsun, adamın davranışları olsun. 3 buçuk dakikada bir film yoğunluğu yaşatır insana.

Bu ülkede güzel şeyler de oluyor: 20.000 ağaçlık Markalar Ormanı oluşturulacak. Nasıl mı? Young Ceo Club üyesi ve Üniaktivite kurucularından Erdem Genç'in hayata geçirmeye başladığı projesi ile. 365 gün boyunca, iş ve kişisel seyahatleri boyunca dolaşacak olan Erdem Genç, her gün üzerine farklı bir sponsorun t-shirt -tişört-'üni giyecek. Sonra da gününü www.ErdemNerede.com 'dan ve Facebook'tan ve diğer sosyal medya mecralarında paylaşacak. Böylece sponsorunun reklamını geniş bir kitleye ulaştıracak ve sponsorlardan gelen ücret ile toplanacak para TEMA gibi bir kuruma aktarılarak, 20.000 ağaçlık Markalar Ormanı oluşturulmuş olacak. Daha ayrıntılı bilgi için, www.ErdemNerede.com'a tıklayabilirsiniz.

Evet ve Hayır'a bir adım daha yaklaşalım. 12 Eylül'de oy kullanılacak. Ama oy kullanacakların büyük bir çoğunluğunun neyi oylayacağı hakkında bir fikri yok. Hatta anayasa ne, bunu bile bilmiyorlar. Oylarını da liderlerin dediklerine göre kullanmayı düşünüyorlar. Dedikleri derken, tüm konuşma değil, evet mi hayır mı? Kısa ve öz.

Ama liderler yine de argüman üretmeyi ihmal etmiyorlar. Bir taraf diyor ki; "82'yi değiştiriyoruz, iyi yapıyoruz." Bir bravo diyelim önce: Bravo. Her değişiklik iyi midir? Her değişiklik ileriye mi götürür? Durumu kurtarmaya yönelik cumhurbaşkanına bu kadar yetki verilmesi, ilerde daha büyük sorunlara yol açmaz mı? Sırf halk seçiyor diye siyaseten sorumsuz bir cumhurbaşkanına bu kadar yetki verilebilir mi? Bu soruları daha sonra tekrar inceleyeceğim. Ama farklı bir yerde. Diğer bir argüman, Türkiye şöyle gelişti, şu oldu bu oldu. Tamam olmuş olabilir. Ama bu bir anayasa oylaması, sen neden bunu bir güvenoyuna dönüştürüyorsun ki? Bir iyi yanında bir başka iyiyi getirir diye kaide mi var? -Güvenoyu durumunu herkes kullanıyor. Çuvaldız da iğne de iki tarafa postalansın.-

Diğer taraf diyor ki; bu anayasa mazota iyi gelmeyecek, kayısıya iyi gelmeyecek. Mazota iyi gelecek, enflasyonu düşürecek bir tane anayasa söyleyin, yarın gidip kaydımı sildiriyorum hukuk fakültesinden. Ne bekliyorlar acaba, anayasadan beklentileri ney? Anayasa ney?

Anayasa Madde 2: Türkiye Cumhuriyeti, toplumun huzuru, milli dayanışma ve adalet anlayışı içinde, insan haklarına saygılı, Atatürk milliyetçiliğine dayanan, mazotun 1 liraya satıldığı, demokratik, laik ve sosyal bir hukuk devletidir.
O zaman oyları Genç Partiye vereceksiniz. Bu arada değiştirilemez ve değiştirilmesi teklif dahi edilemez maddeyi değiştirdim, umarım çarpılmam.

Başka bir argüman; PKK'lılar şu sokakta yürürse evet mi diyeceksiniz, hayır diyeceksiniz, o zaman anayasaya da hayır diyeceksiniz. Ot kafalı! O zaman git hepsini öldür. Hadi, al eline tabancanı, sen de çık dağa, sıka sıka ilerle. Ne diye uğraşıyoruz ki biz. Cevap versene ayrımcı kafa. İnsan kafası g*tündeyken düşününce böyle oluyor demek ki!

Sonuç olarak; halk bunlardan kendisine yakın olanı söyleyen çobanı seçecek. -Yarası olan gocunsun.- Cemaat mantığıyla -her görüş ve parti için geçerli, kelime kaşıntı yapmasın- siyasetin ve politikanın döndüğü zaman bir ülkede, halka sorsan ne olur sormasan ne olur. Kimin koyunu daha fazlaysa, o kazanacak. Türkiye'mi? Evet'de çıksa, Hayır'da çıksa, halkın bir koyun sürüsü olarak görüldüğü şu devirde, kaybetmeye mahkum konumunu koruyacak. Neyimize demokrasi!

http://dai.ly/9HQULX

Demokrasi halkın kendi kendisini yönettirmesidir bu ülkede.

Inception'a gittim. İyi film, hoş film. Ama imdb'de 4. lük? Yok be abi.

Yazın bu sıcağında oruç tutmak da inanılmaz zor oluyor. Belki yazıma bu kadar gergin başlamam da bundan kaynaklıdır. Gerçi saat henüz 1 ama insanı niyet ettikten sonra bir gerginlik alıyor. Bence asıl nedeni açlık veya susuzluk değil. İnsan her acıktığında veya susadığında sinirlenmez. Aç ve susuz olmana rağmen, yemek yiyemiyor veya bir şeyler içemiyorsun ya, işte bu geriyor insanı. Özgürlüğün kısıtlanması hissi, evet tam olarak bundan bahsediyorum. Yemek ve su sadece bir araç. Ama olsun, her şeyin ayrı bir güzelliği var.

Şimdi bir paylaşım gördüm, "Evet'çilerde Hayır'cılarda izlesin". Kafaları inşaat kumunda boğulasıcalar. Her fırsatı insanları ayırmak için nasıl kullanabiliyorsunuz böyle inanamıyorum, cidden inanamıyorum.

Eve gelip kumandayı alan misafir, dünyanın en sinir bozucu insanı değil midir? Nereden geliyor bu rahatlık anlamıyorum ki. Ne zannediyorsun kendini sen? Sohbetini ne kadar değerli zannediyorsun? Benim televizyonum bu! İstediğin bir şey varsa, adam gibi söyle, açıyım. Kumandaya el koymak nedir?

Dal sarkar kartal kalkar, kartal kalkar dal sarkar. Hiç söyleyemezdim bunu, hatta yazamıyorum bile. Ekşiden kopyaladım az önce.

Bir ufak kız düşünün. Az önce kendisine uçan balon alınmış. En fazla 5 yaşında, belki o kadar bile değil. Ama daha ipinden tutmuyor balonun. Ve -salak- annesi, -hakkını helal eder umarım- balonu elinden kaçırsın. Kız kaçıp giden balona öyle bir baksın ki, dokunsun size. Hissedin o hayallerin yıkılması duygusunu, sanki kendi hayalleriniz yıkılmış gibi. Ama öyle böyle bir bakış değil, içinden geldiği gibi. Çocuk saflığı işte. Onun olamadan uçan hayalleri, ne kadar değerliydiler onun için kim bilir.

Bugün tam 3 kavgayla karşılaştım. Asıl Ramazan ruhu geliyor mu ne?

Come into my life,
Regress into a dream,
We will hide
And build a new reality.

Oruçlu oruçlu yazınca biraz agresifleşiyorum, kusura bakmayın.

Eğlenirken öğrenelim: Orgazma tapmak din değildir. Ayrıntılar için İsveç'teyiz.

İsveç'te orgazma tapanlar din olmak için mahkemeye başvurmuşlar. -Nasıl ya, mahkeme mi, başvurmak mı, din olmak mı? Bunlar çok yanlış yerden anlamışlar olayı.- Mahkeme de taleplerini reddetmiş doğal olarak. Ben şunu merak ediyorum, adamların canı ne kadar sıkıldı da buna kalkıştılar? İşiniz gücünüz mü yok kardeşim? Din olsa ne olacak, ibadet yeri mi -ha ha-açacaksınız?

İçime sinmeyen yazıları paylaşmayı sevmiyorum be blog, cidden. Beğenmedim butonu koyacağım hatta sırf bu yazı için. Ama show devam etmeli, değil mi?

Zafer Bayramınız kutlu olsun, nice Zafer Bayramlarına!

İyisi mi sen kalk...

Hayat sizinle olsun!

Beynelmilel

2010-08-11T19:00:00.001+03:00

Hayırlı Ramazanlar.

Ramazan bereketine midir bilinmez, ilmenokan.com açıldı. Sorun halledildi. Umarım herkeste -herkes derken?- net bir şekilde görünüyodur. Up'taki dedeyle ufaklık ve köpek'de bu aralar Şinasi'ye misafir olarak geldiler. Belki değişir belki değişmez. Şimdilik kafamda bir şey yok. Zaten Ramazan'ın ilk gününde iftara bu kadar az bir vakit kalmış, sıcaktan beynim sulanmış fakat tam aksine dudağım damağım kurumuşken kafa diye bir şeyim olduğu da söylenemez. O yüzden yazının geri kalanının sağlıklı devam etmesini umuyorum. Biraz uzun olabilir, iyi okumalar.

İlk defa ön başlangıç paragrafı yapıp, iyi okumalar diledim. Tuhaf hissettim kendimi.

Bildiğiniz gibi uzun bir süredir tatildeydim. Strasbourg senin, Napoli benim -ya da Napoli'de senin olabilir- gezdim durdum. Arada deliler gibi eğlendim, arada çok sıkıldım. Ama güzel günlerdi. Her şehirden kartpostal ve magnet almayı ihmal etmedim. -18:18- Buzdolabının üstü Avrupa haritası gibi. Neyse hava atma kapasitem bu kadarla sınırlı, saygılar.

Gidiş dönüş uçak bileti 151 Euro, Strasbourg'da bisiklet kiralamak 20 Euro, Roma'da bir akşam yemeği 6 Euro, evde donla oturmak: paha biçilemez! Geriye kalan her şey için, Kredi ve Yurtlar Kurumu!

Yabancı bir mekanda erken uyanmak akıl sağlığına zararlı bir durumdur, bunun üstüne şu ana kadar çok şey söylenmiştir. O yüzden uzun uzun tüm klişelerden bahsetmeyeceğim. Fakat akıl sağlığına zarar durum, 10 kişinin kaldığı bir odada erken uyanmak ve cidden yapacak bir şeyin olmaması. Uyuyanlara bakıyorsunuz ama biri sizin ortalığa o şekilde baktığınızı görse direk sapık damgasını yiyeceksiniz. Onlar bakınca Avrupalı oluyor, biz bakınca sapık. -Not: Bakmak derken, o manada bakmak değil. Siz ve kirli beyinleriniz- Hele bir de valizinizi falan toplamanız gerekiyorsa sabah erkenden, daha bir işkence. Ne kadar sessiz davranmaya çalışırsanız, o kadar gürültü çıkarıyorsunuz -Murphy kuralı da geldi.- Gayet ciddiyim.

Fransızca'nın en sevdiğim kelimesini sormuştu geçen sene hoca. Tranquille -trankil- demiştim. Sessiz, sakin, telaşsız demek ve söylenişinde bile o hava var. Hala da severim. Ama artık en sevdiğim kelimesi değil. Bu sene birinciliği "se manquer" -sö manke- kaptı. Fransızca'da özlemek fiili yok. "Manquer" yani eksik olma fiilini kullanıyor bu Fransızlar. Ama İngilizler'in "I miss you" kullanışı gibi değil. Tu me manques diyorlar, yani "Sen bana eksiksin". Bir insanın yokluğunu, kendindeki eksiklik olarak belirttikleri için, alkışlıyorum Fransızları. Tebrik ediyorum, Eyfel Kulesi ile değil, Se Manquer ile girdiler gözüme.

Bu yollar gidişime, İtalyan'lar duruşuma hasta.

Çok uluslararası bir yazı oldu ama ne yapabilirim ki?

Patates - Karpuz - Tencere - Pencere - Puşt - Cacık - Portakal - Limon -Kolay : Bir Arnavut Yunan'a bu kelimeleri söylerseniz hepsini anlar, çünkü aynı kelimeleri kullanıyorlar. Yunanca'da ise sadece kolay, tencere ve pencere yok. Çoğu sebze ve meyveyi aynı sözcüklerle isimlendirmişiz. Bu kadar yakın kültürleriz, bu kadar benzeriz aslında. Ama zamanında öyle bir nefret tohumları ekilmiş ki aramıza, bizim -Yunanlılarla birlikte- dalga geçtiğimiz çoğu şeyi, halkın büyük bir kısmı ciddiye alarak, bir nefret aracı olarak kullanıyor. Yazık diyorum, çok yazık.

Eğlenirken öğrenelim:
Adım adım Napoli'de hayatta kalma kılavuzu:

1. Adım: Asla küçük adımlarla yürümeyin, hızlı ve büyük adımlarla yürüyün. Napoli küçük adımların şehri değil, ani ve hızlı hareketlerin şehri. Önünden geçtiğiniz dükkanın içinden birden motorsiklet çıkabilir veya biri yukardan çöp atabilir.

2. Adım: Yola bakın, trafik ışıklarını önemserseniz çoğu zaman olduğunuz yerde beklersiniz. Çünkü yayaya yeşilin hiç bir zaman yanmadığı kavşaklar var. Yol boşsa atlayın, yadırganmazsınız. Hatta İtalyan'lar sizi bundan dolayı bağrına basarlar.

3. Adım: Biri sizi yolda durdurup, adres veya saat harici bir şey sormaya kalkıyorsa, uzaklaşın. "No Italiano" her zaman için iyi ve güvenli bir uzaklaşma biçimi.

4. Adım: Geceleri ara sokaklara, metrolara, trenlere dalmayın. Yürümek çoğu zaman daha güvenli.

5. Adım: Napoli'de 6 veya 7 farklı güvenlik departmanı görev yapıyor. 112, 113, 114, 115, 116, 117 ve 118. Ama hangisinin yetki alanı hangisi ben çözemedim. Şehir merkezinde askeri kuvvetlere rastlamak bile mümkün. Eğer bir sorunla karşılaşırsanız, bayır aşağı doğru koşun. Muhakkak yakınlarda bir yerde herhangi bir güvenlik kuvvetine rastlarsınız.

6. Adım: Paranızı yanınızda taşımayın. Emin olun Hostel, sokaklardan daha güvenli. -Hostel demişken, eğer giderseniz Hostel La Controra'da kalın. Bedava kahvaltı, WiFi ve lobide bilgisayar var, bundan iyisi, kahvaltıda kayısı marmelatı. O da var.-

Uyan merkez Avrupa, dünya dönüyor!

Bu sırada Türkiye'de de güzel şeyler oluyor tabi. Eğer uslu bir çocuk olursanız belki öğrenirsiniz.

Hazır yazmaya başlamışken Evet ve Hayır'a da dokunayım azıcık ucundan? He? Dokunmayım mı? Kalsın mı? Neyse resmi propaganda süresi başlasın ondan sonra derim diyeceklerimi.

Sorrento'da, bir mutfak önlüğünün önünde; "Love is an extraordinary holiday" yazıyordu. Çok beğendim, alıcaktım ama param yoktu. Öyle önünden kedi yavrusu gibi baka baka geçtim. Üzüldüm o anki halime.

Çok güzel bir söz ama be! Bir daha gidersem kesin alıcam. Yeminle.

Ne doğduğun yer, ne doyduğun yer. Dünyanın en yaşanılacak yeri, sevdiğinin olduğu yer.

Bu arada "Love is our resistance" derken de çok güzel diyor. Son albümündeki favori şarkım bu. Ama artık Türkiye'ye gelin. Yeminle bir aylık bursumu bile dökerim ortaya, yeter ki Türkiye'ye gelin!

Zürih'te bir tane bit pazarında, 1960'larda yapılmış, ufak ufak minyatür arabalar satılıyordu. Yine param olmadığından alamadım. Bu sefer daha çok üzüldüm kendime. Bir gün zengin olursam, alışverişe için çıkacağım yurt dışına ama öyle yok ayakkabıdır, yok takım elbisedir falan değil. Bu tip ürünlerden alacağım. Hepsini not ediyorum zaten. B.A.T'da kullanacağım bu notları.

SUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU!

İyi iftarlar, görüşmek üzere.

Demeden bitirmeyeceğim, Facebook'ta gitme mesajım, gelme mesajımdan daha çok beğenildi. Ayıp lan! - :D - Gitme gelme mesajlarım derken, uçak seferlerimin tarihini kastediyorum. Sırf sizi rahatsız etmek için buradayım bundan sonra. O değil de;

SUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU!

Ben Fransa'dayken-1.2

2010-07-10T10:10:00.001+03:00

22 Temmuz 2009

Benim ısrarlarım üstüne indiğimiz Barjols'de bir de ne görelim. Yazlık sinema. Ray filmi oynuyor. Oturup izledik, sonra da çadırlarımıza dönüp uyuduk.

23 Temmuz 2009

Bu akşam Tourves'a gidecekmişiz. Davet etmişler, kuzu yiyecekmişiz. Eyvallah.

Christian'a bir vurmuşum Rugby oynarken. Abooov. Tel örgüleri öptü çocuk.

Frizbide de fena sayılmam hani ama frizbiden daha iyi olduğum bir konu varsa, kuzu kaburgası yemektir. Bir yedim bir yedim.

24 Temmuz 2009

Çeşmenin 34 m2'lik kısmı bitti. Son 3 güne 10 m2'lik bir kısım kaldı. Ha gayret.

Koskoca Barjols'de internet yok. Nasıl bir iştir bu be!

Zanaatçilerin tezgahları arasında gezip, el işi ürünlere baktık. -Yok biz alıcı değil, bakıcıyız.-

25 Temmuz 2009

Aix'te 2 tane müzik grubuna denk geldik ve onları dinledik. Bedava eğlence.

Kartpostalları anca yolladım.

Toulon'a gitmek için otoyola girdik - Fransızlar Nasyonel yol diyorlar-. Asıl olay burada başlıyor.
Tanya'nın Nasyonel yolu anlama çabaları yol boyunca sürdü. -Neden? -Ama neden? -Peki neden? Komunist mantık ne anlasın paralı yoldan. Ama iyi eğlendirdi yol boyunca.
-
Balinalar gibi yüzdükten sonra, deniz kıyısındaki yeşillik alanda piknik yaptık ve konseri beklemeye koyulduk.

26 Temmuz 2009
Verdon içinde 3 göl -bu göllerde yüzdüm-, 1 nehir -burada kano yaptım- ve dünyanın en büyük 2. kanyonunu -buraya şimdi geliyorum- barındıran doğal bir park.
-
Çiftliğe atlarımızı almaya gittik. Bana Nino denen sütçü beygirini verdiler. Ata sanki uyuşturucu iğne yapmışlar.
-
Dünyanın 2. büyük kanyonunda atlarla gezinmeye başladık.
-
Arada tehlikeler atlatsak da yolculuğu sağ salim tamamladıktan...

27 Temmuz 2009
Resmen etli yemek yaptım. Millet benim nöbetçiliğimi bekliyor yemin ediyorum. Ne Fransızlar anlıyor yemekten, ne de Ruslar.
-
Rusça öğrenmeye başladım. (Bugünlük ekleme: Dün gece rüyamda Rusça konuşuyodum. Tuhaf)

28 Temmuz 2009
Başparmağa çekici gömdüm. Tırnak atacak gibi.
-
St. Maximin'e doğru yola çıktık.
-
Madelain denen kadının kafatasını gördük. Hadi sakladınız, niye sergiliyorsunuz.
-
Ve tekrar, bir gece yarısı, Cotignac

29 Temmuz 2009
3 gibi Digne yakınlarında bir yere doğru yol almaya başladık.
-
Rişar'ın çocukluk evinde etli, danslı, kalabalık, güzel, eğlenceli bir partiden sonra, Ruslarla muhabbet ve dedikodu bağına girdik. -Temece'ye selam.-
-
İçinde, paramın, pasaportumun, kimliğimin, kameramın olduğu küçük çantamı bir buçuk saat arayıp bulduktan sonra, kamyonetin arka koltuğunda uyudum.

30 Temmuz 2009
Barjols'e geldiğimizde, bizi belediyenin hazırladığı ufak bir yemek bekliyordu. -Pizza laaaaan!-
-
Fotoğraf falan derken, tekrar Verdon yollarına düştük.
-
Yaklaşık 3 saat boyunca kürek çektikten sonra, Barjols'e doğru hareketlendik.
-
Akşam Tourves ekibi geldi, onlara çeşmeyi gösterip, hava attıktan sonra; muhabbet, müzik, eğlence.
-
Çadırımızda son kez uykuya daldık.

31 Temmuz 2009'dan sonrasını, konaklama ve diğer koşullar sebebiyle yazamadım. Ama her gün aklımda, bir gün belki anlatırım.

1143 sefer sayılı İstanbul- Basel/Mulhouse/Freiburg uçağı beni bekler.

Burada olmayacağım süre içinde -8 Ağustos'a kadar.- bana ilmenokan@gmail.com'a mail atarak ulaşabilirsiniz.

Hava bedava, su bedava.
Peynir ekmek değil ama
McDonalds'larda internet bedava.

Görüşmek dileğiyle, Rox out.

Ben Fransa'dayken-1

2010-07-06T21:21:00.000+03:00

Okuyacağınız bu yazı, 2009 yazında gerçekleştirdiğim seyahatimin 25 26 günü boyunca yazdığım günceden, ilk 15 günün sayfalarındaki beğendiğim cümlelerden oluşmaktadır.

7 Temmuz 2009
İstasyonda bir kutuyu kaldırmasına yardım ettiğimiz adamın -İsviçreli-, İsviçreliler yardım etmez demesi ve bize "Teşekkürler" demesi, bana dokunmadı değil.
-
Kitap ekmekten hatta sudan bile ucuz. 0.50 €'ya kitap var.

8 Temmuz 2009
... bütün Paris'i görmek ise apayrı bir zevk.

9 Temmuz 2009
Daha sonra Sacre Coeur'un aşağısındaki -hani Amelie'de bir sahne vardı, fotoğrafçı eleman buna merdivenli bir yerde teleskopla oyun oynuyordu- yerde, motelde hazırladığımız sandviçlerimizi yedik.
-
... Paris'in Tarlabaşısı olan, Revü ve Cabaret'lerin olduğu sokağa ulaştık.
-
...son anda karar değiştirip Versailles'e doğru yola çıktık. Versailles'e gitmek için iki katlı trene bindik.
-
Akrobatik hareketlerle bedava girdiğimiz metro ve RER'lardan sonra havalimanı metrosuna ulaştığımızda, 8€'luk bir ücret bizi selamladı, hatta bize bir yeriyle güldü.

10 Temmuz 2009
Maresille'e sarhoş bir pilot kontrolündeki uçakla gittik.
-
Barjols'e geldik. Kamp yerimizin yanındaki bedava -sadece bize- havuz hepimizi mutlu etti, hatta havalara uçtuk. (Yuhii)

11 Temmuz 2009
Kahvaltıdan sonra yüzme kartlarımızı aldık ve havuza daldık.

12 Temmuz 2009
Kaseden çay ve nesquik içtik. Lanet olası Fransız usulü.
-
Göl kenarında kartpostalları yazdım. Fransızların yüzme anlayışının suya girip çıkmak olduğunu anladım. 5 dakika ya durdular ya durmadılar.
-
... kampa döndüğümüzde Loran ve Thom -iki français-la tanıştık. Bizimkiler hariç bütün kızlar onlara yazıyor. Hele Ruslar, aboov.

13 Temmuz 2009
Çalışma başladı. Resmen askerlik.
-
Yaklaşık 3 saat dans ettik ve saat 1 gibi kampımıza döndük.

14 Temmuz 2009
Elde çamaşır yıkamak, yaşamak bu değil.
-
... koluma çivi battı. Uzun bir süre tetanos olacağımı düşündüm.
-
Sonra ise ölmeden muhakkak görülmesi gereken bir şelaleye gittik. Mükemmeldi. Orada yüzmek ise inanılmaz bir deneyim.
-
Burası o kadar ufak bir yer ki, bir kafeye iki gün gittiğinizde müdavimi sayılıyorsunuz. Herkes sizi tanıyor.

15 Temmuz 2009
Bu nasıl bir fırtınadır. Çadır bir o yana gidiyor, bir bu yana.
-
...dönüşte süper bir Petanque maçına şahit olduk.
-
Havuzun yan tarafında şarkı söyledik. -Evet, ben de söyledim.-
-
Let by3 be with you!

16 Temmuz 2009
Varages grubunu misafir ettik.
-
Geçici animatörümüz Rişard'la birlikte Cotignac'a gittik. Saatte 140 kilometre ile bomboş yollar ve keskin virajlar. Saat gecenin 1'i.
-
Sonra da orada bulunan ve eskiden kale olarak kullanılan mağaralara kaçak olarak tırmandık. İ-NA-NIL-MAZ BİR YER!
-
... açık hava tiyatrosuna gittik ve orada yatarak yıldızları seyrettik.

17 Temmuz 2009
Ben her zamanki gibi kayaları yontma işini yaptım.
-
Langırtın tozunu attırdık. Alkışa gerek yoktu, şımartıyorsunuz lütfen.
-
... bir baktım Ruslar sıcak denizlere inmiş.

18 Temmuz 2009
...uyandıktan sonra bir baktım, Marseille'deyiz. Polis bizi çevirmiş.
-
Biraz kaybolduktan sonra ayrıldık.
-
Bir çinli ve bir de yahudi ile tanıştık.
-
Dönüş yolunda bir kaç kez kaybolup, bir kaç kaza tehlikesi atlattıktan sonra kamp alanına vardık.

19 Temmuz 2009
Ağaçlar arasında, yerden 20 metre yüksekte tarzancılık. Çeşitli parkurlardan oluşan, full-adrenalin bir macera. Toplam 4 parkurdan oluşan ve gitgide zorlanan macerada, zat-ı aliniz, bu bünyesine rağmen, 3. parkurun ortalarına kadar dayanabildi. Sonra 3 haneli kilosunu daha taşıyamadı, dengesini kaybetti, düştü. Allah'tan güvenlik kemerleri var. Vatan sağolsun.
-
... biraz hayvanat bahçesinde gezdik. Paralı olduğu halde, kaçak olarak kelebek parkına girdik.
-
20 Temmuz 2009
Hayatımda ilk kez Ratatouille yaptım. (Türlü) Süperdi.
-
Forcalquier'e yol aldık. Orada diğer şantiyelerden gelenlerle tanışık, yemekler yiyip, dans edip, gezip tozup eğlendikten sonra, kampa döndük.

21 Temmuz 2009
Havuzdan tanıdığımız bir eleman şantiye ekibine, molamızda atıştırmalık cips, çerez ve kola getirdi.
-
Bir döndük yoklar, pikniğe gitmişler. Mişelle uzun uğraşlardan sonra onları bulduk ve Mişelle patladı. (2010 notu: Adam haklı beyler)
-
Sonra da ufak bir nehir kıyısında eğlenmemize baktık.

Devam edecek.

Vidi napoli e dopo muori.

2010-07-02T14:18:00.005+03:00

Çok sıkılınca insan ne yapacağına karar veremiyor ya, öyle bir durumun sonucu olacak bu yazı.

2005'te hazırladığım bir müzik cdsini buldum. İçinde bir kaç şarkı listesi vardı. Şu an o listeleri dinliyorum. 2005'ten beri müzik zevkimin değişmemesi beni cidden mutlu etti. 2015'e de kısmet olur umarım.

Yurtdışında olduğum süre boyunca -29 gün- Penguen alacak bir kişi arıyorum. Ücret dolgundur -dergi paraları + 1 öğün yemek- Ekim -veya Kasım, yalan olmasın şimdi- ayından beri alıyorum dergiyi. 1 yılı doldurmak istiyorum aksatmamış bir şekilde. Yurtdışında da satılmıyor ne yazık ki. Evet, elleri göreyim, kim gönüllü?

Penguen demişken, bu haftaki kapağını çok beğendim. Buyurun bağlantısı: Bağlantı.

Bu akşam saat 10'da inci, tekrar twitter'a saldıracak. Merakla bekliyorum ne yapacaklar. Geçtiğimiz günlerde facebook saldırısına denk gelemedim. Bir inci sözlük fanı falan değilim. Fakat organize saldırmalarını cidden takdir ediyorum. Aslında elemanlar, işleri güçleri olmayan, boş beleş takılan insanlar. Belki de bu yüzden cabucak gaza gelip, facebook gibi bir siteyi, hiç bir illegal yol olmadan -hack falan yok-, gayet facebook'un açığını kullanarak, nasıl bir duruma soktular. Yiğidi öldür hakkını yeme demişler. Acaba bu akşam twitter'da neyle karşılaşıcaz?

I don't wanna waste my time
Become another casualty of society.
I'll never fall in line
Become another victim of your conformity
and back down.

Napoli hakkında biraz araştırma yapıyım dedim ekşi sözlükten. Şu an çok garip ve manasız bir gülümseme aldı yüzümü. Giden herkes hırsızlıktan, pislikten, kalabalıktan, mafyadan, kimsenin ingilizce bilmemesinden şikayetçi. Açın bir okuyun, neler neler yazmışlar. Gülmemin nedeni ise, cidden eğleneceğime inanıyorum bu şehirde. Neden bilmiyorum, içimde soyulacağıma veya kaçırılacağıma dair bir his yok. Ama kovalamaca falan olabilir. Ayrıca, pizzası yeter be kardeşim. -B*k yoluna gitmeyelim de- Neyse, kötü yanlarını buradakiler yazsın, ben güzelliklerinden gelince bahsederim. Hem yediğim içtiğim bana kalmaz, size de anlatırım. -Polis 112/113, Ambülans 118, İtfaiye 115; bunlar benim için yeterli.-
:D -

Vidi napoli e dopo muori. - Napoli'yi görmeden ölme.

Affedilen vazgeçilendir.. O, affedildi.. Çünkü ondan vazgeçildi..! (Küçük İskender)

-Recep bey, sen 3. emir öldürmeyeceksin diyorsun, peki 11. emir ne diyor, çömelmeyeceksin!

Doyumluk değil, tadımlık olsun. Büyük ihtimalle bir süre daha -1 ay 6 gün- yazı gelmez. İyi bakın kendinize. Rox out.

Dondurma

2010-06-23T20:35:00.005+03:00

"İçimden, çocukla bir duyuşla, 'büyüklere küsüm' demek geçti." C.Z.

Çok yoğunum bu aralar, ondandır sessizliğim. Ayrıca pek yazacak bir şeyim de yok bilmediğiniz. Bir monotonluk almış başını gidiyor. Yoğunum belki ama yoğunluğum bile hep aynı yoğunlukta. Uzaklaşma vakti yaklaşıyor, az kaldı. Çok çok az.

G.Ece tarafından mimlenmişim. Mimlendiğim konu ise, aşağıdaki kelimeleri kendimce açıklamak. Açıklayayım o zaman.
Felsefem: Yolda olmak. Sürekli bu şekilde kullanıyorum bu sözü biliyorum ama felsefem ciddi manada bu. Yolda olmak. Yol değişebilir ama benim yolda olma felsefem değişmez. Yolun sonu benim için var elbet, ama benüstü düşündüğüm zaman bir son göremiyorum.

Hayat: Nefes almak ve nefes vermek. Evet, bu kadar basit. Hayat sadece bu aslında. Geride kalan her şey bizim yaptıklarımız ve seçimlerimiz ve hak ettiklerimizden ve yaşamak gerektiklerimizden ibaret. O yüzden küfredilmesini sevmem hayata.

Çocukluk: Yaşta değil baştadır. İçtedir, ruhtadır. İçimizdeki çocuk asla ölmez, sadece sesi kısılır.

Güneş: "Güneşin ufka değdiği yer, oraya git ama yine gel."

Gözler: Önemli olan rengi değil, taşıdıkları manadır benim için.

Yıldızlar: Şu an baktığımız yıldızların yüzbinlerce -rakamla 100000'lerce- yıl önce ölmüş olabileceğini öğrendiğimden beri, aynı şeylerin hayatta olabileceğini de düşünüyorum. ...
Güzellik: Bakılanla değil, bakanla alakalıdır. Yani, sahip olunmaz; yüklenir.

Sevgi: En değerli duygu.

Aşk: Kısmet.
Müzik: Hayattan tad alma biçimlerimden bir tanesi. Müziksiz bir dünya olamaz. (Düzeltme: Muse'ic)
Dost: Hiç bir şey anlatmadan her şeyi anlayabilen insan.

Para: I'm loving it. -İşte bunu seviyorum.-

Zaman: Yemeğimizin ana bileşeni.
Kadınlar: Sevda Sözleri sh. 208 (1994 Eliyle, Samanyolu'na)
Savaş: Hayatın her anında mevcut.
Ağlamak: Ağlama değmez hayat, bu gözyaşlarına...

Deniz: Bir ülke kuracak olsam, denizin üstünde olurdu. Yüzen evler, yüzen işyerleri. Bir ülke kuracak olsam, deniz olurdu.
Ayna: Asla %100 çalışmaz.
Hayal: "Dream on, dream on, dream until your dream come true." demiş ünlü filozof Aerosmith.

Ayrıca Mit tarafından da mimlenmişim. Birazdan polisler burada olur. Kaçmalıyım. -Şakaydı.- Mimlediğim kişiler yazının sonunda yer alacak. Bir zahmet açıklarsınız siz de bu kelimeleri.

Matrix'leri izledim geçen günlerde. İlk film çok derin, üzerinde düşünülesi sözler barındırıyor. Bir felsefesi var ve bu felsefeyi en ince kelime oyunundan, en açık objeye kadar iletmesini iyi bir şekilde başarıyor. Araya yerleştirilmiş -evet, bence böyle- aksiyonlar da filmi sıkıcılıktan uzaklaştırıyor. Üçüncü veya dördüncü kez izledim. İlerleyen zamanlarda da tekrar izlerim.

Antep fıstıklı mı, çilekli mi?

Matrix 2 ve 3 ise aksiyon ve araya yerleştirilmiş felsefe. Sıradan bir aksiyon filmi gibi geldi bana bu iki film. Ama ilk filmin hatrına izlenirler.

Karaköy'de Body Worlds sergisi var. Gideceğim var ama büyük ihtimalle Fransa dönüşüne kalacak. Ama muhakkak gideceğim. Kaçmaz böyle sergi. Ayrıntılı bilgiyi; bağlantı'da bulabilirsiniz.

Yanarım yanarım, Haziran 23 oldu hala yüzemedim ona yanarım.

Eğlenirken öğrenelim: Eğer dondurmanın içinde süt yoksa, paketinde dondurma diye yazamaz. Mevzuatı önemsiz. -Hadi len oradan diyenler devamını okusun.- Hepiniz hadi len oradan dediğinize göre, devam ediyorum. Evet, durum gerçekten böyle. Bana inanmıyorsanız, gidin; dolabı açın; içinde sarma, turşu veya başka bir şey bulunan kiloluk dondurma kutularından birinin kapağını okuyun. Ne yazıyor? Ben işinizi kolaylaştırayım; Çilek ve Vanilya Aromalı Bitkisel Yağlı Sütlü Buz. Dondurma değil, sütlü buz. Şimdi kaptınız mı küçük sincaplar? Aynı şey diğer 'dondurma'larda da geçerli. İnanmazsanız yarın bir tane alır okursunuz.

Tuğç, Berat ve Duygu. Alnınızın orta yerinden mimledim sizleri. Hayırlı olsun.

But no one knows.

Herkese serinlikler.

Tarihe Tanıklık Eden Adam

2010-06-14T21:13:00.004+03:00

So i start a revolution from my bed.

Verdiğim uzun süreli rahattan ötürü özür dilerim.

Dünya Kupası başladı. Ama lanet olsun ki vuvuzela eziyeti de başladı. Kupaya katılamadığımız yetmiyormuş gibi, maçları rahat rahat izleyemiyoruz da. Ne vuvuzelaymış kardeşim. Zannedersenki adamların turistik sundukları tek ürün vuvuzela. Kilim milim hikaye. Bütün hediyelikler, tekel bayileri, ufak ve orta çaplı dükkanlar hep vuvuzela satıyor. Güney Afrikalıların çalmasından kaçamayan turist taraftarlarsa, kaçınılmazsa zevk almaya bak, prensibiyle saldırıyorlar vuvuzelaya. Bizi de düşünün lan. FİFA, sana buradan sesleniyorum -Çok da umurunda oldu- Yasakla şu vuvuzelayı. Vuvuzela bir kültürse, futbol da, özellikle dünya kupaları da bir kültürdür ve katledilemez. Maçtan sonra sokakta çalın kardeşim vuvuzelanızı.

Hayatımda daha önce hiç bu kadar görmemezlikten gelindiğim olmamıştı. Ey insanlık -en azından okuyucular- Lütfen bundan sonra, Taksim gibi yerlerde, broşür el ilanı dağıtan insanlara biraz odaklanın, gözlerinin içine bakın, istemiyorum teşekkürler falan diyin. Farkında olmayabilirsiniz ama onlar da insan. Onların da duyguları var, onlar da 'inci'nebilir. Hatta 3 4 tanesinden birinden broşür alın. Herkes bunu yaparsa, dünya daha güzel bir yer olur, inanın.

Ben pazar günü rekor kırmayı denedim. Ama ne yazıkki Guinness'e giremedik. Bir arkadaşa bakıp çıkamadım bile. Damsız almıyorlarmış -hö-. Ama en azından 14 bin 500 kişiyle Ali Sami Yen'de kitap okudum, Ali Sami Yen çimlerinde futbol oynadım, timsah yürüyüşü gerçekleştirdim, soyunma odasına girdim, yedek kulübesinde oturdum, protokolde bulundum. Tarihe tanıklık eden adam oldum: "Hanım koş, rekor kırıyorlar." Teşekkürler Düşün Taşın Derneği.

Sınavları açıklamıyorlar, açıklamıyorlar. Sonra birden bir açıklayacaklar hepsini, löpçük gibi kalacağız ekran karşısında.

Bu ne sıcak. Resmen buharlaştığımı hissediyorum hücre hücre. Şu zamanlarda anlıyorum ki, iklim dengesinin içine çok kötü etmişiz. Umarım, ilerleyen zamanlarda sıcaklık en yüksek bu kadar olur. Yoksa yaşanmaz. Bu ne sıcak lan!

Fornication Under Control of the King!

Almanlar yenince, biz de yenmiş sayılacak mıyız? Öyleyse çok ümitliyim bu kupadan. Adamlar panzer taburu gibi, nasıl bir futboldur. Tatlı niyetine, her akşam bir doz.

Don't look back in anger, I heard you say.

At least not today.

Çok güzel şarkı yeminle. Oasis - Don't look back in anger.

http://www.formspring.me/ilmenokan Sorun söyleyeyim. Her soruyu cevaplamam onu da bilin.

Bu ülkede güzel şeyler de oldu, oluyor ve olacak.

İnsanlara Formspring.me'de "Cevap?" diye bir soru yönelttim ve verdikleri cevaplardan karakter analizi yapmaya kalkıştım -Evet, haddime düştü. Ne olmuş?- Belirli bir kısım olaya gayet nötr yaklaştı. Koy rahvan gitsin havasında. Bir azınlık "Soru?" diye cevapladı. Kimileri ise meraklı bir şekilde "cevap"ı soruyla cevapladılar. Çoğunlukta ise, bir laf koyma çabası görüldü. İnsanlar çok garip ve farklılar. Cidden.

Ne vakit Maçka'dan geçsem,
Limanda hep gemiler olurdu.

Ağaçlar kuş gibi gülerdi,

Bir kuş aklımı alırdı. Üçüncü Şahsın Şiiri - Atila İlhan

İçinizdeki şarkı hiç bitmesin. Hayat her şeye rağmen yaşamaya değer. En azından sonunu kaçırmamak lazım. Selametle.

Kuşlar ve Domuzlar

2010-06-07T16:14:00.005+03:00

"Mutlu bir domuz olmaktansa, mutsuz bir Sokrates olmayı tercih ederim."

Mutlu domuzcuklarız aslında hepimiz, hayat fırtınasında bir sağa bir sola savrulurken, nerede olduğumuzu, ne yaptığımızı pek düşünmüyoruz. Mutlu muyuz değil miyiz ona bakıp karar veriyoruz aslında yaşamın nasıl gittiğine. Kendimiz olmaktan çıkıyoruz. Değerlerimizi kaybediyor, değersizleşiyoruz.

Mutlu domuzcuklarız aslında hepimiz. Sürekli pislik içindeyiz ama bundan dert duymuyoruz. Boyuna kadar pisliğe batmış olsakta, yıldızlara bakabiliyoruz. İyi de niye bu kadar pislik içindeyiz, bunu dert edip, mutsuz olmamız gerekmez mi? Yıldızlara ulaşmayı düşlemek yerine, sıçramak gerekmez mi? Omuzlarımıza basarak yükselenleri bir çırpıda defedip, kendimize gelmemiz gerekmez mi? İnandığımız uğruna, daha çok batabilecek olsak da, çırpınmamız gerekmez mi?

Gerekmiyor, çünkü mutlu domuzcuklarız aslında hepimiz.

Bugün -yaklaşık 2 saat önce- , bizim okulun ışıklarında, bir jeep kırmızı ışıkta durmayıp, bir kıza çarptıktan sonra hızla uzaklaştı. Ben aynı ışıklardan karşı karşıya geçtiğimde kız hala ambülans bekliyordu. Polis bulacağını söyledi, bulsa neye yarayacak demek istemiyorum. Ama bir ayda ikinci kez olması insanın içine endişe düşürüyor. -Bu sefer size de çarpabilir.- Şerefsizlik parayla mı? -Çoğu zaman parayla doğru orantılı-

-Pardon

-Evet?

-Is here Karakoy?

-Oui.

-Ici Karaköy?

-Yes. Do you speak Englis?

-Yes. Is here Karakoy?

-Oui, ce quartier est Karakoy.

-Merci

-Good Evening.

Bundan sonra "Bu ülkede güzel şeyler de oluyor." başlığı altında, güzel güzel şeyler paylaşacağım. Umarım beğenirsiniz.

No one will recall!

Siz de "Artiz ne arar la bazarda" nın suyunun çıktığını düşünenlerden misiniz? Yeter be kardeşim, tamam güldük, eğlendik, komikti. Ama sıktı artık. Her yerde, her dakika. Her şeyin bir sınırı var. Bir şeyin de suyu çıkmadan vazgeçilsin ondan.

Gençler tarafından kurulan Düşün Taşın Derneği, 13 Haziran Pazar günü, önemli bir rekor denemesine ev sahipliği yapacak. Geçtiğimiz yıl başlattıkları "Kitap Okuma Günleri" projesinin 38. etkinliği Ali Sami Yen stadyumunda 20 bin kişinin aynı anda kitap okumasıyla gerçekleşecek. Daha ayrıntılı bilgi için, yukarıdaki Guinness Butonuna tıklayabilirsiniz.

"500 days of Summer" Çok güzel bir film, fırsat bulursanız izleyin.

İnanma, kuşlar bu yalanı

Her bahar söyler.

İnanma ceketim, inanma!

Orhan Veli Kanık - Kuşlar Yalan Söyler

Bir haftasonunu tamamen -48 saat- evde geçirmek çok sıkıcı. İnanılmaz ama. Gidip gelip aynı şeylerle uğraşıyorum. Kitap desen bir yere kadar. How i Met, tamam onu da izledim. Simpsons'ta izledim. E ama geçmiyor ki vakit. Ders çalışmak mı? Belki, daha ölmedim.

Hoş geldin Şinasi!

Hepinize mutluluklar diliyorum.

Hotel California

2010-06-02T21:53:00.001+03:00

Welcome to the Hotel California!

Düştüm. Evet, çakıldım. Önemli kısıma geldim. Şimdi yeniden yükselmek, belki yeniden düşmek zamanıdır. Ama az da olsa dinlenmem gerekiyor. Yeni yüksekler beni bekliyor. Sizi biraz daha bekleteceğim yeni yüksekler. Ama bu sırada sıkılmamanız için size müzik dinletiyorum. Hattın diğer ucunda bekleyiniz.

Arayan bulamaz, ama bulanlar arayanlardır. La Chute -ironik- yazımda kullandığım görseli, uzun süredir arıyordum. Ve bugün aramam sonuç verdi. Leonid Afremov'a ait eserin adı, Rain Of Love. İsteyenler -bağlantı-'dan ulaşabilirler.

Finaller başladı sayın seyirciler. İlk dakikalarda öğretim üyelerinin öğrenciler ekibi üzerinde oluşturdukları baskı, öğrencilerin ceza sahası dışına çıkmalarına bile olanak vermeyecek derecede. Özellikle kanatları çok iyi kullanan öğretim üyeleri; hakem, federasyon ve saha avantajını çok becerikli bir şekilde kullanıyorlar. Öğrencilerin sahaya çıktığı: "Yenik başladık ama bütünlemelerde atacağız golümüzü." pankartı ise, manidar.

Tepkisizlik kabullenmektir, her zaman!

İsrail gemide Hizbullah'a ait silahları bulmuş ve operasyon sonunda ele geçirilen silahlar gibi sergilemiş. İşte sağda gördüğünüz resimdeki silahlar, geminin İsrail'e terör götürdüğünün, İsrail'lilerin can ve mal güvenliklerinin tehlikeye düştüğünün kanıtıymış. Bu yüzden İsrail, uluslararası sularda, kendi canını korumuş, asıl suçlu insanlıkmış. Bize de mış'ıl mış'ıl uyumak düşer'miş.

Bütün dünyadan çığ gibi tepkiler yükselirken, bizim insanımız nasıl bu kadar 'odun' olabiliyor, anlayamıyorum. İnsan -afedersiniz- kafası g*tündeyken düşünmeye gör sen! Hangi birinden bahsetsem. Kimisi gitmeselermiş diyor. Buna cevabı liseden arkadaşım Salih, çok güzel bir şekilde cevap vermiş: Sen, gelmelerini istemez miydin?

Kimisi de diyor ki, şeriatçılar İnsani Yardım Vakfı gibi şaibeli bir vakıf tarafından göz göre göre ölüme gönderildi. Kahramanlık masallarıyla kandırıldılar, kandırılmaya devam ediyorlar -bağlantı-. Bu kişi ya gemide kaç ülkeden insan olduğunu bilmiyor, nasıl bir uluslararası hareket olduğunu bilmiyor, ya da hakikaten gerizekalı. Laf ediyor ama nasıl laf ettiğini bilmiyor.

Bir başkası da, Filistin'liler'i PKK'ya benzetiyor. Diyor ki bir grup çapulcu serseri, Avrupa'dan PKK'ya yardım etmeye geldik diye İskenderun'a gemi gönderseler... Bozuntu! Neredeyse bütün dünyanın karşı çıktığı bir ambargo ile, PKK'nın terörist eylemlerini nasıl bir tutabilirsin. Sen farkında değilsin ama, PKK ile Filistinlileri bir tutmak, Türkiye ile İsrail'i bir tutmak oluyor. Beyinsiz! Zaten bu elemanın gazetesi, bugün gemide bulunan "Eylemci Çetesi"nin İsrail'li Komando'lara nasıl karşı geldiğini, bunun nasıl yanlış bir davranış olduğunu yazmadı mı? Eylemcilerin askerlere tahta sopalarla vurduğunu yazmadı mı? Askerlerin kurşunları mı? Ona da İsrail'li Komandonun özelliklerini sayarken yer vermiş çok sevgili haberimiz. Elindeki Mac10 tüfek, dakikada 1600 mermi ateşleyebiliyormuş.

-Benim sapanım var, senin neyin var bakalım?

-Benim hem tüfeğim, hem gaz bombam, hem el bombam, hem çelik yeleğim...

Sizi bu yazımda eğlendireceğim demiştim ama pek olmadı galiba. Neyse, ben o zaman yine eskilerden bir dostumu çağrıyorum.

Hoşgeldin dans eden sincap.

Artık blogumda hayvan besliyorum. Bu sincap bundan sonra bir köşede, sizi neşelendirmek için dans ediyor olacak -en azından ben bundan sıkılana kadar-

Bu yazıdaki her bağlantıya tıklayıp, bunu belirten insana geçtiğimiz haftanın Penguen'ini hediye edeceğim. Ama önemli olan bu hediyeyi görmeden önce hepsine tıklamış olman. Bunu gördükten sonra herkes tıklar. Değil mi ama?

Bir anayasa profesörü der ki: "Dalga geçmeyin, herkesin kaseti çıkabilir, hem ben ne kasetler gördüm."

Ben ne insanlar gördüm kasedi yok,

Ben ne kasetler gördüm içinde insan yok.

Yahudiler'den sabun yapalım diyenin, sabun köpüğü kadar aklı yoktur!

Bu Sincap'a bir isim bulmak lazım?

"Saçmalamak daima belli bir esneklik doğurur. Bu da tahmin edilemeyecek kadar çok kişinin işine gelir. Savaşlar da, evlilikler de, politik mitingler de bu esneklikten istifade eder." Dublörün Dilemması - Murat Menteş

"Hepimiz çok daha ağır yenilgiler yaşadığımıza inanmış olabiliriz, ama bir çocuğun suratımıza bakmayı reddetmesi, yabana atılacak bir yenilgi sayılmaz."

-Felsefe yolda olmaktır.

-Ben de tam kalkıyordum.

İyi uyanmalar!

Gelmeyelim

2010-05-29T19:54:00.007+03:00

Durdum, sustum, gülümsedim.

20 yıl önce bugün. Tam bugün açtım hayata gözlerimi. İnsanlara sürekli rahatsızlık vereceğimi, gecenin köründe doğmamdan anlamışlar belki de. Doğduğum gün soğuk olduğundan, soba yaktıklarını söyler bizimkiler. Her yönden iyice bir rahatsızlık vermişim.

Sonra büyüdüm zamanla, olaylar daha anlamlı geldikçe, daha da bir anlamsızlaşmaya başladım sanki. Kendimi oluşturma çabası içinde, savruldum uzunca bir süre, ne yapacağımı bilmeden. Boşa geçen çok zamanım var, biliyorum. Bilmek güzel bir şey.

Gaziosmanpaşa'da iki katlı yeşil bir binanın ikinci katıydı, ilk ev dediğim. Balkonuna karlar biriken bir yerdi. İlk hatırladığım doğum günü hediyem, dayımın aldığı kocaman siyah tekerlekleri olan, mavi bir arabaydı. Hani şu duvara çarptığında ters dönenlerden. O arabanın ters dönebilmesi ve bunun beni mutlu etmesi. Ulaşılabilir mutluluklar yaşındaydım.

Çok taşındık sonra. 3 katlı bir sarı bir evde geçti ilkokul zamanım. Aile apartmanı gibi bir yerdi. Doğum günlerim çok sık kutlanmazdı, 14 sene önce bundan; babam ışıklı bir araba almıştı bana. Back to The Future filmindeki arabadan. Çok sevmiştim onu da. Gelecekten o güne döndüğümde, güzel günlerdi.

Ortaokulda şu an oturduğumuz yere taşındık. Ben büyüdükçe apartmanlar da büyüyordu sanki. 5 katlı, artık mozaikleri kararmaya başlamış, orjinalinde yeşil beyaz bir apartmandayım. Ben büyüdükçe, binalar arasında küçülüyordum.

Lise yıllarım aslında biraz Okan olmaya başladığım yıllardı. Bir şeyler için çabaladım en azından. Denedik, denedim. İyi dostluklarım oldu, şu an bir çoğu çerçevede.

20 yıl oldu, ilk nefes aldım, yürümemle konuşmamın aynı anda başladığını söyler annem. Belki bu yüzden telefonla konuşurken sabit duramıyorum ve ne zaman yürüsem kendi kendime konuşuyorum. Deliliğime bir bahane bulamayacak kadar deliyim.

Son bir yıl, en zoruydu. Git gide zorlanan bir tabloyla karşılaştığımı söyleyemem. Ama kurtulduğum için mutluyum. 20'nin gelişinden çok, 19'un gidişine sevindim. Güzel işler yaptık, boş demiyorum. Ama 20 daha güzel olacak. İnanıyorum be.

Bugün, iki yeni arabam var. Bir de kardeşlik sözleşmesi elimde. Tükenmez kalemle imzalanmış, tükenmeyecek dostluk gibi. Ve içinde insan imzalar, imza insanlar var. Yaşanmışlıklar sığdırılmış. Ama sadece kendi yaşanmışlıkları değil, sanki herkesten bir parça sığmış. Sanki ben sığmışım, sen sığmışın, o sığmış.

Kısa bir özetti bu aslında, 20 koca yılın özeti.

Elmaya gelirsek, gelmeyelim.

Sen şimdi kalkıp gidiyorsun. Git.

Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler.

Oysa ben

Neyse, bana hiç gelmeyelim.

Çevreye verdiğim rahatsızlıktan ötürü hazırlık dilerim. Belki bir gün, gelecekte, daha aydınlık bakıyorken şu pencereden, güldürürüm sizi. Belki bir gün, gelecek. Rox out!

Seversin dünyayı doludizgin.

Havalandırma

2010-05-14T22:27:00.003+03:00

Blogu biraz havalandırayım diyorum. 29 Mayıs'a kadar yazı yazmayacağım. Günaydın, gittim ben.

La Chute

2010-05-12T20:20:00.000+03:00

Jusqu'ici tout va bien; jusqu'ici tout va bien; jusqu'ici tout va bien. Mais l'importante, c'est pas la chute...

Türkiye yine kişisel haklara saygı konusunda sınıfta kaldı. Hem de 3 gün içinde 2 kez. Birinci olay; Deniz Baykal. Tamam, adamın yaptığı doğru olmayabilir -hatta değil-, fakat hiç bir kimse adamın görüntülerini o şekilde internete verme hakkına sahip değildir ve bunu hiç bir şeyi düşünmeden yayma hakkına da kimse sahip değildir. Hiç bir özgürlük, bir diğer kişinin zararına kullanılamaz. Diğer olay ise bambaşka. Mağdur olan görme özürlü bir genç ve internette bir salağın dediğine hemen inanan en az o lafı söyleyen kadar salak insanlar. Düşüncesizce bir çocuğun hakkında ileri geri laf edenler ve çocuğun babasının internette yaptığı yorum: "Yukarıda TC kimlik no verilen Y***** İ**** Ş**** benim oğlum. Torpil falan değil, görme kaybı olduğundan bazı sorulardan muaf tutulduğundan ve türkçeden muafiyeti olmadığı için türkçe harici bölümlerde netleri belirtilmemiştir. ÖSYM özürlüler için değişik değerlendirme yapmaktadır. Oğlum üç görevli gözetmen eşliğinde sınava girmiştir. Bazı sitelerde ve forumlarda torpilli, emniyet md. oğlu, milletvekili gibi yakıştırmalarda bulunulmuştur, biz mersinde yaşayan sade sıradan vatandaşlarız. Bilgilerine sunarız. Saygılarımla." Ey bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olan insan. Söylediklerim ağır gelebilir ama, Salaktın, salaksın ve bu şekilde devam edersen salak kalacaksın.

Oha, oha, oha! En sevdiğim iki içecek birleşmiş. Bu yazın yeni tadı gelmiş. Kahveli Soda. Mükemmel. Narlı sodadan daha iyisi olamaz derken, oldu. Yeminle oldu. Bildiğimiz kahveli. Bir sodanın bir yıl içinde bu kadar değişik şekillerde karşıma geleceğini tahmin etmezdim. Acaba sırada ne var? Sabırsızlıkla bekliyorum.

Ey otobüste camı kapatan insan. O kadar nefret ediyorlar ki senden. Hele bir de bu sıcaklarda! Bunalıyoruz, ölüyoruz. Senin kafan çok mu değerli? Zaten tıkabasa dolu oluyor otobüs, bir de sen camı kapatıyorsun. Rahatsın tabi, yaymışsın kendini koltuğa, kafan camda. Oh ne ala, millet yanarsa yansın, oksijenine para mı saydım. Böyle mantık olmaz. Ayıp! İçimizden çok küfür ediyoruz sana, cidden. Affet bizi, ya da camı aç!

Aşağıdaki replikle oynanmamış olup bizzat bugün Roma Hukuku dersinde hocamız tarafından söylenmiştir: "Neye gülüyorsunuz, Deniz Baykal olayına mı? Gülmeyin çocuklar, aynı şeyi Roma'da da yaparlarmış." Sınıf kopar. Ama unutmayın, bir hukukçunun sözünü cımbızla alıp kullanamazsınız. "Roma'da da gündem değiştirmek istedikleri zaman, at yarışları -güzel örnek- düzenleyip, insanların dikkatini oraya çekerlermiş, acaba neler oluyor neler."

Yarın sabah Candan Hanımla -evet, Erçetin- Pera Müzesi'ni gezeceğiz. Sabah 9'da işiniz yoksa, kalkın gelin. Görmüş olursunuz.

Siz hiç yavrusunu emziren kedi gördünüz mü?

Bu hafta Penguen çok iyi. Alınız, okuyunuz, çatlayana kadar gülünüz.

O değil de -yesss- yaklaşık 30 haftadır Penguen'i kaçırmadan alıyorum. Nazarlardan sakınıyım. Amin.

Hava ayaz mı ayaz,
Ellerim ceplerimde,
Bir türkü tutturmuşum
Duyuyorsun değil mi?

Film önerilerinizi bekliyorum. Final haftasında izleyecek bir şeyler lazım.

Hem ilk hem sonmuş gibi.

Yarınlar çok güzel! Yarın görüşürüz.

Bu arada, yoksa siz hala Sürpriz Ödüllü 4. ama(Ç)özüm'e başvurmadınız mı? Ayıp bence. Pazar günü herkes evde oturup karpuzu yayar. Ama önemli olan bir şeyler üretmek değil midir? Yoksa daha çok tartışırız biz elalemin gittiğini aya, bizim kaldığımızı yaya. Bir şeyler değiştir, bir farkın olsun. Dikili bir ağacın, yapılmış bir fikrin olsun. Bu konuda bir zikrin olsun. Bekliyoruz seni.
http://www.facebook.com/event.php?eid=126308360719842 buradan bakınabilirsin.

http://www.fikirsizler.com/bs/form.php 'den başvurabilirsin.

Park etme, kamyon gelecek!

Rüya

2010-05-09T21:00:00.005+03:00

Neden rüyadakine hayal dersin? Belki sen de birinin hayalisin?

İstanbul Kanatlarımın Altında

Olumlusuyla olumsuzuyla İnovasyon '11 e katılmak için 11 sebep -Cumartesi katıldığım inovasyon '10 daki gözlemlerim sonucu oluşturduğum maddeler- :

1) Paranızla rezil olmak ve para verip reklam dinlemek istiyorsanız,

2) HaberTürk'ün ne kadar mükemmel bir gazete olduğunu bizzat reklam sorumlusundan öğrenmek istiyorsanız,

3) Programa katılmanızın en büyük nedeni olan Google TR müdürünün seminerinin iptal olacağını, ailevi işlerden dolayı katılamayacağını seminerin başlaması gereken süreden 15 dakika sonra öğrenmek istiyorsanız,

4) Uykunuz getirildiği halde -net bir şekilde gözüktüğünüz için- uyumamaya çalışmak sizin için bir zevkse,

5) Konuşmacının neden bahsettiğini bir yerden sonra takip edememek istiyorsanız,

6) Cumartesi günü uyumak yerine, sabahın 7'sinde kalkmak ve 2 buçuk saat yol gitmek sizin için hayattan tat almanın farklı bir yöntemi ise,

7) Programın adını İnovasy10 koyabilecekleri yerde, inovasyon '10 koymuşlarsa, -yiğidi öldür hakkını yeme-

8) Yeni insanlarla tanışmak istiyorsanız ve bu insanların yaptıklarından haberdar olup, kendi yaptıklarınızı onlara anlatmak istiyorsanız,

9) Şehirden uzaklaşmak ve orman havası almak istiyorsanız,

10) Son molada pizza servis edilmesi -Yessss!- hoşunuza gidecekse,

11) Kartvizit toplamayı seviyorsanız,

İnovasyon '11 'e gidebilirsiniz.

Boğaza doydum bugün, feci derecede hem de. 3 saat ama(Ç)özüm, Eminönü-Üsküdar, sonra Üsküdar'da boğaz kenarı bir kafede oturmak, sonra Üsküdar-Beşiktaş. Yetti de arttı bile. 2 hafta boğaz görmesem yeridir. -Okul?- Lanet.

Cuma günü okulumda yazlık sinema vardı. İyi bir organizasyondu, tebrik etmek lazım. Patlamış mısırın bedava ve limitsiz olması güzeldi. Mustafa Altıoklar'dan "İstanbul Kanatlarımın Altı"da, ortama sağladığı uyum açısından akkılıca seçilmiş bir filmdi. Bazı sahneler bana doğru gelmese de genel olarak güzel filmdi. İçinde çok güzel ve akılda kalıcı replikler, Hayyam'dan Rubai'ler, tatlı hikayeler, komik enstantaneler ve değişik bir hikaye var. Ayrıca da güzel bir son. Ama her izleyen beğenir mi, şüpheliyim.

Ever tried, ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better!
Samuel Beckett

20-20>0 -Açıklayın, ödülü kapın. Ama bu sefer ödül gofret değil-

Haftasonlarım haftaiçlerimden daha yoğun ve yorucu geçiyor. Sanki okula tatil niyetine gidiyorum, okul dışı zamanlarda inanılmaz bir koşuşturmaca. Zaten geçen hafta pek gittiğim söylenemez. Bu hafta biraz toparlanmak lazım. Ama ev sahibinin de suçu var. Hocalar gelmiyor, geleceği varsa geç geliyor, geç gelmese bile adam gibi ders anlatmıyor, bir şeyler saçmalıyor gidiyor -biz buna kebap çevirmek diyoruz-. Sonra da annem burada, "Oğlum neden okula gitmiyorsun?" Benim halimden sen anlarsın be blog!

Hayııııııııııııııııııır! Hayır! Çocuklar Duymasın tekrar başlamasın. Duymayaydım keşke bu haberi. Ne gereği vardı şimdi bunun. Ne için mücadele ediyorsunuz, ne yapmaya çalışıyorsunuz? Biz inovasyon diye kendimizi parçalıyoruz burada, siz yeni senaryolar, daha mantıklı diziler yapacağınıza, karşımıza getirip Çocuklar Duymasın'ı koyuyorsunuz.

Sosyal Sorumluluk: Arkadaşlar, Titanic 2 çekilmiyor. Size Titanic 2 diye yutturulan fragman 10-12 tane filmden kesilmiş görüntülerden ustaca hazırlanmış bir video. Yok yani öyle bir şey. Ama yeniden renklendirme çalışmaları varmış. Tabi ikisi çok farklı şeyler. Araştırmadan soruşturmadan atlamayın sazan gibi her "Aaaa titanik 2 çekiliyomuş duydun muuuoo?" diyene. -onlar böyle der-

İstanbul Ticaret Üniversitesi'nde son sınıfta okuyanlara, Son İticu mü diyorlar? -Oooof of-

Yarınlar bizi bekler. İnanın onlara, güvenin. Ama sabredin. Elbet güneşlidir yarınlar. Ama unutmamak lazım ki, onlar yarın yaşanmak için yarınlar.

Gidiyorum ben, sen hoşçakal.

--

Ülkendeki kuşlardan ne haber vardır
Mezarlardan bile yükselen bir bahar vardır
Aşk celladından ne çıkar madem ki yar vardır
Yoktan da vardan da ötede bir Var vardır
Hep suç bende değil beni yakıp yıkan bir nazar vardır
O şarkıya özenip söylenecek mısralar vardır
Sakın kader deme kaderin üstünde bir kader vardır
Ne yapsalar boş göklerden gelen bir karar vardır
Gün batsa ne olur geceyi onaran bir mimar vardır
Yanmışsam külümden yapılan bir hisar vardır
Yenilgi yenilgi büyüyen bir zafer vardır
Sırların sırrına ermek için sende anahtar vardır
Göğsünde sürgününü geri çağıran bir damar vardır
Senden ümit kesmem kalbinde merhamet adlı bir çınar vardır
Sevgili
En sevgili
Ey sevgili

Sezai Karakoç

Zihuatanejo

2010-05-06T01:10:00.004+03:00

Fener kupayı almasa da, dedeye sahip çıkılmasa da, anne kamerayı kırsa da, sevdiği kız Kürşat'a abi dese de, kız soğanları soymasa da, Messi camı açmasa da, artiz pazarda aramasa da, Zeki Müren bizi görmese de, araba müşteride kalsa da, para yarın gelmese de, ben bu akşam bu kadar eğlendim ya, çok da tın. Tın tın. Tını tın tını tın tın. Hala oynayasım var. Yaklaşık 3 saat oynamama rağmen... Kendi özüme döndüm. İçimdeki roman çıktı ortaya. Seneye tekrar gideceğim büyük ihtimal. Zaten oraya 3 kişiyle gittik, ama ben yaklaşık bir 30 kişiyle dans ettim herhalde. Bir an öyle oldu ki, insanları gördüğüme şaşırmadım. Liseden arkadaşlar, dershane arkadaşlarım, üniversite arkadaşlarım, gençlik meclisinden arkadaşlarım. Mükemmel bir akşamdı!

Oynamak aslında bir beceri işi değildir. Nasıl zevk alıyorsan öyle oynayacaksın, rahat. Dağıtacaksın sağı solu. Şuna çarparım, şunu ezerim, yanlış yaparım diye oynanmaz. Oynarken yanlış olmaz. Güzel oynamışsın çirkin oynamışsın önemli değil. Unutuyorsan eğer o an dünyanın döndüğünü, işte o zaman iyi oynuyorsundur.

Siz de hiç arada kendinizi hamster tekerleğindeki fare gibi hissediyor musunuz? Ait olmadığınız yerde, benzemediğiniz bir varlığın işini yapmaya çalışıyor, döndükçe aynı yere geliyorsunuz. Aslında belki farklı bir yolda, daha fazla ilerleyebilirsiniz, ama bu dönüp durma size mutluluk veriyor. -Veriyor mu?- Veriyor, veriyor. -Emin misin?- Sus!

O değil de -sanki yukarıdaki ve önceki her yazıda her şey birbiriyle çok alakalı oluyormuş gibi- parti kapatma maddesi çok pis patladı be. Gerçi zaten AYM'den dönecekti ama, böyle olması kötü oldu. Ummadık taş baş yardı. "The article that you've called cann't be reached at the moment, please try again later."

Çok şanslıyım bu hafta ve çok mutluyum. Mayıs'ın her günü şu ana kadar ayrı bir güzel gidiyor. 1 Mayıs FikirSizler kampı ve gecesinde Üsküdar-Çengelköy; 2 Mayıs, Düşün Taşın'la kitap okuma; 3 Mayıs, mini bir İstanbul turu ve mükemmel rastlantılar, kafamın dağılması, yenilenmem; 4 Mayıs saç kesimi ve internet sitem; 5 Mayıs AhırKapı hıdrellez şenlikleri. 6 Mayıs? Şu an emin değilim nasıl gececek. İçimde ise bir endişe var nedense. Bilmiyorum, hayrolsun.

Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
Çok sevmeyeceksin mesela,
O daha az severse, kırılırsın.
Ve zaten genellikle de o daha az sever seni,
Senin O'nu sevdiğinden. Can Yücel - Bağlanmayacaksın

Evet, çatıların gökyüzü ile birleştiği yerler benim.

İstanbul dışı farz oldu. Bir gün, çok yakında ama bir gün uzaklaşacağım. Ne telefon, ne mail, ne facebook, ne friendfeed. Herkesten, herşeyden uzak olacağım. Herşeyi bile ayrı yazmayacağım, o derece uzak. Belki çok yakınınızda olacağım ama ulaşamayacağınız kadar uzak. Aslında, uzaklar da benim.

"İllmen okan olsun, ister çamurdan olsun, o da Allah kuludur, her kim olursa olsun."
Yazınca komik olmadı ama o an çok komikti.

Cuma günü açık hava sineması var GSÜ'de. Dışarıdan katılıma açık. Saat 20'de kapı açılıyor. Bilet 8 TL. Boğaza karşı film izlemek nasıl bir duygu, çok merak ediyorum. Filmin adını da daha önce duydum ama izleme fırsatım olmamıştı. "İstanbul Kanatlarımın Altında", umarım boğaza yakışan bir filmsindir.

Meksikalılar pasifik için ne derler biliyor musunuz?

Zihuatanejo'da görüşürüz. -Bu sözü anlayıp, iletene benden bir çikolatalı gofret-

Taşındık!

2010-05-04T19:46:00.004+03:00

Bugün aldığım 2 önemli karar ve sonuçları:

Bundan sonra www.ilmenokan.com 'dayım. Nice yazılara, nice okumalara.

Saçlarımı kestirdim. Daha bir rahatım sanki.

Ayrıca, yarın akşam hıdrellezi kutlamak için Ahırkapı'da olacağım. Çok eğleneceğimi seziyorum şimdiden, boş vaktiniz ve gelebilme ihtimaliniz varsa, haber edin.

Selametle.

Moonlight

2010-05-02T21:45:00.009+03:00

-Deniz var, mehtap var, ayışığı da vardır...
-Var mıdır?

1 buçuk yılı aşkın hasretim sona erdi ve bu akşam, yadigar fotoğraf makinem, yuvasına, kabına geri döndü. Bundan sonra sık sık yeni karelerle karşınızda olacağım. Hatta belki yeni videolarla. Çok mutluyum be!

İçinde siyah çakıl taşları olan berrak ama akıntılı bir su gördün mü hiç?

İddia ediyorum ki Turkcell, reklamları en iyi olan Türk Şirketi. Gülse Birsel'li reklamı olsun, Kalashnikov'un çaldığı reklam olsun. İnsanın içine işleyen melodiler üretiyorlar, çoğu reklam ve pazarlama kampanyalarında -özellikle GencTurkcell- tüketici kesimi dahil ediyorlar. Akılda kalıcı isimler üretiyorlar -Vınn-. NöroMarketing denen olayı çok iyi özümsemişler.

Şu an canlı canlı facebook nasıl mahvolur şahit oluyoruz. Belki de bir devir kapanıyor. Geçen gün bilindiği gibi facebook'un google'ı geçtiği, dünyayı neredeyse yerinden oynattı. Google kaptırdığı koltuğun derdine düştü. Ama bunun için olur olmadık işlere kalkışmadı. Buzz ve adını unuttuğum bir sosyal medya faciasından ders çıkarmışa benziyor. Fakat görünen o ki, facebook o koltuğa, Google hala oradayken oturmaya çalıştı. Sistemi şu an çökmeye yakın bir vaziyette. Saçma sapan hatalar veriyor. Facebook'un bu zafer sarhoşluğu ona çok pahalıya mal olacak gibi duruyor.

Doğum günüm ile Anayasa sınavı, çok büyük bir ihtimalle aynı günde olacak. Yani yeni yaşıma girerken yasa nasıl yapılır, AYM ne işe yarar -derken?-, bunlara çalışıyor olacağım. Ama asıl merak ettiğim, bir insan bir günde kaç yaş yaşlanabilir?

Hukukumuz

Nevi şahsıma münhasır düşüncelerim,
Beslemekte sonunda bi rayına oturmuş duygularımı.
Ben masumiyet karinesinin koruması altında çabalarken sana,
Sen durumu bilmek veya bilebilecek durumda olma ihtimalini bi kenara bırakıyorsun.
Hiç kimse söyleyemez iyiniyetli 3. kişi olduğunu.

İzansızlıktan uzakta,
Düzensizlik içinde yaşamakta,
Evre evre maceralar peşindeyim.
Mahkemelerde sürünmekteyim.
Kabul ediyorum ki; bi karz benim kalbim sende
Kabul etsende, etmesende.
Özensiz bir peçete kağıdına yazılmış dilekçem.
Talebim aynı zamanda gerekçem.
Mevcut olayda her ne kadar takdir kudretim olmadığı anlaşılsa da
İleri süremezsin gayri mümeyyiz olduğumu,
Kanunun öngörmediği bi durum bu.
Ve geldiğimiz zaman son aşamaya;
Verirken kararımızı,
İkrarlarımızla bağlıyız.
Biz bu davada,
Hem davacı,
Hem davalı,
Hem de yargıcız.

(Bilmediğiniz terimler için; http://sozluk.sourtimes.org )

Anayasa demişken, bu pazartesi pratik hocası bir soru sordu. Bilene kanaat veya final sınavında 5 puan vereceğim dedi. Soruyu sorduktan 1 dakika sonra el kaldırdım. Tamam dur arkadaşların da okusun dedi. Tamam dedim. 1 2 dakika sonra, sağ ve sol sıralara dönüp, buldunuz mu, gibisinden sorular sordu. Ben el kaldırdım tekrar. Buldun mu dedi, içimden "e bulduk ki kaldırıyoruz" diyorum. Evet dedim. Ama kadın o kadar isteksizce söz verdi ki, cevabım yanlış olsa olabilecekleri tahmin bile edemiyorum. Bakalım final sınavında ne gibi bir katkısı olacak. Sabırsızlıkla bekliyorum.

Deniz ve mehtap, sordular seni, neredesin!

Geçtiğimiz hafta içinde org çalmaya başladım. Şu an sadece 3 -yazıyla üç- parça çalabiliyorum. Ama bu bile beni mutlu etmeye yetiyor. Evdekiler bıktı artık aynı şarkıları dinlemekten. Ağır ağır basacağım bu tuşlara. Zamanla olacak bu işler. Ve belki, bundan 10 yıl sonra. Neyse, kısmet.

"Organize İşler" BKM'nin 'çoğu' filmi gibi çok güzel bir film. Tamam bir Vizontele değil ama yine de doğal oyunculuklar, ince ve tatlı sözler, güzel esprileriyle izlenesi ve hatta tekrar izlenesi bir film.

Dün -1 Mayıs- o kadar güzel geçti ki; yazıp nazar değmesini ve bir daha olmasını engellemek istemem. Ama çok güzel geçtiğini, hatta mükemmel geçtiğini bilin. Çok mutluydum dün. Çok fazla mutlu eden olay oldu.

Beni bu güzel havalar mahvetti.

Orhan Veli der ya; böyle havalarda nüksetti, şiir yazma hastalığım diye.

Ve belki bundan 10 yıl sonra, deniz manzaralı bir salonda, ayışığı kamaştırırken piyanomun tuşlarını, Beethoven'dan Moonlight Sonata'yı çalıyor olacağım.

Dinlenebilmek ümidiyle,
Dinlenebilmek ümidiyle.
Hepinize iyi yarınlar,
Ve hepimiz iyi yarınlara.

Serotonin

2010-04-24T00:27:00.004+03:00

Hikaye aşağıda.

Şimdi sizin kafanızda iki tane soru işareti var. Bir, sürpriz nedir? İki, neden yapılır? Sıradan bir sürprizde vücutta iki şey yükselir. Bir; serotonin, iki duyarsızlaşma. Duyarsızlaşma bir tepki, sürprize karşı olan şaşırmayı azaltıyor. Biz bunu istemiyoruz. Biz istiyoruz ki, tepkisizleşmeyin. Sıradan sürprize örnek, sıradan sürpriz. Yaratıcı sürprize örnek, arkadaşın kahvaltıya film afişiyle gelmesi. Bu unutulur mu?

Hadi git, ne bir adres, ne bir hatıra bırak,
Zannetme ki pişmanlık, mutluluk kadar ırak!

Mükemmel bir şarkı, mükemmel bir albüm. Onu geçtim, muhterem hanfendi -Candan Erçetin- her perşembe ayağımıza geliyor. Biz gitmiyoruz. Ayıp lan, cidden ayıp! Bize ayıp ama bu sefer. Gideceğim oğlum bundan sonra her dersine. -içses: her dersine, -ya işte olduğu kadar.

Bir arkadaşım facebook'tan 23 Nisan bayramının aynı zamanda ulusal egemenlik bayramı olduğunu belirtmiş ve sadece çocuk bayramı gibi kutlanmasına isyan etmiş. Hissettiklerimi söylemek gerekirse, hangi ulusal egemenlik? Parti içi demokrasilerin işlemediği, parti başkanlarının çınarlaştığı sivil demokrasi mi, askerin silah kabzasını sürekli bir yerlerimize dokundurttuğu otorite mi işletecek ulusal egemenliği. 70 milyon insanız -düzeltme 72.5 milyon-, kaç kişi diyebilir ben egemenim diye. Bir başkan belirliyor listeyi, biz onun belirledikleri arasında seçiyoruz. He, yukardaki soruya ben egemenim diye cevap veren çok sevgili demokrat arkadaşım. En yakınındaki 5 kişiye sor. Son seçimde hangi milletvekiline oy verdin diye. -Milletvekillerinin seçildikten sonra tüm ülkeyi temsil ettiğini ben de biliyorum, ama soruyorum ki siz o temsiliyet görevini kime/kimlere verdiniz?- Sonra yüzdeyi aşağıdaki yorum bölümüne yaz. Ben de morarıyım burda. Gayet ciddiyim.

Inglorious Basterds: Şu ana kadar izlediğim en güzel ikinci film. Biz nasıl şu an Godfather'ı, Shawshank Redemption'ı konuşuyorsak, bu film de ilerde bizim çocuklarımızın -en azından benim çocuklarımın- konuşacağı bir film. Müzikleri olsun, oyuncu seçimi olsun, Brad Pitt'in redneck aksanı olsun, araya ustalıkla serpiştirilmiş espriler olsun, kurgu olsun, senaryo olsun, kamera açıları olsun. İnanılmaz, cidden inanılmaz. Daha fazla açıklarsam filmin içeriğine girmem gerekir. İyisi mi siz izleyin. Kesinlikle izleyin. Cidden izleyin.

Bu hafta içinde National Geographic'i okudum her otobüse bindiğimde. Ve çok tuhaf olaylar başıma geldi. Özellikle bir tanesini burada aktarmak istiyorum. Hindistan'da insanların su alabilmek için birbirini öldüresiye dövdüğünü, Etiyopya civarındaki bir bölgede Afrika'lı bir ailenin günde maksimum 9 litre su ile yaşadığını, ellerini yıkayacak su bulamadıkları zamanlar olduğunu okuduktan sonra, İsrail'in Filistin'in suyunu alarak, onlara kendi sularını parayla sattığını öğrendikten sonra; önümdeki koltukta yandaki arkadaşına:
-Ya o şişenin yarısı doluydu.
-N'olcak ya bi şişe daha alırız. diyen kıza öyle bir nefret duydum ki, ben bile inanamadım kendime o an. Keşke bir şey yapsaydım... Bu "keşke bir şey deseydim"i düşündüğüm andan itibaren de kendime çok kızıyorum. İnanılmaz ama. O kıza kızdığımdan bile fazla.

Yari ferhat olanın ellerle ülfeti ne?
Şirin ol katlanayım dağ gibi külfetine. Cemal Safi - "Git" adlı şiirinden.

-Büyüyünce ne olacaksın?
-Büyümeyeceğim.

Hepinize iyi geceler. Lütfen bundan sonra suyu; Afrika'daki kabileleri, Hindistan'daki kavgaları, Filistin'deki savaşı hatırlayarak tüketin.

Git
4
Bir elinde kırık cam parçası, diğer elinde ise kan damlaları. Kanaman hala durmadı ama tepki vermiyorsun artık. Acı çekme süren sona erdi ya da çektiğin acıyı ustaca kamufle ediyorsun. Bunu da çok güzel başarıyorsun aslında. Seni çok farklı zamanlarda izledim, şunu söyleyebilirim ki; hiç bir şey acı çekmeyi kamufle etmek kadar yakışmamıştı. Teninin hala sıcak olduğuna emindim. Cam parçasındaki izlerim umrumda değildi, buna karşılık bedenine bırakacağım iz olsun istemezdim. Bensiz ermeliydin huzura. Ve benim dokunuşlarımdan arınmış bir şekilde vermeliydin son nefesini.

Duyduğum ayak seslerinin kime ait olduğunu bilmiyorum. Ama yaklaştıkça burada durmamam gerektiğini anlıyorum. Nefes alıp verişlerin hala sürüyor. Çok zamanın yok, bunun bilincindesin. Bir dakika, bilincin yerinde mi?

-Hey, hey, baksana...

Aslında duyacağın son sözlerin bunlar olması kötü, biliyorum. Son nefesini vermeden önce gidersem, katilin olmadan gitmiş olur muyum acaba? Katil sıfatı yakıştırılabilir mi ki bana? Cam parçası ne kadar katil ise, ben de o kadar katilim.

-DUYUYOR MUSUN BENİ!

Gitmeliyim. Gitmek zorundayım.

-o-

Tunanan'ın Blogu

2010-04-22T23:03:00.007+03:00

-Ne ciziyon?
-Ev, bunla da yemek kokusu. Anne yemek yammış, o kokuyo hep. Simdi de araba çidiyom.
-Çok büyük bi araba mı?
-Evet, çok büyük. Otobüs bu. Bunlarda tekerlekleri. Bisürü tekerleği var otobüsün.
-Kaç tane var?
-Bir iki beş tane var
-Bunlar ney?
-Bunlar pencereleri, pencereden bakcak içerdekiler. Simdi de ışık çidiyom otobüse. Işıklarını yakcak, biz de otobüsü görcez.

-Bu kim Tunanan?
-Dede.
-Şu kim peki?
-O da dede.
-Beni çizsene.
-Çimiycem.
-Niye?
-Çünkü seni sevmiyom.
-Ben de çiğköfte almam sana o zaman.
-Seviyom seviyom, ben cidim seni aksam, baak.

(Bunu çizerken yanında değildim dolayısıyla bir fikrim yok ne çizdiğiyle alakalı. Ama alttaki kısımdan elinin kopyasını çıkardığı anlaşılıyor.)

-Bak oka, mandalarla naptım? (21.04.2010 - Tunanan 3.5 yaşında)

(Tunanan 2 yaşındayken, ImagineCup için çektiğimiz fotoğraflardan biri)

Lila Doğan'ın Resmi

2010-04-22T22:54:00.006+03:00

UNICEF ve ortaklarımız, 2010 yılına kadar Türkiye’de yoksulluk ve eşitsizliklerin azaltılmasına yönelik sosyal ve ekonomik politikaların etkili biçimde yaşama geçirilebilmesi için çocuklar ve aileleri için ve onlarla birlikte çalışmaktadır.

Amaçlarımız, başta en güç durumdaki toplumsal kesimlere mensup olanlar, çocuklara, kadınlara ve ailelere kaliteli temel hizmetlerin daha yaygın biçimde sağlanması çabalarına destek olmaktır.

Daha ayrıntılı bilgi için: UNICEF

Bora'nın Resmi

2010-04-22T22:00:00.001+03:00

Otizm nedir?

Çocuğunuzda aynı yaştaki diğer çocukların davranışlarından farklı davranışlar gözlüyorsanız kaygılanabilirsiniz. Bu davranışların otizm belirtisi olabileceğini düşünüyorsanız otizmin ne olduğunu, sizi ve ailenizi ne şekilde etkileyeceğini bilmek isteyebilirsiniz.

Otizm, doğuştan gelen ya da yaşamın ilk üç yılında ortaya çıkan karmaşık bir gelişimsel bozukluktur. Otizmin, beynin yapısını ya da işleyişini etkileyen bazı sinir sistemi sorunlardan kaynaklandığı sanılmaktadır.

Daha ayrıntılı bilgi için: http://www.tohumotizm.org.tr/

Bunu mu demek istediniz?

2010-04-19T19:00:00.004+03:00

Ben tam bir soda severim. Şu ana kadar envai çeşit soda tatmışımdır. Ama geçen gün babamın eve getirdiği, nar aromalı sodayı ilk defa deniyordum. Sarıkız markasından çıkma sodanın şişesi bile bir garipti. Ama asıl konu, sodanın tadı. Tam manasıyla mükemmel! İnanılmaz derecede mükemmel, aşık oldum sodaya. Olmaz böyle, olamaz. Her gün bir tane içmeden duramıyorum. Lanet olsun!
Kesinlikle ilk fırsatta deneyin.

Tanıyanlar bilirler, telefon görüşmeleriyle alakalı fobim var. Birini aradığım zamanki ilk çalan dııııt dıııt sesi bile gerer beni, kasılırım. Bir an önce konuyu aktarıp, kapatmak isterim. Hatta bazen siz konuşurken kapatmak istediğimi belirten sözler söylerim. Çoğu kişide de vardır bu, eminim ben. Çoğu insan sevmez telefonla konuşmayı. Bunu aşmam gerektiğine karar verdim ve bundan sonra her gün bir kurban seçip, onunla uzun uzun konuşuyorum. Az önce ilk kurbanımla -büyük ihtimalle o bu yazıyı okumaz- yaklaşık 14 dakika konuştum. İnanamadım kendime. Şu an titriyorum galiba.

Tam bir hayal kırıklığı: The Pacific. Oysa Band of Brothers ne güzeldi. Show tv'de yayınlanırdı, geceleri televizyon başına kilitlerdi biz lgs senesindeki gençleri. İkinci dünya savaşı ruhunu tam manasıyla yansıtırdır, kişilerin hikayeleri daha dikkat çekiciydi. Keşke onu yayınlasa cnbc-e yine. "The Pacific güzel dizidir". Bunu mu demek istediniz? : "Band Of Brothers güzel dizidir."

Bu Anayasa değişikliğinin yüksek yargıyı ilgilendiren kısımları AYM'den döner arkadaş. Bal gibi de esastan inceleyecek, hukuk devleti ilkesinden çaaaaat, iptal edildi. Final sınavında da bu soru gelecekmiş. Aynen bunu yazacağım. "Hukuk devleti. İptal. Teşekkürler."

Anneler zaten güdümlü şahsiyetlerdir, gelin ararlarsa bulurlar, terlik atarlarsa vururlar. Bundan sonraki ilk saldırı için kendimi çoktan hazırladım. Şunun şunun kızı dediğinde, tamam yarın gidelim istemeye, diyeceğim. Tepkisi ne olacak çok merak ediyorum.

29 Nisan'ın bize gösterecekleri:
1. Çoğu kişi doğum gününü kutladığı kişinin gerçek doğum gününün o olup olmadığını araştırmadığını.
2. Sürü psikolojisinin olumsuz etkilerini.
3. Facebook'tan doğum günü kutlamanın gerçek doğum günü kutlamak sayılmayacağını.
Not: Ben de çoğunlukla facebook'tan kutluyorum.

But i'm waiting patiently, i'm waiting for a sign... Exo-Politics Muse

Yaz gelse, sıcak kumlardan serin sulara atlasak. Sabah 10'da evden çıkıp gece yarısı eve dönsek. İstanbul kazan, biz kepçe dolaşsak. Adalara gitsek. Lunaparka gitsek. Bu yaz büyük ihtimalle, ben yaban ellerde dolaşırken, siz bunları yapacaksınız. Ama ben de çok eğleneceğim be kısmetse. Size kart atarım herhalde oralardan.

Size bile bile gülmeyen biriyle konuşmayı sürdürmek çok eziyetli biliyor musunuz? Bunu mu demek istedim: Ama öyle birini bulmak daha zor biliyor musunuz, size gülmediği halde konuşmayı sürdüreceğiniz?

Eğlenirken öğrenelim: google a Okan Hakkında Her Şey yazdığınızda, Bunu mu demek istediniz: Okan Hakkında Herşey diye soruyor. Evet, gerçek. İşte kanıtı. İnanmayan denesin.

Bu sınav döneminde olabildiğince az kahve tükettim, olabildiğince çaya yöneldim. Kahve bende feci derecede sinir ve stres yapıyormuş onu farkettim. Halbuki çay öyle değil, kokusu bile odaya bir rahatlık, bir ferahlık yayıyor. Sanki daha benden çay, daha bir bana yakın. Benim derdimi daha bir anlıyor, daha bir dost. Çay içmeyi seviyorum -ama soda kadar değil-. Gecede 2 bardaktan fazla kahve içmeyeceğim bundan sonra.

Çok meşrubat üzerine oldu bu yazı sanki.

Evet, ve buraya kadar geldiğiniz için, bu günün bombasını duymayı hakediyorsunuz.
1. Geleneksel Galatasaray Üniversitesi Hukukçuları Buluşması. Bunu düzenleyen dekanlık. Yuh dedim! Bu mudur dedim! GSÜ lan, ayıp be! 1. Geleneksel ney? Biz onu orta bire giderken dershanedeki halı saha turnuvamız için kullanıyorduk. 1. Geleneksel mi kaldı? Ya da siz nerede kaldınız?

İyi günler hepimize ve hepimiz iyi günlere!

Hava

2010-04-17T22:00:00.002+03:00

Sinir

3
Yüz ifadesindeki rahatlık, benim sinirlerimi gittikçe geriyordu, boğazlayasım geliyordu ama daha önce kalkıştığım bu eylemin bana iyi dönmeyeceğini biliyordum.

-Merhaba bu gibi durumlarda kullanılmaz, dedim.

-Söyleyeceklerimi düşünerek söylerim, diye gelen karşılıktan sonra cevap vermeyerek kaçmaya devam etmeye çalıştım. Ama yüzleşmem gerektiğini biliyordum. Yüzleşmeliydim. Set çekmeliydim artık ona.

-Sen o delikten nasıl çıktın?
-Tam manasıyla hapsedildiğim söylenemezdi, bir süre kafa dinledim diyebilirim.

Pişkinliği, beni en rahatsız eden huyuydu. Ama bu rahatsızlığımı belli edemiyordum. Kısıtlanmış gibiydim. Demek istediğim çok şey vardı ama diyemiyordum.

-Neden tekrar peşimden geldin?
-Peşinden gelmem tamamen tesadüf.

Kaçamak cevaplar bana yetersiz geliyordu. Net sorularıma aynı netlikte cevap aramam kötü bir alışkanlık olmamalı. Ama netliği bozarak kafamı bulanıklaştırmayı iyi beceriyordu.

-Tesadüf olan peşimden gelmen değil, bana rastlaman. Peşimden gelmeni sağlayan, bir türlü unutamadığın amacın.
-Benim amacım falan yok, ben sadece senin hayatını kolaylaştırmaya çalışıyordum.
-Beni öldürmeyi deneyerek mi?
-O senin yöntemindi, ben sadece seni destekledim.
-S**tir git!

Hayatımın en sert duruşunu sergilemiştim. Harflerin keskinliği adeta civardaki tüm sesleri susturmuştu. Kendim de inanamadım verdiğim cevaba. Büyük ihtimalle o da inanamıştı. Kişiliğimin böyle bir lafa elvermeyeceğini biliyordu. Uzun bir sessizlik yaşandı. Sessizliği bölmeye çalışmadan gitmem gerekiyordu. Tavrımı ortaya koymuştum, sürdürmeliydim. Bir kere olsun, söylediğim sözü sonuna kadar götürmeliydim. Ve giden ben oldum, o orada beklerken. Peşimden gelmediğine eminim.

-o-

O değil de, cidden bu işte bir yalnızlık var.

Sınavları atlattım, ya da onlar beni atlattı. Ne ara kaçırdım ben sizi, ne ara uzaklaştınız? Lan! Neyse, yenik başladım ama uzatmalarda atacağım golümü.

Hiç yazasım yok bu akşam. O yüzden hikayeyle yetinebilirsiniz. Yeterli gelmezse çıkın dolaşın, hava çok güzel. Hadi iyi akşamlar.

Sessizlik

2010-04-10T16:54:00.004+03:00

Merhaba
2
Bir anda karşımdaydın. İmkansız sanmıştım, hiç ummuyordum aslında böyle bir şeyi. Kararsız kaldım, senin peşine beni sürükleyen kararsızlığım oldu. Belki kaçmasan bu kadar heveslenmezdim ardından gelmeye.

Arkana bakmıyordun ama önüne bakmadığında anlaşılıyordu. Kafanda kurguladıkların seni önünü görmekten alıkoyuyordu. Anlamsızca davranışlarda bulunuyordun. Merak uyandırıcı tavırların ve soluk bir sesin vardı. Güneşin batışına küfreder gibi yankılandı havada sözlerin, sanki bir daha güneş doğmayacakmış gibi küfrettin.

Neden sonra vazgeçtim peşinden gelmekten. Anladım ki kaçmanın tek nedeni aslında benim kovalamam. Durdum. Biz süre seni izledim. Uzun süreni almadı durduğumu farketmen. Durmam gerekiyormuş meğersem dönüp bakman için.

Hiç bir şey söylemedin.

Kaç yıl geçmişti bilmiyorum seni öldürmeye çalışımın üzerinden. Boş bakışların canımı sıkıyorlardı. Sinir bozucu bir sessizlik... Bir şey söylemem gerekti;

-Merhaba.

-o-

Bugün Taksim'de -İstanbul'un göbeği olan, evet.- polis günü kutlamaları vardı. Ama ne yazık ki biz aynı hevesle kutlamadık. Koçum, -evet vali, sana diyorum- Taksim meydanı, İstanbul'un ana meydanıdır. Sen o meydanı kapatırsan, Gaziosmanpaşa'dan Sarıyer'e kadar trafik olur. İnan bana olur. Ciddiyim olur bak!

Dün gece televizyonda biri dedi ki: "Hukuk Fakülteleri kapatılsın, ABD'deki gibi lisans üstü yapılsın. Fransa'da HF olmasının nedeni bakalorya olması. Bizim öğrencilerimiz yeterince dolmadan HF'ye geliyorlar ve anayasayı ilk sınıfta alıyorlar. Sonra tabi ki yorumlayamıyorlar." Lan dümbük –afedersiniz-! Anayasa'yı yorumlamak, madem hukuk okumaktan da öte, hukuku ileri yaşlarda okumayı gerektiriyor, sen ne diye konuşuyorsun o zaman bu konuda -kendisi iktisatçı- ! Hem, öğrencilerin kapasitelerinin artması için lisans eğitimini bekliyorsak vah bize. Lisede hallolması lazım bunların. Aslında bir güzel revizyon lazım bu sisteme.

Milli Eğitim Kanunu VIII – Demokrasi eğitimi:

Madde 11 – (Değişik: 16/6/1983 - 2842/3 md.)

Güçlü ve istikrarlı, hür ve demokratik bir toplum düzeninin gerçekleşmesi ve devamı için yurttaşların sahip olmaları gereken demokrasi bilincinin, yurt yönetimine ait bilgi, anlayış ve davranışlarla sorumluluk duygusunun ve manevi değerlere saygının, her türlü eğitim çalışmalarında öğrencilere kazandırılıp geliştirilmesine çalışılır; ancak, eğitim kurumlarında Anayasada ifadesini bulan Atatürk milliyetçiliğine aykırı siyasi ve ideolojik telkinler yapılmasına ve bu nitelikteki günlük siyasi olay ve tartışmalara karışılmasına hiçbir şekilde meydan verilmez.

Görünce söylerim.

Facebook'ta doğum günümü 29 Nisan'a ayarladım. Sazan avı başlasın. Siz de kimseyi uyarmayın da bol bol gülelim.

Yarınki boğaz turuna o kadar ihtiyacım doğdu ki şu an. ama(Ç)özüm benim kafa karışıklığımın çözümü olacak hissediyorum.

-Hmm bu kalem yazıyo mu acaba -Tüh yazmıyomuş.
Sonra kalem tekrar alındığı yere konulur ve ertesi akşam:
-Bu kalem yazıyo muydu ya? -Bi tane yazan kalem bulsam şaşarım zaten.

Bugünün Filmi: Inglorious Basterds.
Desem ki vakitlerden bir Nisan akşamıdır,
Rüzgarların en ferahlatıcısı senden esiyor. Cahit Sıtkı
Eğer saat gece 2 ise ve uyumamanız gerekiyorsa, ayrıca mideniz sağlamsa, birazdan vereceğim formülü kullanarak sabaha kadar uyanık kalabilirsiniz.Bakkaldan 3 adet sade nescafe alınır -ufak pakette satılıyor onlar-. Ondan sonra bu 3'ü bir kupaya konulur. Daha önceden kaynatılmış ve bir dakika beklenilmiş su, aynı kupaya dökülür. İçebiliyorsanız için, sabaha kadar uyanıksınız. Denendi onaylandı.

Anayasa’yı bir kere delmekle bir şey olmazdı, değil mi?

Bir kadına sadece sesini duyarak aşık olabilecek olsaydım, o kişi Carla Bruni olurdu. Ama sen gel gör ki gitsin Sarkozy'le evlensin. Anlamıyorum, cidden anlamıyorum.

Yarın sınava girecek herkeslere başarılar.

Everything is something happened. See you later!

23 Nisan'da Bu Blog da Neşe Dolacak!

2010-04-08T03:15:00.003+03:00

Köşedeki ufak resmi farketmişinizdir. 23 Nisan günü, Bu blog'da Tunahan (4) 'ın resimleri yer alacak ve o resimleri çizerken neler düşündüğü. İnternet denen şeyden azcık da olsa haberi var. (Şuna tıklasana, şunu aç diyom şunuuuu) Asıl amaç ise 23 Nisan'da çocuklara yazma ve paylaşma sevgisi aşılamak. Ayrıca Tohum Otizm Vakfı, çocukların yazılarını, resimlerini paylaşmaktan mutlu olacaklarını belirtmişler. Ben de mail attım bu konuyla alakalı, cevap bekliyorum. Eğer kabul ederlerse, Tohum Otizm Vakfı'nın bana yollayacağı yazı ve resimler de 23 Nisan Günü blogda ve 23 Nisan'dan sonra ekleyeceğim yeni sayfada yerini bulacak. Güzel olacak güzel, inanıyorum.

Ben
1
Kaçarken buldum yine kendimi. Hava henüz kararmıştı. Gün sınırları aşamamış bir gündü, tek düze gidiyordu o ana kadar. Erken kalkmam neyi değiştirirdi ki gün başlamadıktan sonra. Kafamdan bu tip düşünceler geçiyordu. Sabah şehrin kalabalığından, otobüs fiyatlarından yakınırken kendi kafamda şu an bunları düşünmekten çok uzaktaytım, bunlar için çok hızlıydım.

Kimin kovaladığını görmüyordum. Merak da etmiyordum, arkama bakmadan kaçmanın belki de evrende şu ana kadar karşılaşılmış en güzel örneğini sergiliyordum, bu şekilde düşünmek hoşuma gitmiştir her zaman. Sadece kaçmak için kaçıyordum.

Kaçarken bir hayat kadınıyla çarpıştım, bir kaç fransızca küfür yedim. Aslında küfür olup olmadığını bilmiyorum ama küfür olma olasılığı benim daha çok hoşuna gideceğimden, öyle varsayıyorum bunu. Daha önce hiç fransızca küfür yememiştim. Daha önce, bu kadar umarsızca kaçarken, hiç fransızca küfür yememiştim. Belki bir ilki gerçekleştirme çabasından, belki de düşünmeden bir küfür ettim bağırarak. Bana bakanların görüş açılarına 4 5 sn dahil olduğum için mutluyum. Belirmeyi pek sevmem.

Caddenin sonlarına doğru geldim. Tünelin önünde bekleyen tramvayın solundan geçerek peşimdeki kişiyi atlatmaya çalıştım. Şişhane'ye doğru inen merdivenlere doğru koştum ve merdivenlerin ortasında ara verdim kaçmaya. Dönüp baktım.

-o-

Başı belli sonu belli bu hikayenin ama aralardaki kısımlar henüz tasarlanmış değil. Belki direk sonuna atlarım, zaman gösterecek. [Not: Yukarıdaki "Ben" varsayımsal bir şahıstır, galiba.]

Depremle yaşamayı öğrendim ama sınavlarla yaşamayı öğrenemedim. Sürekli bir yerlerden rahatsız ediyorlar, pencereye vurup kaçıyorlar, sinir bozuyorlar. Önümüzdeki iki hafta boyunca, ayın 22'sine kadar 10 tane sınavım var. Neyse, biraz umutsuz başladım, havayı değiştireyim hemen.

Blog ödüllerine başvurdum, başvurum onaylanmış. Hem de başarıyla. 1 Nisan'da geldi gerçi mail, hala şaka olduğunu düşünüyorum. Ama şaka olduğunun da 1 nisan içinde söylemeliler ki, adet yerini bulsun. Değil mi?

Bloga yenik başladım ama uzatmalarda atıcam golümü.

Pazartesi anayasa dersindeyiz, '82 anayasasında hakları kısıtlama ilkelerini işliyoruz 8748975421315498452132187894521 -açıklasam okumayacağınıza inandığımdan, okumayacağınız başka bir şey yazsın dedim- "Ölçülülük" ilkesine geldik, araç amaç ilişkisi. Hocanın konuyu somutlaştırmak için verdiği örnek:
"Şimdi siz bir kıza para harcıyorsunuz. Sonra ne diyorsunuz 'O kadar para harcadım ama değdi' ya da 'O kadar para harcadım ama değmezmiş.' İşte bu ilkede böyle bir şey."

Şimdi ben anlatınca komik olmadı, asıl o zaman çok komikti.

Sınavlardan sonra evde en sevdiğim zamanlardan biri başlayacak. Badana. Ve bu sefer tüm yük benim omuzlarımda. Kendi sanatımı eve entegre edeceğim. Daha natürmort bir mutfak ve daha post-modern -Kes bıdı bıdıyı da fırçayı düzgün tut. Tavana değdirme! [Önemli not: Babam benle böyle konuşmaz]

Daha önce fransız milletvekillerinin can sıkıntılarını nasıl giderdiklerinden bahsetmiştim. Şimdi de buna biraz değinmek istiyorum -o kadar çalışıyorum buraya da faydası dokunsun değil mi?-
1962'de Fransa'da da cumhurbaşkanını kim seçsin tartışmaları varmış. 1 kaç yıl önce bizde de yaratıldığı gibi, zamanın Fransa cumhurbaşkanı ve milli kahraman ve milli hain DeGaulle tarafından teklif edilen anayasa değişikliği, anayasayı bir kere delmekle bir şey olmaz prensibi ve anayasa mahkemesinin çömezliğine gelmesi ile, referanduma götürülmüş. Asıl komik olan ise, referandumda sorulan soru:
"Devlet başkanınızı kendiniz seçmek ister misiniz?" Seçenekler: Evet / Hayır.

Protège moi de c'que je desire!

South Park 14. sezon 3. bölüm. Şu ana kadar izlediğim en iyi South Park bölümlerinden biri. 14. sezon, diğer 13'ünden çok daha sağlam bir başlangıç yaptı. Not: Dizi +18'dir. İzlediğinizde karşılaşacağınız ve değerinize uymayan şeyler için gelip bana bıdı bıdı yapmayın, uyarmadın demeyin.

Ben ki her Nisan bir yaş daha genç,
Her bahar bir yaş daha âşığım.
Korkar mıyım?
Ah, dostum, derdim başka...Orhan Veli

Bu pazar YGS sınavına girecek olan herkese başarılar dilerim, umarım emeğinizin karşılığını alırsınız.

Okan diyorlar adıma
İlmen eklerler yanına
Bir blog daha son buldu
Nice güzel yarınlara.

Bu blog kimseye abi demez! İyi geceler/günler.

İlerleyen saatlerde, gün içinde aldığım haberlerden ötürü eklenmesini çok manidar bulacağım iki mısra;
Güzel Allah'ım senden ne gelecekse gelsin,
Sen ki, rahmetinle de kahrınla da güzelsin. Necip Fazıl

Baca

2010-04-04T21:50:00.003+03:00

Uzun süre olmuş yazmayalı. Bir süredir kafamda bir değişiklik düşüncesi var ama oturtamadım bir türlü. Nasıl gelmişse öyle gidiyor, yakın zamanda yeni bir bloga yelken açarsanız şaşırmayın derim ben.

Shutter Island -karayiplerden sola dön, karşında görürsün Zindan Adası diye- ne kadar sağlam kurgulu bir filmdir. Bir kere film kendini inanılmaz derecede izletiyor. Her an ne olabilir diye kafa yoruyorsunuz, bunu nereye bağlayacaklar diye merak ediyorsunuz. Puzzle'ı parça parça veriyorlar. Filmin sonunda bir bakıyorsunuz, puzzle iki taraflı. İki farklı son ve ikisi de net değil. Kendiniz bitiriyorsunuz. Çocukluğumuzda verilen hikaye tamamlama ödevleri gibi. Ama daha yaratıcı bir şekilde ve daha sürükleyici. İzleyenlerle üzerinde konuşmak isterim.

Bugün çok güzel gündü be. Sabah kalktık FikirSizler'le bir toplantı yaptık Sultanahmet'te. Sonra üyesi olduğum Düşün Taşın Derneği ile birlikte kitap okuduk. Tabu, Ahır Kapı Roman Orkestrası ve Gülhane diye devam etti hikaye. Ve 13 saat sonra eve giriş yaptım. Odamda hiç beklemediğim bir şey gördüm: Yeni Koltuğum. Mükemmel bir şey. Tam bir patron koltuğu.

Sahne 1
Genç adam içeri girer. Patron, koltuğunda camdan dışarı bakar vaziyette oturmaktadır.
-Bir zamanlar fakir ama gururlu bir genç vardı, hatırladın mı?
Patron, koltuğunu döndürür.

İşte bu koltuktan. İnanılmaz rahat. Uyuyacağım nerdeyse.

Vicdan: Sen bu kadar geziyorsun da, sınavlar?
İlmen Okan: Bütünleme seninle olsun.

Anayasa'ya Dair: Bu konu hakkında burada konuşup sizi sıkmak istemem. Size olayı bir resim ve bir kaç cümle ile açıklayacağım:

Sözün özü, şu an yargının gözündeki bant yere düşmüş durumdadır. Ama yeni anayasa paketi, o bandı yerine koymak yerine, kafayı kesmektedir. Yine üzerinde konuşmak isteyenlerle konuşabilirim.

Bu aralar çok konuşmak istiyorum sanki. Bir bahar heyecanı mı var, yoksa önümüzdeki iki hafta boyunca bitkisel hayat süreceğimden, son günlerimi iyi değerlendirmeye mi çalışıyorum. Kısmet.

Blog yazmadım ama keşke eskiz yazsaydım. Çok yavan gidiyor şu ana kadar. Bugünlük espri kapasitemi tükettim anlaşılan.

Bir öğrencinin bir fransız hocadan yiyebileceği en sağlam laf: "Qu'est-ce que je viendrais dire?"
Bütün sınıf size güler. Bunu hocanıza sakın dedirtmeyin. Bunu dedirtmemek için yapılacaklar:
1. Cevabı hocanın son söylediği 2 kelime olan soru sormayın.
2. Eğer soruyosanız hocanın son söylediği cümle kalıbıyla sormayın.
3. Eğer bu şekilde sorduysanız en azından hoca cevap verdikten sonra, sorunuzun farklı bir kısıma yöneldiğini açıklayın. -Arkadaş burada olayı kurtardı.-
4. Yok bunu da yapamadınız, o zaman bir daha soru sormayın.

Şahsi sitem çok yakında. Feci yakında hem de. Çok ciddiyim. Bak bacası gözüktü.

Çok güzel bir projemiz var. Yakında bu fikirle Fransa pazarına açılacağız kısmetse. Umarım işlerimiz rastgider.

Beni bu güzel havalar mahvetti. Sabah bakıyorsun hava açık, ince giyiniyorsun, 3 saat sonra yağmur yağıyor. Düzen istiyorum ama düzen beni istemiyor anlaşılan.

Ödüllü soru:

+33 -98

Çözene çikolatalı gofret.

Logorama üzerine: Bildiğiniz gibi -okansal karine- en iyi animasyon oscarını Logorama isimli filme verdiler. Amerikan Logoları'ndan oluşmuş bir yokoluş hikayesi. Ama bence bilinçaltına reklam yollamanın on numaralı örneği. Ordaki logoların hepsi -1000'den fazla-, tek tek bilinçaltına kazınıyor. Reklamın iyisi kötüsü olmaz örneği. En azından ben filmi anlatırken; bak işte şu şunun logosu, şunu kovalıyor. Sonra şunun üstüne şu düşüyor tarzında anlatıyorum ve oradan başka beyinlere doğru yol alıyor. Bence bu özelliğinden ötürü, haketmiş American Academy Award'ını.

NöroMarketing'e sardım bu aralar. Kafayı yiyeceğim nöromarketingle.
Annemden bana kalıtılanlar: Şuna harcadığın enerjiyi derslerine harcasan.

How I Met Your Mother yapımcıları, yaptığınız ayıp! 13 Nisan ne demek ya, bu kadar ara nasıl verebilirsiniz ya diziyi yayınlamak için. Lan -lan mı, lan mı? Canın sağolsun sayın başbakanım- sizi dünyada kaç milyon kişi takip ediyor bir bilginiz var mı? Ayıp, cidden ayıp! Zaten 5 sezondur bir ayak topuğunu gösterdiniz "Mother"ın. Bu gidişle 15 sezon sonra falan anca göreceğiz "Mother"ı.

Sıradaki şarkı GSU Hukuk'tan Carlos için gelsin: Şemame, şemame, şemame buke.

Good Evening Life.

Nedir bu ama(Ç)özüm?

2010-04-01T22:27:00.005+03:00

Beni takip eden arkadaşlar fark etmişlerdir, şu son iki gündür ama(Ç)özüm denen bir etkinliğin reklamını yapıyorum. Her yerde anlattım, burada anlatmasam olmaz.

Öncelikle;

ama(Ç)özüm; 30 insanın Boğaz turu sırasında çeşitli sorunlara çözüm aramasıdır.

ama(Ç)özüm; fikir paylaşmak, çözümleri tartışmaktır.

ama(Ç)özüm; güzel vakit geçirmektir.

ama(Ç)özüm; yeni insanlarla tanışmaktır.

ama(Ç)özüm; beyin fırtınası yapmak, yaratıcılığı aldığınız oksijende hissetmektir.

ama(Ç)özüm; çözüm üretme süreci boyunca, kimsenin birbirini tanımayacağı bir yerdir. Yani, siz, ama(Ç)özüm'ün sonundaki tanışma etkinliğine kadar, beraber çözüm arayacağınız insanın, ne adını, ne okulunu, ne bölümünü, ne yaşını, ne siyasi görüşünü... kısacası hiç bir şeyini bilmeyeceksiniz, aynı soruna çözüm arıyor olmanız dışında.

ama(Ç)özüm; ilki 11 Nisan'da yapılacak olan, toplamda 4 programın genel adıdır. Bu programlar iki haftada bir yapılacaklardır.

ama(Ç)özüm; vapurda olacağı ve ikram yapacağımız için, 20 TL katılım ücreti olan bir etkinliktir.

ama(Ç)özüm'de ne yazık ki kontenjan sınırımız vardır. Bu yüzden; http://tinyurl.com/basvuru linkinden indirdiğiniz formu doldurup, basvuru@fikirsizler.com adresine yollamanız gerekmektedir.

ama(Ç)özüm hakkında mevcut olan sorularınızı buradan yorum yoluyla veya http://www.facebook.com/FikirSizler linkinde bulunan sayfamızın duvarına yazarak sorabilirsiniz.

Bu arada; ama(Ç)özüm; bir FikirSizler projesidir.

Tershane

2010-03-24T22:22:00.003+02:00

William Hunt, Evrenin Işığı isimli tablosunu anlamayan ve tabloda kapının kolunun olmadığını savunan birine: O kapı insan kalbini simgeliyor ve sadece içeriden açılabilir. demiştir. Evreni gerçekten bu kadar basite indirgeyebiliriz. Siz kendinizi açmadıkça, siz davet etmedikçe, durduk yere elinde feneri olan kimse size yardım edemez, size ulaşamaz. Bu yüzdendir ki kapımızda bekleyen el fenerli kişiyi, içeriye buyur etmemiz gerekiyor, onun ismine ne koyarsanız koyun.

Geçtiğimiz pazar çok güzel bir gündü, inanılmaz bir gündü, ben de ona o yüzden "Süper Gün" ismini taktım. Sabah FikirSizler'le olağan toplantılarımızdan birini yaptık Taksim'de. Daha sonra Galata Kulesi'ne doğru yola koyulduk. Yolda arkadaşımı düşmekten kurtardım. Galata Kulesi'ne çıkıp İstanbul'u seyrettik. Daha sonra, kulenin dibindeki bir kahvehanede kitaplarımızı okuduk kırk kişi ile birlikte. Galata'dan ayrıldıktan sonra Beşiktaş'a geçtik. Daha sonra okuluma girerek denize 1 metre uzaklıktaki bir bankta, boğazdan geçen "Galatasaray Üniversitesi, Fransızca eğitim yapan bir üniversitedir." diye üniversitemizi turistlere tanıtan -evet, bu kadar zaten bizim üniversite- vapurlara bakarak kitabımı okumaya devam ettim. Daha sonra Ortaköy'e kadar yürüdüm. Ortaköy'de okuldan arkadaşlarla buluşarak Sarıyer'e doğru yola koyulduk, Süper Pide'den yemek için. 1 saat 30 dakika süren bir yoldan sonra pideciye vardık. Devasa pidelerimizi yedikten sonra, KV Galatasaray'ın senaryosu üzerinde konuşa konuşa geri döndük. Güzel gündü, Süper Gün'dü!

Aşiyan yollarından ses versem duyar mısın?

Aklıma çok güzel tespitler geliyor ama bir kenara not etmediğim için unutuyorum çoğunu.

Parlementerler de eğlenir: Fransa'da tribunal d'instance denilen mahkemenin yetki alanı 21346 Euro ve altında alınan krediler. Meclislerinde 577 millet vekili var ve 343 senatörleri var. Önümüzdeki seçimde bu sayı 348 olacakmış. Bu tip rakamları belirlerken bence çok eğleniyorlardır. E doğal. Eğlenmek onların da hakkı. Hak düşürücü süreleri değiştirmek için de yeni bir tasarı gündemdeymiş. Tehdit korkusu ortadan kalktıktan 1 yıl 3 ay 12 gün 6 saat 22 dakika 10 saniye sonrasına kadar davayı açabileceklermiş bundan sonra. Ben yalan haberin yalancısıyım.

Tutarsızlık nedir biliyor musunuz? İki haftada bir dersine gelmeyen hocanın, devamsızlıktan öğrencileri sınava sokmamasıdır.

Bu evde diyet yapılmaz! Yemin ederim yapılmaz. Kapıdan içeri giriyorum. Annem bütün silahlarıyla, cebren ve hile ile saldırıyor. Fırında pişen ıspanaklı börek kokusu, bütün kalelerimi zapt ediyor, mutfakta bekleyen elmalı tartlar bütün tershanelerime giriyor. Bütün bu şartlardan daha elim ve vahim olmak üzere, ev dahilinde iktidara sahip olan babam, gaflet ve dalalet ve hatta hıyanet içinde bulunup, börekleri önümde götürüyor. Ey bu durumda ben, birinci vazifem diyetime her türlü devam etmektir. Bana gaz verecek kudret damarlarımdaki yağda mevcut. Yakında gazi olacak olan ben.

Gönül penceresinden ansızın bakıp geçtin...

Demet Akalın, facebook'a kapatma davası açmış. Nedeni mi? Orada ona hakaret etmişler. Anti-Demet Akalın diye grup kurup, küfür etmişler, hafif kadın, koyun sütü peyniri demişler. Demet Akalın'ın Talepleri sonuçsuz kalmış. O da yüce mahkemeye demiş ki, kapatın. Bir kere ben öyle bir grubu aradım mamafih bulamadım. Demek ki facebook bir şeyleri ciddiye alıyormuş. Ayrıca, farklı bir komik yan, haberi duyuran sitenin, yayınladığı fotoğraflar. O fotoğrafları olay hakkında hiç bir fikri olmayan birine göstersen, belki -sözde- gruptakiler kadar ağır konuşmaz ama iyi konuşmayacağı kesin. Olayın ayrı komik bir yanı ise, Demet hanıma hakaret o kadar ağır bir suç ki, bütün Türkiye'nin internet erişim özgürlüğü engellenebilir. O derece yani. Bence Demet, kendini bir kapatıp açsın, ondan sonra düşünsün.

L'interet superieur de Demet Akalın!

Dün, saat gecenin 12'si, annem kapıyı açıp:

Makarna yiyon mu?, diye soruyor.

Ve bugün, geliyorum. Evde yemek yok.

Bu havalarda okula gidesim hiç olmuyor. Kışın, gece üçte yatıp sabah altı buçuk-06:30-ta kalkabiliyorken, dün saat bir de yattım ve sekiz-08:00-de kalktım. Hep uyuyasım var. Otobüste, bilgisayar başında, telefonda konuşurken, sokakta yürürken... Çıkmalıyım bu moddan. Çalışmak lazım, çalışmam lazım.

FikirSizler olarak hayran sayfası açtık. Buyurun bir ziyaret edin, beğenmezseniz size komik bir karikatür yollarım. http://www.facebook.com/FikirSizler

Beklemekten sıkıldım!

Ben arkalara doğru ilerliyorum, size iyi yarınlar.

Kupa

2010-03-18T18:00:00.001+02:00

Odamı temizlemeye karar verdim. Asıl sıkıntı bu kararı alma sürecimde ortaya çıktı. Uzun bir süredir odamı toparlamayı düşünüyordum aslında ama hiç bir zaman, yapmam gereken zamanın ne zaman olduğuna karar veremiyordum. Dün çalışma masamın üstünde kettle ve saç kurutma makinesini yan yana gördükten ve onların altında Ocak ayında olduğum finallerin soru kağıtlarını görünce odamın gerçekten temizliğe ihtiyacı olduğunu anladım. Uzun uğraşlar sonucunda sadece dosyalarımı düzenleyebildim ama olsun. Zaman geçtikçe, yavaş yavaş düzene girer odam.

Oda düzenlemek her sabah yatağı yapmak gibi bir şey. Ne kadar iyi yaparsan yap, bir zaman sonra o halinden eser kalmayacak.

Diş sorunum halloldu gibi. Cumartesi günü son kez gideceğim -belli olmaz orası- ve dişim tam manasıyla hallolmuş olacak.

Yeni bir aşk, yeni bir diş, kendime yeni bir ben lazım.

Bursa'dan kupa geldi, evde bir bayram havası... Duygu'ya tee oralardan tee buralara kupa yolladığı için çok teşekkür ediyorum. Öküz Kupa'm çatladığı için baya üzülmüştüm ama yeri doldu. Bu arada Duygu, 17 Mart Dünya Tiyatro Günü'n kutlu olsun.

Yine kahve içmek için bir neden lazım.

İyi, güzel 15 sayfalık ödevi paylaştık da, biri satarsa var ya, çok feci patlar içimizde. Ben üzerime düşeni yaptım, pişman da olmam. Ama yapmayan, satan; yapmadığına, sattığına pişman olur! -evet, tehdit!-

İstanbulKart geliyor. Hem de git gide işlevi artacakmış. Şu an sadece ulaşım alanlarında kullanabileceğiz fakat ilerleyen zamanlarda, kimlik, pasaport, sağlık kart olarak kullanabilecekmişiz. Bu ülkede güzel şeyler de oluyor. http://www.istanbulkart.com.tr/

-Komplocu düşünce: Bunu yapıyorlar ama bak bir ay sonra ulaşıma zam gelir.-

Sıkıntı fake hesaplar değil, asıl sıkıntı hiç bir şeyi düşünmeden fake hesabı kabul edenler. Hey siz arkadaş sayısı kasanlar, sözüm size. Sağınıza bakın, solunuza bakın. Eğer doğru yönlere baktığınızdan eminseniz hangi hesapların fake olduğunu anlayabilmeniz lazım.

Bugün okul çok zevkliydi. Feci güldük. Başımıza kesin bir şey gelecek.

Mehmet Hoca'nın ders planı:
Derse 15 dakika geç gir.
20 dk boyunca evrende kaç galaksi olduğundan tut, sınıftakilerin isimlerine ve göz renklerine varan muhabbetlere dal.
10 dk ders anlat. O derste de bir kanun maddesinin 2 fıkrasını anlat.
20 dk mola ver.
İkinci ders başladığında yarım bıraktığın maddeyi bitir.
Araya evrende kaç galaksi olduğunu söyleyerek reklam gir.
30 dk boyunca insanların, kanun kitabına bakarak öğrenebilecekleri soruları cevapla.
-Yazarın notu: Cevaplardan birini örnek olarak vermek gerekirse: O madde de yazan "her halde", "galiba" manasında yazılmadı.
15 dk bir kaç madde daha anlat.
Dersi bitir.

M.E: Evrende kaç galaksi var biliyor musunuz?

O.İ: Acaba bunu nasıl Medeni Hukuka bağlayacaksınız, onu biliyor muyuz?

Yemekhanenin son zamanlardaki kötüye gidişinden bahsetmiş olmam lazım. Bugün Candan'la da evet, Erçetin olan- tartıştık bunu, yazın dilekçe işleme konulsun dedi. ama biz biliyoruz ki bu okulda işler hukuki yollarla yürümüyor. Burada doğanın kanunları geçerli. Sıraya kaynamak serbest, salata sınırsız -doğada da ot sınırsız ya o bakımdan, gerçi bizim yemekhanede her ne haltsa bu aralar hep bitiyor bu salata- . Neyse. Biz de aldık yemekleri, baktık yemekhanede yer yok. Çıktık dışarı Yabancı Diller Blm. Bşk'na giden merdivenlerde oturduk yemeye başladık. Elemanın teki baktı. Bir kaç adım attıktan sonra şapşal şapşal gülüp ilerledi. Yanımızdan geçip Afiyet olsun diyenler oldu. Demeyenler içinse psikolojik baskı uygulayıp dedirttik.

Canlandırma: Yanınızdan size afiyet olsun demeyen biri geçerken: Afiyet olsun Emre, sana da afiyet olsun Okan. O kişi döner ve afiyet olsun der. Test edildi, onaylandı.

Böylece bizde bir Gandi havaları. Sivil itaatsizliğin mikro denebilecek düzeyi ama biz sevdik bu taktiği. İlerleyen zamanlarda Boğaz kenarındaki banklarda yemek yiyebiliriz.

500 Days Of Summer'ı izledim dün akşam. Sonra yatmadan önce bir kere daha izledim. Çok gerçekçi bir film, saçma bir an. Hayattan alınmış bir kesit gibi. Diğer romantik filmlere benzemiyor. İzleyip eğlenebilirsiniz.

Okulu bir gün asmam ve o gün Roma Hukuku'nun iptal olması. Şanslıyım ben, cidden.

I'm the here of the story, don't need to be saved.

The Feelings - Join With Us. Tam bir, güne başlamalık şarkı.

Annem yemeğe çağrıyor, Rox out. Kendimize iyi bakalım.

Hikaye

2010-03-12T23:00:00.000+02:00

AB Projesi'nden "İnvitation"lar geldi, biletler alındı, hosteller rezerve edildi. Vize ve pasaportta halloldu mu 11 Temmuz günü daha karga dün gece sindirdiklerini tekrar sindirmeye kalkışmadan Basel'e inmiş olacağım. Güzel geçeceğine inanıyorum. Zaten ayrılıkların gücüne hep inanmışımdır. Güzel oluyor kafayı dinlemek, uzaklaşmak.

O değil de, lan easy-jet, sen ne kadar şerefsizsin -evet ağır hakaret-. Lan bir hafta önce biletleri aldım, şimdi mi yapıyorsun indirimi? Bakan Tüzmen zamanında demişti: "Avrupalı ne çocuğu olduğunu bilir" diye de gülüp geçmiştik. Ah ulan ah. Bir de %25 indirim yapmış. Gel de sayma. Çok küfür edesim var.

Neyse, her şey çok güzel olacak. -Çok güzel film be!-

Film dedim de sonunda gittim Eyyvah Eyvah'a. Çok tatlı film, bir o kadar da güzel. Oyunculuklardan bahsetmek gerekirse, başlarda şive biraz sırıtıyor -belki ben o şiveyi yaşadığımdandır-. Ama oyunculuklar çok doğal. Espriler desen öyle çok kasılarak yapılmış espriler değil. Filmin akışına çok güzel bir şekilde yerleştirilmişler. Arada bazı işletmelerin isimleri bilinçli olarak mesaj veriyor. Ama göze batmayacak bir şekilde. Hatta fark edemeyebilirsiniz bile. Önerim odur ki, gidiniz, izleyiniz, pişman olmazsınız.

Bir Acının Hikayesi
Siz hiç kendi dişinizi yediniz mi?
Yazan ve Yöneten: Dr. Fuat

Sahne 1: Anestezi:
-Evet Okan, erkekliğin 10'da 9'u kaçmaktır. Sen kaçamayanlardansın. (İğne vurulur)

Sahne 2: Uyuşma
Tedirgin bekleyiş, içeride birine uygulanan kanal tedavisinin verdiği acının, hastahane koridorlarında yankılanması.

Sahne 3: Matkap
Koltuğa kurbanlık koyun gibi yatılır, ağız açılır. Doktor matkapla dişe dalar. Diş acımaz ama yürek acır. Dişin havalara saçılışını gözükür. Üzüntü. Kötü bir günde sergilenen havai fişek gösterisini izlemek gibi.

Sahne 4: Dişeti
Matkabın ucu inceltilir ve doktor tüm soğukkanlılığıyla diş etine dalar. Acı hissedilir ama ayak parmakları sıkılmaktan başka bir şey yapılamaz. Ağızda matkap varken bir şey yapabilmek cesaret ister. Hareketsiz kalındıkça doktor daha bir soğukkanlılıkla dalar dişetlerine. Hasta nefesini gırtlağına değdirerek ses çıkarır. Doktor umursamaz. Artık bir dişinizin %70 i havaya, üstünüze, midenize gitmiştir.

Kestiik.

Şu an durum ne mi? Bir gün eksik dişle dolaştıktan sonra geçici bir diş takıldı. Salı günü de porselen diş takılacak. Bundan sonra düşerken ilk yapacağım işlerden biri ağzımı kapamak.

Soğuk havalarda mesaj yazmak çok eziyetli oluyor. Parmakların tuşlara zar zor gidiyor. Hele bir de yağmur varsa ve dışarıdaysan telefonunu damlalardan olabildiğince kurtarmaya çalışıyorsun. Parmakların tuşa gidiyor ama basamıyor. O eforu sarf edemiyorsun. Eklem yerlerinde hissediyorsun o ağrıyı. Sonra gelen cevaba cevap atasın hiç gelmiyor. İşte bu yüzden bazen cevap alamıyorsunuz arkadaşlar. Çok eziyet be!

Eğlenirken Öğrenelim: Eklem yerlerinizi kütürdettiğiniz zaman, o çıkan ses -kıt- aslında oradaki sıvıların kıkırdağa çarpmasından kaynaklanıyor ve ne kadar çok kütürdetirseniz kireçlenme riskiniz o kadar artıyor.

Senin dudakların pembe
Ellerin beyaz,
Al tut ellerimi bebek
Tut biraz!
Cahit Külebi

Sen! Hayır, sen değilsin.
Ben! Acaba, ben miyim?

Allah kimseye Melike Hoca'dan Genel Kamu dersi aldırtmasın. O nasıl bir gerilimdir öyle. Sanki maskeli bir adam bıçakla bir yerlerde seni arıyor. Kadın sınıftan rastgele birini kaldırıp rastgele sorular soruyor. Cevaplayamayınca - -yazıyla eksi- alıyorsun tabi ama olay ne aldığın değil. Kadın yüzünden saçlarım beyazladı. Şu gerilimi yaratmasa çok zevkli geçecek ders ama olmuyor işte, yapmıyor. Yaşıyla da ilgisi var bence biraz. Zaten sınıfta garip garip davranışlarda bulunuyor. Burada anlatılmaz onlar.

Candan Erçetin ayağına kadar gelsin, sen tut dersine girme. Hem de ne için? 2 saat daha fazla uyumak için. -olsun lan uyumak da çok güzel.-

Zannetme ki pişmanlık mutluluk kadar ırak...

Aşk-ı Memnu - Alan memnun, veren memnun...

Neyse...

Sizi bu güzel havalar mahvetmesin. Hepinize iyi havalar dilerim.

İğne

2010-03-07T20:31:00.008+02:00

Çuvaldız: Kızılderililer 1952 yılına kadar toplama kamplarında yaşamaya zorlanmışlardır ve o zamana kadar milyonlarca Kızılderili...
6-9 Ağustos 1945, 350 binden fazla Japon...
1968 1 milyon 300 bin Vietnamlı...
Körfez Savaşları süresince -ABD kayıtlarına göre- 55 bin Iraklı...

İğne: Ve biz hala argüman arıyoruz. Bravo bize, alkışlayalım kendimizi. Duruşsuzluğumuzu, karaktersizliğimizi alkışlayalım. İzlediğimiz dış siyaset politikasını alkışlayalım.

Bunların hepsi bir yana bırakalım, asıl önemli noktaya gelelim. Neyi kabul ediyorlarsa etsinler, benim umurumda değil onların ne kabul ettiği. Benim umurumda olan, ABD kabul ettikten sonra, sanki her şey gerçekmiş gibi davranan insanlar. Terbiyesizdir onlar, bilgisiz ve saygısızlardır -Onlar aramızda!-. Bütün dünya kabul etsin -misal şu an KKTC'yi dünyada hiç bir ülke tanımıyor- biz inandığımız gerçeğin sonuna kadar arkasında durmalıyız. Eğer tarihi gerçeklerimiz, şu ana kadar dünya tarihinde soykırımların alasını yapmış devletlerin oyu(nu)na kalmışsa, biz zaten çoktan kaybetmişiz demektir.

Geçen gün öğretmenin teki, okulun kabadayılarını -veya yaramaz öğrencileri, net hatırlamıyorum- toplayıp, hapishaneyi ziyaret etmiş. Ne kadar iyi etmiş. Geleceklerini göstereceksin ki düzelsinler. -sert mi oldu?-

Geçen gün okulda farazi dava yapmıştık, bahsetmiş olmam lazım. Kazanmışız o davayı. Zaten o savunmamdan başka bir sonuç beklenemezdi. Kendim bile şaşırdım yaptığım savunmaya.

FTK bitti, ama ben de bittim gibi bir şey. Peki ya sonuç, umduğumuzdan da öte!

Geçen Yılmaz Özdil'in yazısını okudum -biri paylaşmış face'te-. Ya böyle bir yazar olamaz ya, cidden olamaz. Geçtiğimiz son iki Ermenistan-Türkiye maçının skorlarını yazmış, Türkiye'nin kadrosunu yazmış. Sonra da gitmiş Ermenistan: 23 Türkiye: 22 yazmış. Türkiye'nin Cumhurbaşkanı'ndan başlayarak kadrosunu çıkarmış. Ve bu kadar. Bunu yazı diye gazeteye göndermiş. Açıkça söyleyeyim, ben böyle bir şeyi bu blogda bile yazmam ya. Sen bir yazarsın, senin işin bu tip şeyler değil. Sen durumu özetlemelisin. Neden oldu, neden olmadı bunu yazmalısın. Ayıp lan! Yazık lan! Yazık ki o köşeye yazamayan adam gibi bir yazarın yenilen hakkına yazık.

Bence dişçi koltuklarının tasarımı değişmeli. İnsana oturur oturmaz stres yüklüyor. Önde aletler falan. Ve gözlerin tavana bakıyor -her hangi bir durum olduğunda yardımın gelmesini isteyeceğimiz yöne-. Doktorlar desen ayrı bir olay. Sonra insanlar dişçileri niye sevmiyor. Tamamen dişçilerden ötürü. Ağrı, acı falan hikaye. Mesela ben KBB'de veya Dahiliye-2'de hiç stres olmam. Onlarda benzeri muayaneler yaparlar ama strese sokmazlar insanı. Açıkçası dişçilerin bunu bilerek planladığını düşünmekteyim. Okulda öğretiyorlar bana göre.

Dream on, dream on, dream yourself a dream come true...

2010'un İstanbul'unda, Kadıköy'ün göbeğinde, öğlen saat 1'de elektrikler kesiliyor. Olacak iş değil, cidden olacak iş değil. Hem de cumartesi günü. Bütün mağazaların en çok iş yaptığı günde. Tedaş'ı anlamak zor, cidden.

Elektrik kesildiğinde bilgisayarım bozulsa -Allah korusun- tazminat talep edebilir miyim acaba? Ne biçim para isterim var ya öyle bir durumda...

Öyle bir zamanda gel ki, vazgeçmek mümkün olmasın demiş Orhan Veli, ne güzel de demiş!

Yoğun olmak iyi, güzel de çok yoruluyor insan her sabah 6:30'da kalkmaktan. Hafta içi hafta sonu kavramım kalmadı artık.

Eyyvah Eyvah'a bu hafta kesinlikle ama kesinlikle gidiyorum. Yetti gayri. Bu hafta tek başıma bile olsam gideceğim o filme. Film zevkine güvendiğim biri son 2 yılın en iyi komedisi dedi.

Kütüphane'den 3 tane kitap aldım. Arada işler çıktı okuyamadım. Daha doğrusu tamamlayamadım, hepsini paralel okuyayım dedim. Kütüphaneden mail geldi. Uzatayım dedim, 3 kitap da ayırtılmış. Yok artık ya. Kardeşim 60.000 kitaplık kütüphane. Başka kitap mı yok okuyacak. İşin komik yanı, geçen aynı şey Veronika Ölmek İstiyor'da oldu. Yarısına kadar okumuşken, teslim etmek zorunda kaldım. Perşembe günü bir baktım, sınıf arkadaşlarımdan biri almış. Bence bizim sınıftakiler bana komplo kuruyorlar.

Kitap dedim de aklıma geldi, bu perşembe Candan -Erçetin-, bütün sınıfa kitap hediye etti. Beni bir gereksiz mutluluk oldu. O kitabı en kısa sürede bitireceğim, hatta o kitap bitmeden hiç bir kitap bitirmeyeceğim. İmzalatmayı düşündük arkadaşlarla ama sonra garip olacağına karar verdik.

Çok severim Orhan Veli'yi. Basit gelir her insana yazdıkları ama çok az üzerinde düşünüldüğünde anlaşılır şiirlerinin taşıdığı manalar. Aynı Garip sözcüğünün ilk akla gelen anlamıyla daha sonra akla gelen anlamının farklı olması gibi.

Buraya kadar okudunuz ya, hepinizin aklınıza ilk gelen dileği gerçek olsun emi! Hadi görüşürüz.

Kedi

2010-03-02T22:00:00.001+02:00

Bu sabah okulda kusan bir kedi gördüm. Hayatımda gördüğüm en iğrenç görüntülerden biriydi. İlk başta esniyor sandım. Ama sonra, neyse o kadar ayrıntılara girmeyeyim. Buradan çıkan sonuç: Bazıları sabredememiş. - :] -

O kadar salaklar var ki şu ülkede. Yemin ediyorum. Tarkan uyuşturucu kullandıktan sonra hala destekleyenler var. Eğer biriniz okuyorsa şu yazıyı, ya da varsa tanıdığınız, yaklaşın ona doğru ve bağırarak "sen salaksın" deyin. O uyuşturucuya verilen paranın nereye gittiğini, sonra o parayla daha çok uyuşturucu getirilip, ilkokul sıralarındaki çocuklara simit yerine uyuşturucu satıldığından falan bahsetmeyin. Artık çok geçtir bu sözler için. Sadece salak diyebilirsiniz onlara, ama lütfen bunu diyin.

Bu pazartesi yolculuklarım inanılmaz bir şekilde kısa sürdü. Sabah akşam toplamda 2 saatim yolda geçti. Sadece bu akşam eve 2 saatte geldiğimi varsayarsak, mükemmeldi.

Bugün hava çok acaipti -acayip?-. Sabah çok güzel, sıcak, yazdan kalma bir hava; saat 12'den sonra ise yağmurlu, kasvetli bir sonbahar havası. Bir düzene girmeli artık şu havalar. Eyyvah Eyvah'a gitme hevesimi bile aldı bu havalar. Biraz daha aydınlık, biraz daha yağmursuz ve güzel olsalar, giderdim o filme bugün.

Bugün farazi dava düzenledik sınıfta, biraz gaza geldim sanırsam. Bir havalar, jestler, mimikler -heyt bea- Ah bir de fransızcam olsa. Sonucu henüz belli değil ama bana kalırsa kazandık.

Diyete başlıyorum -salı gününden?-. Yeter lan! Gına geldi artık. Ye, ye nereye kadar. 20 sene dolacak, hala aynı tas aynı hamam. Bu böyle gitmek zorunda değil, gitmeyecek. Geçen bir kaç baharlık elbise almaya girdim, bedenime uygun bir şey yok. Ayıp lan! Ama mağazaya değil, kendime. Değişmeliyim, değişmeliyim! Hem ne demişler "Aynı nehirde iki kere yıkanılmaz."
Peki arkadaşlarımdan birinin buna dayanarak sorduğu soru: "Aynı havuzda?"

Gün geçmiyor ki bir öğrenci grubu daha kahve makinelerinin azizliğine uğramasın sayın seyirciler. Şimdi durumu bildirmek için, GSÜ Kahve Makinesi'nin oradaki muhabirimize bağlanıyoruz:
"Evet Okan, bir trajedi daha gerçekleşti burada. Şu an olay yerindeyiz. İhmalden dolayı gerçekleşen kazalara artık dur demek gerekiyor. Makinenin üstü içinde sıcak su ve sıcak süt olan bardaklarla doldu, taştı. Öğrenciler artık isyan ediyorlar. Bir mağdur üniversite yönetimine sesleniyor: İçinde kahve olmayacaksa kahve makinesi niye var lan! GSÜ'den bildirdim, iyi akşamlar."

Sözün özü, dün 50 kuruşa sıcak su aldım. Bir diğer tuhaf nokta ise, makineler en az 1 lira ile çalışıyor, fakat içecekler 50 kuruş. Bazen makinenin orada bırakılmış dolu bardak falan görüyorum. İçimden geçmiyor değil bedava kahve içmek ama güvenemiyor işte insan.

Proje Adı: Diyet
Proje Amacı: Daha zayıf bir Okan
Hedef Kütle: 80-100 aralığında bir yerlerde.
Projenin Teması ve İçeriği: Kalanını da sonra yersin.
Zaman: Şimdi - Temmuz
Projenin Mali Durumu: Bana yararı olacağı kesin. I'm not loving it no more!
Proje Ortakları: Fırat -beraber başladık-
Pratiklikler: Hareket kolaylığı, koşmalı sporlarla aranın düzelmesi, asansörlerde bir kişilik daha yer olduğunda binsem mi binmesem mi çelişkisinin yaşanmaması.
Eylem Araçları: Basketbol topu.
Değerlendirme Yöntemi: Baskül -Max 130 Kg, Alım ve Satım işlerinde kullanılmaz-

South Africa 2010. Batı'nın günah çıkarması!

Mart ayından yaz için tatil planı yapan ve hatta uygulamaya başlayan, benden başka kim var bildiğin? -kediler?.- -Bunu düşünmemiştim, mümkün-

Bu kadar kedilerden bahsettik, başlığı da kedi yapalım o zaman.

Candan Erçetin'in "Bahane" isimli şarkısı. Onu hatırladım bu kadar kedilerden bahsedince bir de.

"We'll be singing when we're winning"

Son olarak da, bu blog ne işe yarar diye sordular bugün. Cevap; ben yazarken eğleniyorum, kaybolmayan sakız üretmesine gerek yok.

İyi yarınlar herkese.

Pazartesi

2010-02-28T23:59:00.000+02:00

Bugün Kadıköy'den vapura binen son kişi olmak için koşarken, Kilitbayiiiir diye bağırdım. O kadar mutluydum ki, hiç umrumda olmadı çevremdekiler. Ve bu bağırmam etkilemiş olmalı ki kapıdaki görevliyi, bizim için kapıyı açık tuttu. En son biz bindik. Vapur uzaklaşırken de el salladık görevliye.

Aynı albüm içinde aynı olguyu öven ve söven şarkılar bulunduran şarkıcılar hiç samimi gelmiyor. Para için kırmızıya yeşil diyen çocuklar gibidir onlar. Bir yerden sonra kırmızı ve yeşili karıştırır hale gelirler. Ah bir defolup gitseler.

Uzun zamandır yazamadım malum, ama şubat ayının son dakikalarında yetiştirmeye uğraşıyorum yazıyı bir köşe yazarı aceleciliği, bir karikatürist üretkenliği ile. Çok yorgunum şu an, ama tam da blog yazacak havadayım.

Son üç günde o kadar güzel şeyler oldu ki. Tüm umutlarımız yıkıldı, küllerimizden doğduk belki de. İnanılmaz insanlarla tanıştım. Yeniliklere açıldım, insanları yeniliklere açtım. Dünyanın değişik köşelerinden yükseldi kahkahalar. İnanılmaz fikirler bulduk. Şimdi sıra onları gerçekleştirmede. Zor kısmı gitti belki de, ama kalan kısım da hiç kolay değil.

Carla Bruni'de buluyor Fransızca kendini. Nasıl bir sestir, nasıl bir yorumdur!

Uzun zamandır yazamamamın nedenine geliyim bu arada. FTK diye bir reklam yapmıştım zamanında. Onun için çalışıyordum iki haftadır. E tabi birde 1276 kişiyle birlikte kitap okuduk Bayrampaşa Spor Kompleksinde. Bu cuma ve haftasonu'da FTK. Bu ülkede cidden güzel şeyler de oluyor. Ve buna inananların sayısı şu an için hiç de az değil.

Kapağı açık şişe devirme fobim var. Çok ciddi bir fobi bu. Günlük hayatımı inanılmaz bir şekilde etkiliyor. Şişeler hep kontrolümde olsun istiyorum. Bir şişe devrildiği zaman, stres yükleniyorum resmen. Ne işim varsa bırakıyorum, şişenin peşinden koşuyorum. İlla düzgün durmalı o şişe.

Telefonum sinemada filmlerin başında çalan melodi var ya -dını dın dı nın nın dın dııııı- o şekilde çalıyor. Her telefonum çaldığımda bir film başlayacakmış gibi hissediyorum.

Çok mutluyum lan! Aşırı. Pollyanna değilim ama halt etsin o.

Geçen Taksim'de bir arkadaşımla kitap evlerinden birine girdim. Bu aralar dilimi geliştimeye karar vermiş bulunmakta olduğumdan, dedim şu Amelie Nothomb'un Fransızca kitaplarından alıyım bir tane. Adama Amelie Nothomb dedim. Adam adını yazayım dedi. Tamam dedim. Hani Amelie yani, filmi bile var. Adam ilk önce Amely diye yazdı. Dedim ki, i e diye yazılır. Adam ne yazsa beğenirsiniz? -Kıl olduğum bir soru tipi ama tam bu durumlar için- Amelea. Yuh dedim içimden. -Sizin hiç çok gülmek istediğiniz ama karşınızdakini kırmamak, üzmemek -doğru kelimeyi bulamadım.- için gülemezsiniz. Tam öyle bir durumdu. Sonra ben yazayım dedim. Yazdım. Yoktu hiç. Üzülmedim ama bu duruma, çünkü yeterince eğlendim. -blog için malzeme de çıktı tabi ki-

Salı Eyyvah Eyvah'a gideceğim büyük bir ihtimalle. Bakalım ne kadar komik?

1 Mart'a 7 dakika kaldı. Acaba yetiştirebilecek miyim?

'80 e ihtilal demek, en başta Fransız İhtilali olmak üzere bütün özgürleşme hareketlerine hakarettir. 28 Şubat sürecini desteklemek ise, savunduğun değerlerin temel taşlarıyla çelişmektir.

Pazartesi Sendromu yaşayanlara sevgiler!

Biraz aceleye geldi ama olsun. Son 1 dk!

Yarın

2010-02-20T22:42:00.004+02:00

Kitap okuyor musunuz?

Yarın.
Büyük bir gün olacak yarın, hissediyorum.
Çünkü yarın, burada, İstanbul'da, Türkiye'nin nüfusunun 4'te 1'inin yaşadığı şehirde, yarın bir grup insan çok güzel bir aktivite düzenlenecek.
Yarın, belki de çoğunuzun yaşadığı şehir olan İstanbul'da 1000 kişi -evet yanlış duymadınız 1000 kişi- kitap okuyacak, yarınlar için.
Nüfusun sadece %4'ünün düzenli kitap okuduğu bir ülkede, yarın 1000 kişi bunu kırmak için çalışacak. Bir liderin arkasından koyun sürü olmak için değil, liderlere yön verebilmek için kitap okuyacak. Bir futbol maçında tezahürat etmek için değil, hayata değişik bir yönden bakabilmek için, 1000 kişi yarın kitap okuyacak.
Ve bu 1000 kişi, 10000'ler olacak, Haziran ayında Guinness Rekorlar Kitabına girecek rekortmen olarak, Türkiye o kitapta en uzun kebap rekorundan farklı ve harekete geçirici bir rekorla yer alsın diye.

Ve siz, yarın, saat 12:00'da Bayrampaşa Tuna Spor Kompleksi'nde, 1000 kişiyle birlikte, Karizma Show'la birlikte, bizimle birlikte, Düşün Taşın'la birlikte kitap okur musunuz?

Felsefe

2010-02-15T21:00:00.002+02:00

Bir sevgililer gününü daha geride bıraktığımız şu günlerde, 12 günlük tatilimin bitişinin derin sevinci içindeyim. O kadar güzel geçti ki tatilim, bir kaç gün daha uzasa, mahvolcak gibi bir his vardı içimde. Tam tadında bitti.

Sevgililer gününe karşı nötrüm. Ne severim ne de nefret ederim -arada nefret ettiğimi söylemiş olabilirim, ikizlerliğime verin- Anneler günü gibi. Kutlayana karışmam. Cıvıtanadır benim gıcığım. Adam gibi kutlayan kutlasın, sevgilisiyle dolaşan dolaşsın, hediye alan alsın -zaten amaç bu değil mi, yoksa bu araç mıydı?-, seven sevsin. İşin en gıcık olduğum tarafı, sırf sevgilisi yok diye sevgililer gününden nefret edenler. Koçum/Bacım -Bacım mı, çüş!- seneye seni de görürüz!

Çüş dedim de aklıma geldi. Bugün anayasa profesörümüz derste bir gaza geldi, bir vatan kurtarmaya heveslendi, en son kelimesi çüş oldu. Tüm sınıf güldük. Demek ki profesörlere de gülünebiliyormuş.

UP filmini kaçırmıştım zamanında. Eyüp sinemalarında tekrar gösterime girdiğini öğrendim, bir haftalığına. Gittim izledim bir arkadaşımla. Çok tatlı, çok güzel filmdi, iyi ki gidip izledim. Severim zaten yarı duygusal, yarı komik animasyonları. Up'ta tam öyle bir animasyon. Kesinlikle izleyin bir ara.

Metrobüs zammını geri aldı zeki insanlar tarafından yönetilen Ulaşım A.Ş.'miz. Tabi bu zamana kadar parayı götürdükleriyle kaldılar orası da ayrı mesele. Ama olsun. Zararın neresinden dönülürse dönülsün kardır. Ayrıca, yanlış hesap İstanbul 10. İdare Mahkemesinden döner.

Geçtiğimiz hafta evde teknolojik açılım gerçekleşti resmen. Çok tuhaf olaylar oldu, kendimi Paranormal Activity'de sandım -gitmedim o filme, çok kötü dediler, ama bu şekilde cümle içinde kullanmaya hakkım olduğunu düşünüyorum.- Eski yazılarımı okuyanlar bilirler, benim MP3'lerle aram hiç iyi değildir. Hep alır, bozarım. İşte, Çarşamba günü olması lazım. Son MP3'ümü elektronik çöplüğümden -bütün bozuk elektronik aletlerimin olduğu kutu, pul koleksiyonu kadar olmasa da merak edilmeye değer- çıkardım, bilgisayara bağladım. Çalıştı! Evet, geçtiğimiz bahar-yaz bandında kutuya giren MP3 mucize bir şekilde çalıştı. Çok sevindim. Ama alışkanlığım gittiğimden kullanamıyorum orası ayrı. 2. açılım ise, yadigarım, yarım TB'lik eternal hard diskim -bakkala taşınabilir hard disk diye sorun gösterir- çalışmaya başladı. O da ekim ayından beri bozuktu. Her şeyin üst üste gelmesi böyle oluyormuş demek ki. İçinde neler vardı neler. O gece çok çok mutlu oldum, inanılmaz öyle böyle değil.

Spora başladım tatilde. Ve ilk faydasını gördüm. Kondisyonum hayatımda olmadığı kadar yüksek. Ayrıca bir şey fark ettim, salak saçma rap şarkıları çalarken -oldum olası sevmem onları, istisnalar kaideyi bozmaz- anca saatte 6 km ile koşarken, Eye of the tiger -Rocky Müziği'ni nasıl bilirsiniz?- çıktığında hızımı 9 km/sa'e çıkarıyorum. Ve hiç bir yorgunluk belirtisi olmuyor. Şarkı bitene kadar aynı tempoda koşabiliyorum. Nasıl bir gazsa?

Briç öğrenmeye başladım, çok güzel oldu. Bundan sonra briç geceleri düzenleriz artık, öyle umuyorum. Çok zevkli ama inanılmaz zeka gerektiriyor. Zorlayacağım artık kafamı.

Her şey bir düzene girdi sanki yavaş yavaş.

Geçen gece, yatmadan önce televizyonda son turlarımı atıyorum. Saat olmuş 3. Hiç umudum yok güzel bir şey çıkacağından. Kadın programlarını sollayıp, Tudors'a selam verdikten sonra, TRT 2'de hiç beklenmedik bir programla karşılaşıyorum. Adı tam aklımda değil, nostaljik tarzı bir şey olması lazım. Ekran da çocukluğumda hayran olduğum iki büyük sanatçı, sanatçı gibi sanatçılar. Uzun saçlarıyla, '80 moda kıyafetleriyle Barış Manço ve Cem Karaca. Daha yeni başlıyor program. O kadar severim ki ikisini, daha önce hiç birlikte düet yapmışlar mıdır diye düşünmemiştim. Ve cevap karşımda duruyordu. Uzun İnce Bir Yoldayım'ı söylüyorlardı. Hayatımda dinlediğim her hangi bir şarkıdan bu kadar zevk aldığımı hatırlamıyorum. Müzik ziyafeti denen olay bu olsa gerek.

Ne de severdim çocukken Barış Abi'yi. Hep katılmak isterdim programına. O programa katılan çocuklara hep şanslı gözüyle bakardım. Mekanları cennet olsun ikisinin de.

http://www.youtube.com/watch?v=RAH3vImnEtI Buradan izleyebilirsiniz söz ettiğim düeti.

Tatilimin son günlerini Edirne'de geçirdim. Çok güzel bir şehir, özellikle merkezi. Butik bir şehir, ufak ama rahat. Çarşısıyla, arastasıyla, binalarıyla tarih kokan bir şehir. Gördüğünüz tabelalarla Avrupa'ya çok yakın olduğunuzu hissettiren ama binalara baktığınızda ve kırmızı ışıkta at arabasının önünden geçtiğinizde, hala bizden olduğunu anladığınız bir şehir. Siz İstanbul'da izlerken Edirne'de yağmur yağıyor haberlerini, ben gece saat 11'de o yağmurun altında yürüyordum. Yarı boş sokaklar ve su birikintisinden yansıyan minare ışıkları. Mayıs ayına kadar otobüs biletlerinde indirim var, bir ara hafta sonu gidin, çarşıda Edirne ciğeri yiyin, arastadan peynir helvası alın. Zaten 1 gün yeter merkezi gezmenize. Dedim ya, büyük bir yer değil merkezi.

www.eyyvaheyvah.com

Edirne'ye giderken yolda okumak için yanıma Platon'un Devlet/Cumhuriyet kitabını aldım. E malum, felsefe yolda olmaktır.

C'est comme ça, korazon!

1) Bu parçanın ana fikrini yazınız?
-Bu ülkede güzel şeyler de oluyor.

2)Yazar burada kime sesleniyor?
-Bana

3)Yazarın bu parçayı yazarken içinde bulunduğu ruh hali nasıldır?
-Yalındır. Bulunma da olabilir.

Kendinize iyi bakın, aynalara küsmeyin. Teşekkürler.

Eski belgeseller ne dandik oluyorlarmış.

Kireç

2010-02-05T03:30:00.000+02:00

Kim ne derse desin, Activision nasıl oyun çıkarırsa çıkarsın, arkadaşlarla toplanıp, board game oynamanın, Monopoly'de arkadaşı iflasa sürüklemenin, Risk -Gizli Hedef diye de bilirler- 'te bütün ordularınla saldırmanın, Zindan ve Ejderha'da kahramanların etrafını 3 tane goblinle sarmanın zevki başkadır başka. Tatlıdır, somuttur onlar. Elle tutulabilir oyunlardır. Oynadığınız kişiler gerçektir, karşınızdadır. Büyüklerin saklamabacıdır onlar, yakartopudur. Bilgisayar ekranından sıcaktırlar. Soğuk havalarda eğlenmenin en kolay yoludur. Zaten oyuna pek bağlı kalınmaz. Gırgır muhabbet. Keşke babam Risk oynayabilse.

Sizinle ilgili çok büyük bir sır biliyorum -En azından %70'inizle ilgili-. Balık yediğiniz gün, semtinizde pazar kurulduğu gün. 20 yıllık aile geleneğimiz. Her çarşamba evde balık çıkar. İstisnasız. Bazen diğer günlerde de çıkıyor ama, çarşamba balık çıkacağı kesin. Çarşamba balığa dolanıyor bizim evde. Güzel günler evde ne yemek olduğunu eve gitmeden bilmek. Eğer yiyesim yoksa, başka bir şey yeyip -yiyip- öyle geliyorum eve. Ama seviyorum Balık Çarşambalar'ını.

Candan Erçetin benim diksiyon dersime gelecek ve sizin gelmeyecek. Acı ama gerçek. Her perşembe Candan Erçetin'i göreceğim. Bundan sonra perşembelere de Candan Perşembe'ler diyebilirim. -Evet çok güzel olur. - İsteyenlere albüm imzalatamam.

Bugün grev yaptılar, ulaşım durdu, hastahaneye gittim, doktor yoktu. Otobüste şoför yoktu, kendi gidiyordu otobüs, grev ruhu sürüyordu otobüsü. İğne vurduracaktım, onu da grev ruhu vurdu. Hatta bir kere kırmızı ışıkta karşıya geçtim, grev ruhu ceza yazdı bana. Bütün 70 milyon çok grevlendik -72.5 milyon olmuşuz bu arada- . Hatta grevi cümle içinde kullanalım: Ben grev gördüm, benim teyzemin grevi var. Neyse herkesin hakkını arama hakkı var sonuçta. (bkz: AY - md 54) (iyice bkz: AY - md 54 f2)

Kafalardaki dinsel ayrımcılığı kaldırmadıktan sonra, kimlikte kaldırsan n'olacak sorarım size? Bu kadar şekilci olmayın artık, yeter. Sokakta kaç kişi dinsel ayrımcılık yapmadan önce kimlikteki din hanesine bakıyor? Hangi kişileri kimliğine göre dışlıyorsunuz toplumdan? Kimlik o pvc kaplı kağıt parçası değildir, anlayın artık bunu! Her insan içinde taşır kendi kimliğini, bünyesindedir onun kimlik. İçinde yoksa Müslümanlık, orada İslam yazsa kaç yazar. Ya da eğer dışlamış ise dini kafasından, ne farkeder ha Hristiyan yazmış, ha Musevi. Tamam uygulama ne laiklikle bağdaşıyor, ne insan haklarıyla, ne anayasayla. Ama sanıyor musunuz ki, o hane kalkınca puf her şey değişecek, daha çok sanarsınız.

Bugünün girişimcileri = Yarının kapitalist patronları.

Yarın itibariyle bilgisayarı 8'den sonra açacağım. Facebook ve Msn reformları işe yaramadıktan sonra, bunu deneyeceğim -Yarın bütün gün dışarıda olacak olmam da bu kararın uygulanmasında etkili olacak bence.- Ama yapacağım bunu, zombi olmak istemiyorum. Çok mu geç acaba? Hayatta hiçbir zaman hiçbir şey için geç değildir. diye bir söz duymuştum. Zorunluluktan inanıyorum şu an.

"Samuel Barber - Adagio For Strings" Kesinlikle dinleyiniz. Müzik bir insana nasıl çarpabilir? sorusunun yanıtı.

"Zombieland" tadında bir zombi filmi, ne tam duygusal, ne tam komedi, ne tam korku. Her şeyden biraz biraz. Kendine has bir film, o yüzden sevdim belki de.

Take your time... Don't live too fast,
Troubles will come they will pass.

Odam Kireç Tutmuyor'un şu ana kadar dinlediğim bütün yorumları çok güzel. Kim yorumlasa şarkıyı mükemmel bir hava katmış.

"Rox must go on!" Zor bir gün beni bekliyor. Yarın bugünden daha karanlık ve soğuk bir gün olacak. Ama unutmayın "Bu ülkede güzel şeyler de oluyor!" İlerleyen yazılarımdan biri bu konuda olur büyük ihtimalle. Beklememeye devam edin.

Lioubov

2010-02-02T14:55:00.000+02:00

Google'dan mektup geldi bugün. Hem de ta Fransa'lardan yollamışlar. O kadar hizmetlerini kullandıktan sonra bir ödül bekliyordum zaten. Google Chrome'mu dersin, Blogger mı dersin, Gmail mi dersin, 3 açılış sayfamdan 2'si google'la ilintili. Ama adamların niyeti her zaman olduğu gibi para. Yoksa ne diye atsın bana Fransa'lardan mektup -yeminle fransa ya, adres kısmında turquie yazıyor- Şu an bana reklam yap şirketini, her tıkta 0.5 kuruş düşelim. İyi, güzel yolluyorsun sevgili google da 3 4 tane bio'm var üzerinde kayıtlı. Hepsinde de meslek kısmında öğrenci yazıyor be Google. Neyse, yakın zaman da ben de sana bir mektup yazıp yollarım. 100 TL'lik reklamı da ne yapacağım bir fikrim yok. Olan varsa yorum bırakabilir.

Feyzbük -facebook-'ta gördüm birini, 6 tane dersi (galiba tüm dersleri) F gelmiş, transkripti ekran görüntüsü alarak yayınlamış. Millet de marifet gibi beğeniyor. Ayıp lan! Bütün gün evde yat, sınavlara girme F gelir zaten. Ama neymiş, devamsızlıktan kalmamış, sınavlara girip kalmış. Bak bak, marifet görün. 6 tane dersin sınavlarına girip kalıyorsun. O zaman sorarlar nasıl kazandın orayı, onu geçtim ne demeye okuyorsun. Ömründen yarım yıl gitti. Onu geçtim, bazıları da alkışlıyor -evet size de lafım var-. Küfür etmeyi marifet sayan ufak çocuklardan farkınız yok be!

-Why are you wearing that stupid bunny suit?
-Why are you wearing that stupid man suit?

Geçen gece saat 2:50 gibi televizyonda bir reklam gördüm. Velilere çocuklarının neden "Medya Okur Yazarlığı" dersini seçmesi gerektiğini anlatıyordu. Saati yanlış görmediniz: 02:50. TRT2'nin de bir tane videosu dönüyor. Cemil Meriç ile alakalı. Yayın saatine baktınız mı hiç? O da gece bir saat. Dün gece de sabaha karşı, neden Satranç dersi seçilmesi gerektiği ile ilgili bir reklam. Sağlıkla ilgili reklamlar, belgeseller. Hayat gece güzel be. Ne salak saçma kadın programları var -İzdivacı saymazsak, o baştacımız- ne de süper çekişli halı süpürgesi reklamları.

Diğer nokta: Bu kadar önemli bu konular madem, ne diye gecenin 2'sinde yayınlıyorsunuz reklamı. Kim izleyecek ki onu, kaç kişi?

Şubat ayı Spor ayı, Spor ayı Şubat ayı!

Roma Hukuku öldü, yaşasın Rome Total War!

Love, love, love
Dit-on en Amérique
Lioubov
Russie ex-soviétique
Amour
Aux quatre coins de France

[L'Homme Pressé]

Dün akşam, bugün sınav olacak diye, inanılmaz bir şekilde kahve stoklamıştım. Hani saat 11'de uykuya dalmayayım diye. Ben bu kahveleri içince bende uykudan eser meser kalmadı. İnanır mısınız -yukarıda gece programları hakkında bu kadar bilgi verdiğime göre inanırsınız- bugün otobüste uyuduğum 40 dakikayı saymazsak, dün sabah saat 10:30'dan beri uyanığım. Ama en ufak bir yorgunluk belirtisi bile yok. Bir daha asla o kadar kahve... Büyük söz vermeyeyim, içerim bence. Bakalım bu gece kaçta uyuyacağım.

Star Wars çok güzel film be! Hele 2. si, 1.'sinden çok daha güzel. Cnbc-e'ye kaç kez teşekkür etsem azdır. Bu arada cnbc-e'den özel ricam. Sigara yerine gül koyuyorsunuz ya, onun yerine ışın kılıcı koysanız çok güzel olur. Hem de iyi bir reklam yapmış olursunuz böylece Star Wars gösterimleri için.

Bu gecenin programı:
*How I Met Your Mother- 5. Sezon 14. Bölüm
*Donnie Darko -100 kere izlesem bıkmam-
*Empire Total War -sonunda, cidden sonunda!-

Eğlenirken öğrenelim: Siz siz olun, sakın ama sakın, Gaziosmanpaşa'da meydanda yürürken, yüksek sesle, canım çok striptiz çekiyor demeyin. Hele kadınsanız hiç demeyin. Madem dediniz bir halt yediniz, yanınızdaki arkadaşınız "Öndeki duydu" dediğinde, "Amaan boş ver" demeyin. Öndeki var, öndeki var. Herkes benim gibi -kısa süreli de olsa- Beşiktaş'ta oturup, medeniyete ermiş değil -lmao-. Sizi orada bayrak direğine çekerler, jandarma gelse kurtaramaz. Ona göre.

A tout le monde, à tout mes amis, je vous aime, je dois partir.

Yazının başlığını bayrak direği koysam, çok mu abes kaçar?

Yorum Farkı başladı, görüşürüz!

Merdiven

2010-01-29T00:02:00.008+02:00

Sarı sokak ışıklandırmalarını seviyorum. Sokağa bir canayakınlık katıyor sarı ışık. Sepya tonunun yarattığı ambiyans inanılmaz. Çıkıp dışarıda dolaşasın geliyor. En dandik yapı topluluğu bile sarı ışıklandırma ile birlikte bir fotoğraf karesine dönüşebiliyor. Sarı ışıklandırılmış sokaklarda yağan kar ise, daha bir fotojenik, daha bir güzel, daha bir aslında kendini bulmuş gibi. Beyaz ışığın soğukluğu yok sarı sokak lambalarında. Beyaz ışık hastahane koridorlarına ne kadar yakışıyorsa, sarı ışık sokaklara o kadar yakışıyor.

Hayatımda sadece bir şeyler isteyeceği zaman benle konuşan insanlar var. Sevmiyorum onları. Cidden. Ama düşene bir tekme de ben vurmamak için yardım ediyorum her zaman. Şu ana kadar hiç yüzlerine vurmadım bunu. İlerleyen zamanlarda da vuracağımı sanmıyorum. Ama hiç bir zaman olumlu düşünmeyeceğim onlar hakkında. İşiniz düşmediği zamanda selam verseniz ölür müsünüz lan. İnsan kendi çekinir be, ben bile çekiniyorum bazen-bile mi?- . Diyorum bunla uzun zamandır konuşmadım, şimdi bunu istersem ayıp olur diyorum. Ayıp olur, evet!

Avatar'a hala gitmeyen kendimden yavaş yavaş tiksiniyorum. Dört gün oldu dışarı adam gibi çıkmadım. Ne oluyor anlamıyorum.

Conan O'Brien NBC'deki 20 yıllık kariyerine, Freebird ile son verdi ya, bunu yaptı ya, daha kimse gelip bana, şu Conan'dan iyi showman demesin. Cidden. -soloyu kendi attı-

İzdivaç'ın gece yarısı tekrarını gösteriyorlar. Gece saat 2 buçuk 3 gibi başlıyor tekrarı. Aslında gece yayınlanması, programın genel amacına daha uygun. Gündüz yayınlamalarının nedeni ise reyting ve para kaygısı. Hem amaca hem paraya hizmet eden program. Seni seviyoruz izdivaç.

İzdivaç dedim de programın asıl adı neydi ya?

Dün gece 4'te atvde Çocuklar Duymasın vardı. Canım sıkıldı açtım. Babam sesini çok açmışım diye uyarmaya geldi. Sonra o da başladı izlemeye. Ses hala açık. Sonra annem geldi. Gecenin saat 4'ünde oturduk 1 saat Çocuklar Duymasın izledik. Ondan sonra televizyon kapandı herkes uykusuna gitti. Güzel bir anı aslında. Saat gece 4 be, planlasan olmaz.

Eğlenirken öğrenelim:
Stockholm Sendromu: Kendini kaçıran tacizci, sapık, teröriste aşık olma durumu. Kendini toplumdan o kadar dışlanmış görüyorsun ki, ya da o ana kadar öyle bir nefret duyulmuş ki sana, hiç kimse tarafından sevilmemişsin ki, seni kaçıran kişinin seni önemsediğini düşünüp ona aşık oluyorsun. Gülmeyin, kaçırılanların %30'unda oluyor bu olay. Hatta kadının biri, bankada rehin alındıktan sonra kocasından boşanıp, rehin alan kişinin hapisten çıkmasını beklemiş 5 sene boyunca. Hayat ne garip değil mi, rehineler falan?

Rehin ve rehine olması gerekirken, neden bütün rehinelere rehine diyoruz?

Muse'un da Stockholm Syndrome diye çok güzel bir şarkısı vardır. Dinledikçe yerinizde duramaz, elinize bir şeyler alıp, parçalamak istersiniz. Öyle bir gaz verir bu şarkı insana.

Bu arada izdivaçı falan sevmiyorum, şakaydı o. Sonra tutup okumayı falan bırakmayın burayı. Hatta zamanında onu yerici bir program koymuştuk arkadaşlarla 4 bölüm halinde.

Bir zamanlar gençtik. Gece dışarı çıkmak, merdivenlerde oturup sohbet etmek ve zillere basıp kaçmak manasına gelirdi o zamanlar.

Zamanında birisi espri hapşuruk -hapşırık?- gibidir, gelince tutamazsın demişti. Ne doğru söylemiş.

Babam her geçen gün facebook'ta daha aktif hale geliyor. Acaba burası bilinçaltımın ondan kaçmak için oluşturma güdüsüyle başladığı bir girişim mi?

Saçlarım çok uzadı, kestirsem mi kestirmesem mi çok kararsızım. Kestirirsem bu karda kışta kafam üşüyecek ama çok rahatlayacağım, eğer kestirmezsem kurtadam gibi gezeceğim ortalıkta ve hep bu rahatsızlık üzerimde olacak. Kararsızım yine, geçen yazımda da bir konuda kararsızdım değil mi? Hatırladım mektup olayı. Bu aralar hep kararsızlıklardayım.

In case i don't see ya, good morning, good afternoon, good evening and good night!

Kar - Ahmet Muhip Dıranas
Kardır yağan üstümüze geceden,
Yağmurlu, karanllık bir düşünceden,
Ormanın uğultusuyla birlikte
Ve dörtnala, dümdüz bir mavilikte
Kar yağıyor üstümüze inceden

Sesin nerde kaldı, her günkü sesin,
Unutulmuş güzel şarkılar için
Bu kar gecesinde uzaktan, yoldan
Rüzgâr gibi tâ eski Anadolu'dan
Sesin nerde kaldı? Kar içindesin!

Ne sabahtır bu mavilik, ne akşam!
Uyandırmayın beni uyanamam.
Kaybolmuş sevdiklerimiz aşkına,
Allah aşkına, gök, deniz aşkına
Yağsın kar üstümüze buram buram

Buğulandıkça yüzü her aynanın
Beyaz dokusunda bu saf rüyanın
Göğe uzanır -tek, tenha- bir kamış
Sırf unutmak için, unutmak ey kış!
Büyük yalnızlığını dünyanın.

Teori

2010-01-25T16:00:00.003+02:00

Bazı şarkılar vardır. Arkada fonda çalar o şarkı, siz camın başında karın yağışını seyredersiniz. Ve o şarkı o kadar uyumludur ki kar yağışıyla, dışarısıyla, kendinizi şarkının klibinde zannedersiniz. Muse'un Endlessly'si de böyle bir şarkı işte. Tam şu an dinlenebilecek bir şarkı, dışarıda lapa lapa kar yağarken.

Geçen gün kütüphaneden kitap aldım bir kaç tane. Eve geldim. Kontrol edeyim dedim içlerini. Bir tanesinden 1995 yılında Louvre Müzesinden alınmış bir kitap ayracı cıktı, üzerinde Mona Lisa var. Bu kitap ayracı bile okutamadı bana o kitabı ne yazık ki 15. sayfada mı ne bıraktım kitabı -Thomas Mann, Seçilen-. Diğer bir kitapta ise -Ahmet Ümit, Şeytan Ayrıntıda Gizlidir- hiç beklemediğim bir şey buldum |kitap ayracını da beklemiyordum tabi ki|. Geçtiğimiz Kasım ayı civarında yazılmış, geleceğe, sonraki kitabı alana bir yazı -mektup da denebilir-.
Ama hiç bir hitap yok. Sadece aklından geçenleri yazmış. Gayet içten bir yazı. Ben de mi yazsam diye düşünüyorum şu an. Ayrıca yazmak için yazılmamış bir yazıydı benim bulduğum, aynı samimiyet olmaz bende. Acaba buradaki yazılardan birini mi yazsam. KARarsızlıklar içindeyim. Bu arada ilginçtir mektup ingilizce yazılmış. Nedenini sonlarına doğru açıklıyor sevgili yazar. Fransızca öğrenirken İngilizceyi unutmak istemiyor. O değil de yazarını bulsam mı? Yazarını bulabilecek durumdayım ufak bir araştırmayla.

Star Wars güzel filmdi. Bu kadar.

Reklamını yapmayacağım bir fast-food restoranında çok sevdiğim bir sosu -ballı hardal-, eğer indirimli bir menünün yanında istersek, bedava veremiyorlarmış. Peki dedik, sonra dedik kaç paraya veriyorsunuz. 25 kuruş. 25 kuruş için insanları kasada rencide ediyorlar, ayıp be! Koskoca dünya çapında şirketsin. Menü fiyatını 25 kuruş arttırsan insanlar bu kadar sorgulamaz. Hiç anlamıyorlar ticaretten. Sonra niye batıyoruz. Batarsınız tabi!

It's a new dawn,
It's a new day,
It's a new life for me,
And I'm feeling good.

Patlamış Mısır Teorisi: Bir teori var ya, bütün kar taneleri birbirinden farklıdır diye. Bence aynı şey patlamış mısırlar içinde söz konusu. Hiç biri bir diğerine benzer şekilde patlamıyor. Her birinin çıkıntıları farklı. Hatta patlamayanların bile aldıkları yeni formlar diğer patlamayanlardan farklı. Buradan İsviçreli bilim adamları -schweizer wissenschaftler-na sesleniyorum. Bu konuyu araştırın, eğer böyle bir şey varsa, adını Okan İlmen Teorisi koyun. Özel ricamdır bu size, şimdi vasiyetime de ekliyorum.

Cuma günü kar batı bölgelerinde yerini yağışa bırakacakmış.

Bir reklam ajansı sahibi bana, bütün sahip olduğu müzikleri bıraksa ne kadar mutlu olurum var ya. Şu reklam müziklerini nereden buluyorlar bir türlü anlamıyorum. Anca onlar kullanıyor, sonra ben duyup indiriyorum. Bir kere de tersi olsun be, bu şarkı bende vardı diyebileyim bir kerecik.

Ata Demirer ve Demet Akbağ'dan "Eyyvah Eyvah". Kesinlikle gitmem lazım!

Ihlamur sizinle olsun!

La Haine

2010-01-22T22:30:00.007+02:00

Türkiye'de yakın bir zamandan itibaren çok sıkı bir şekilde korsan denetimi uygulanacak, korsan indirmelerde yapılan uyarılardan sonra internet kesilecekmiş. Fransa'dan alınacakmış bu sistem. Fransa evet. Afedersiniz ama, Fransa, bütün araştırmalarda dünyanın refah seviyesi en yüksek ülkesi çıkıyor. Asgari ücret almış başını gidiyor. İnsanların ekmeğe ayıracakları para ile sanata ve zevke ayıracakları para ayrı. Genel bir prensip vardır. Kanun halkı değiştiremezse, halk kanunu değiştirir. Her etkinin kendine eşit bir tepkisi vardır. Burada da aynısı olacak hissediyorum, ki olmalı da. Şu an youtube'a giremeyen kaç kişi var? Başbakan bile giriyor. Muhakkak bulunacak korsan indirmenin bir yolu. Her şey ayarlanmadan, nokta atışlarıyla kalkınmaya çalışıyoruz ya, çok canım sıkılıyor be!

Al bi de burdan yak!

Taksim'de polis gösteri yapan pandomimciyi engellemiş. Hem de nerede biliyor musunuz? İstanbul 2010 ofisi var, Atlas Pasajı'nda -gidin görün, güzel şeyler bulabilirsiniz- ona yaklaşık 100 metrelik yerde. Pandomimci hangi mantıkla engellenebilir? Yasadışı gösteri mi? Yoksa suç örgütüne yardım ve yataklık etmek mi? Ya cidden sinirlerim bozuluyor. Sonra çok eleştiriyorsun diyor -Bir kişi diyor bunu-. Bu ne ya, mantık neresinde bu olayın!

La Haine ne kadar güzel bir filmdir. İnsanın ruh haline göre öyle mesajlar yollayabiliyor ki. Bazı sahneler var, sadece o ruh halinde olmak lazım anlayabilmek için.
Bu kendini 50. kattan atan bir adamın hikayesidir. Adam atladıktan sonra her katta kendini teselli eder. "Buraya kadar her şey yolunda, buraya kadar her şey yolunda." Ama önemli olan düşüş değil, yere çarpıştır. Daha ne olsun. İzleyin kısa zamanda, cidden. Eğer beğenmezseniz, açın bu blogu, "0 yorum"un üzerine tıklayın, istediğiniz küfürü edin. Silmem onu oradan, hep kalır.

Mon cœur s'ouvre à ta voix.

Bu ülkede güzel şeyler de oluyor:
İsmail YK "Facebook" şarkısına klip çekmiş. Milyondolarlık prodüksiyon. 2012 halt etmiş bu klibin yanında, o derece. Devamı var demiş bir de, ailecek bekliyoruz. Zaten İsmail YK son yaptığı açıklamada demiş ki: Ben bu şarkıyı 1995'te yazdım ama yeterli teknoloji olmadığı için uzun bir süre beklemem gerekti. (Bkz: James Cameron'un Avatar hakkındaki açıklamaları)

Hukuk Kültürü'nden BA gelmiş. Ne kadar güzel bir not. İlk sınavım 55'ti, ikinci sınavda da hocanın istediği kompozisyon formatında yazmadım. Anlayacağınız ya CC bekliyordum -kalacak kadar umutsuz değildi durum, o kadar bilgi döktüm kağıda- Ama insafa gelmiş BA vermiş. Buradan ona anlayacağı dilde teşekkür etmek istiyorum : Merci!

Selçuk Erdem tıvitır -twitter-'da demiş ki:
Kızlar kendilerini güldüren erkeklere çok gülüyorlar, bu kadar yani.

Yarınki sınav, son sınavım olacaktı, eğer bütler olmasaydı.

Because ideas are bulletproof

Sadece benim internetimde mi sorun var, yoksa herkesinki mi böyle? Ne bu ya, tam da her şey yoluna girmişken, bir de modem mi alacağız.

Bir an, bir an ogrenci.gsu.edu.tr ye bakmak, Anayasa, Medeni, Mesleki'nin yanlarını bomboş görmek, korkmak, inanılmaz derecede korkmak, hala etkisinde olmak, sonra anlamak not kartı yerine başarı kartı kısmına bakmak. -huuuuuuuuuv-

Bir şarkıyı ararken, aynı isimde başka bir şarkıya rastlamak, indirip dinlemek ve çok güzel bir şarkı olduğunu farketmek. Size de oluyor mu hiç bunlar? Hayatın rastlantılar üzerinde yer alan çikolatalı gofret kırıntıları.

Benzetmelerde bile yiyecek kullanıyorsam, cidden acıkmışım demektir.

Sana sesleniyorum ey buraya kadar bıkmadan gelen kişi, yarın bugünden çok daha güzel olacak!

300

2010-01-19T23:40:00.002+02:00

Büyük ihtimalle bu kayıtı okurken, blogumu 300. kez ziyaret eden kişi olabilirsin. Evet cidden. Ama kimin kaçıncı kez ziyaret ettiğini bilmediğim için, sana ödül veremeyeceğim. Tabi ispatlayabilirsen durum değişir.

Freud Üstüne: Çoğu kişi genel ahlak yargılarına göre kötü bir şekilde baksa da, söyledikleri inanılmaz derecede mantıklı. İnsanları biraz gözlemlediğiniz zaman, Freud'u da az çok biliyorsanız, uyuşmaları göreceksiniz.

Yapmayın bunu artık, yapmayın. Yeter. Bir sınavınız da iyi geçsin insanlar. Bir sınavınız da iyi geçsin, sonra 95 alınca şaşırmış numarası yapmaktan kurtulun. Evet, çok belli oluyor.

Çayır çimen geze geze, oldum ben bir geveze.

Film işine geri dönüyorum. Feci radikal bir karar bu. Zamanında az çok saçmalamışlığımız var arkadaşlarla ama bu sefer ciddi bir şekilde güldüreceğiz. Ciddiyim.

Şu hayatta en kasıldığım anlardan biri, biriyle -rastgele biri- buluşacağım zaman, onu görmek ve ona doğru uzunca bir mesafeyi yürüyecek olmak. Şekilden şekile giriyor insan. Gülsem mi, sağa mı baksam, sola mı baksam, ona da bakmak lazım şimdi, önüme mi baksam, a a a 1 lira, şimdi eğilip alsam cimri mi olmuş olurum, tüh alamadım bak 1 lirayı, 75 kuruş daha ekler Penguen alırdım, a a a arkadaşı geçmişim. Gayet sinir bozucu bir an. Kendimi karşıdan görsem, çok feci gülerim herhalde.

"İnsanlık enkaz altında." Haiti'de ki depremi anlatan en iyi haber başlığı bu bence. Kızılay 137 milyon dolarlık yardımı iletmiş ve hala yardım topluyorlar. Verebilecek durumun varsa, www.kizilay.org.tr

Sınav sonuçlarının asıldığı listelerde, kenarda "Başarısız" yazıyor ya, çok acımasız çok. Zaten öğrenci bir şey yapamamış sınavda, millet 95, 100 almışken, bir de böyle yaparak, düşene bir tekme de biz vuralım diyorlar sanki.

Sürekli bir elektrik kesintisi halindeyim. Elektrik kesintileriyle yaşamayı öğrendik burada. Mum bir yanımda, çakmak diğer yanımda. Şu bir gerçek ki elektrik kesildiği zamanki ders çalışma isteği, başka hiç bir zaman olmuyor. Yapacak bir şey olmadığından, derse yükleniyorum o sıralarda. Ama tam mola verip bilgisayarımın başına oturmuşken kesiliyor. O zaman küfürlerimi iletiyorum Bedaş'a. Çok sık kesiliyor. Afedersiniz s*çıcaklar makinenin ağzına, sonra bende onların... Neyse. Bu konuda AB'nin yorumunu iletiyorum: "Ayıp lan!"

Klişeleri takip etmemeliyim, hayır, hayır teslim olmamalıyım. Hayır, geliyor.

Çok güzel kar yağıyor be! Hasret kalmıştık resmen. Bugün eve dönerken arabaların üstü kar tutmuştu, bir tane kar topu yaptım, atacak kimse olmadığını farkettim. Bir tane trafik tabelasına attım. Yalnızlık kötü şey.

Doğum günün kutlu olsun Akın, nice doğum günlerine!

Not: AB = [eşittir] Annem ve Babam. Heyecanlanmayın hemen.

Kahve olmasaydı dünya nasıl bir yer olurdu acaba?

If i stay with your girl, things just couldn't be the same.

Quid rides? De te fabula narratur.

Fikir Toplama Kampi'nda

2010-01-15T21:18:00.001+02:00

Üniversiteli genç! Ordasın ve "bir şeyler yapmak!" istiyorsun, biliyoruz. Çünkü tam da senin olduğun yerden "bir şeyler yapmanın" altını doldurmaya geldik, hoşgeldik, Fikir'ler getirdik.

Projen varsa gelme! : Müthiş bir projen var,yazılmış ve hayata geçirmeye hazır.. Belli bir sektöre, belli bir sürü proje yarışmalarının olduğu mercilere hitap ediyor. O zaman gitmen gereken yer "şimdilik" oralar. Sana bu çetin yolda kolaylıklar diliyoruz! AMA belli bir "proje" fikrin yoksa da projeler yazmaya, hayal kurarken uçmaya, üretmeye yani bir şeyler yapmaya hazırsan hemen gel!
Proje takımları kuralım----> fikir üretelim---> harika projelere dönüştürelim----> projeler üzerinden sıra dışı eğitimcilerden eğitim alalım----> projemizi hayata geçirip fark edelim, fark ettirelim..

Peki biz kimiz? FikirSizler. Kendine fikirsiz deyip fikir üretmeyi, üreten gençlik olmayı, projeleriyle üniversite gençleriyle “Biz de varız” dedirtecek projeler çıkarmayı hayal eden, hedef edinen proje takımıyız. Birçok üniversite öğrencisinden oluşan, İstanbul’da hemen her üniversitede temsilcileri olan takımımızla FTK’01 kadar uzağındayız.

Fikir Toplama Kampı "Üreten bir gençlik, üretken bir Türkiye" hayaliyle ortaya çıkmış bir fikirdir. Eğer sen de bizimle aynı hayali paylaşıyorsan;

26 şubat’10(17.00-20.00) ----> Tanışıp kaynaşmak için “Gelişim Platformu Derneği”
27, 28 şubat’10(09.00-17.00)---> Proje üretmek için “Tarih ve Kültür Araştırmaları Derneği”
6, 7 Mart’10(09.00-17.00)---> Proje sunup eğitim almak için “Okull İstanbul”da

görüşmek üzere!

Fikrin ayrıntısı ve Başvuru için ---à www.fikirtoplamakampi.com

Batı

2010-01-13T22:22:00.001+02:00

Pulp Fiction öyle bir film ki, en çok sevdiğim filmleri sayarken -biri sorduğunda- hiç bir zaman aklıma gelmez.

Beşiktaş çarşıda Uzunköprü Köfteci'si açılmış. Bir gün muhakkak gideceğim. Yurtdışında bir memleketliye rastlarsın ya, öyle bir sevinç var içimde. Kendimden bir şeyler olduğunu hissediyorum orada, o yüzden öyle rastgele geçerken uğrayamam.

Whose motorcylce is this?
This is a Chopper baby.
Whose chopper is this?
It's Zed's.
Who is Zed.
Zed is dead baby, Zed is dead.
Bir de "What" sahnesi ezberimde ama o çok uzun yazamam onu şimdi buraya.

Yahşi Batı'ya da ilk üç günde giden 906 bin kişiden biriyim bu arada. Güzel film, gidin eğlenin, hoş vakit geçirin.

Şu şans oyunlarından bir kere bile en ufak ikramiyenin üstünü kazanamadım. Toplumun ezilen kesimiyim resmen. Ve inadına her çekilişten sonra, etrafımda birileri 90 liralar 180 liralar kazanıp duruyor. Gıcıklar. Dağılın lan!

Türk Ailesinin Çağ Atlayışı: 2000'li yıllardan sonra teknolojiyle tanışan aile büyükleri, yeni milenyumun %1'lik kesiminin tamamlanmasıyla birlikte yeni bir aile düzenine geçildi. Midtown Madness tipi aile düzeni dediğim bu sistem de, pater familias -aile babası- ev içindeki üstünlüğünü, Midtown Madness 1 deki köprülerden atlayarak kurmaya başladı. Şaka bir yana Midtown Madness'ta bu kadar oynancak ne var ya? Nesini seviyorlar bu kadar anlamıyorum. Bir şey değil annem de oynamaya başladı.

Bir grup insan var, her yılbaşında görüyoruz bunları -hayır, hayır taksimciler değil-. Yılbaşını protesto eden kesim. Batının kültürünü reddetmemiz gerektiğini söyleyen kesim. Haklıdırlar haksızdırlar o noktada değilim ben. Fakat zamanında Bir Asya'nın çorak bozkırlarında yaşarken de şu an dayanarak reddettikleri İslam kültürü bizim Batı'mızdı. O zaman da eminim ki bu şekilde reddedenler olmuştur. Ama anlaşılması gereken bir nokta var ise de, siz her ne kadar korumak isteseniz de toplum değişir, insanlar değişir, düzen değişir. Önleyemezsiniz, önlenemez.

O değil de sürekli Batı'ya doğru gidersek olduğumuz yere geliriz, değil mi?

Yahşi Batı'da bir tane kelebek esprisi var. -Espriyi açıklamayacağım.- O espriyi yaptığında Cem Yılmaz, salonda tek anlayan kişi olmam, o an beni üzdü. Gülemedim tam manasıyla. O istediğim gazı alamadım seyirciden, lanet olsun dedim o an. Güldüm yine ama o espriye yetmedi gülüşüm, mazi kalbimde bir yara şeklinde kaldı.

Facebook'suz günler geçmiyor be!

2010'da İstanbul Kahve Festivali! Evet, kesinlikle 2010'dan beklediğim buydu!

http://www.snubbyland.com/view.php?type=games&ID=14 . Bence denemeyin bile.

Hayat çok sıkıcı, sınavlar falan. Bir de işimiz yokmuş gibi elin Romalılarıyla uğraşıyoruz. Neron'a hak vermemek elde değil.

Dilimizdeki iyi temennilerin neredeyse hepsine çoğul eki ekliyoruz. -İyi günler, iyi akşamlar, iyi uykular, iyi geceler, iyi rüyalar, teşekkürler, sefalar olsun, sıhhatler olsun, günaydınlar vb.- Çok çoğulcuyuz çok, seviyoruz yayılmayı, hayatı kapsamayı, temennileri bir ana özgülememeyi. Biz de bilmez miydik guten nacht, bon soir, good morning demeyi?

2010'a uyandığımda: e ne değişti şimdi?
2010'da bana cevap verdi: neyin değişmesini bekliyordun ki?
Ben bana bunu demesiyle ağzının orta yerine...

Çok pragmatistim, sırf reklam yapabilmek için facebook'u tekrar açtım.

Viva la revolution!

2010-01-11T13:12:00.004+02:00

Devrim niteliğinde karar alarak bu zor günlerimde kendime zaman yaratmak için, facebook'u geçici, msn'i ise -çok büyük ihtimalle- kalıcı olarak, hayatımdan çıkardım. Saygılar.

Finallerim dolayısıyla yazamıyorum ama yazacak çok şey var o yüzden "Lütfen Bekleyiniz... ...Lütfen Bekleyiniz..."

Kısa bir parça: Bir hap türü var ya, antibiyotik tipi. Evet evet o kocaman haplar. Ne biçim haplardır onlar. Acı bir tatları var. Yutarken boğazıma takıldı az önce. Lanet olsun o hapı o şekilde bulana, biçimini değiştirmeyene.

Le vent nous portera...

Düğün

2009-12-31T00:01:00.001+02:00

Hayat o kadar zor mu?

Feyzbük -yazıyla facebook- ekli olan bir sözüm ona arkadaşımla bugün 5m mesafedeydik. Ama bir türlü selam veremedim, selam vermek gelmedi içimden. Ah feyz ah, sende arkadaş listesi kadar yalanmışsın.

Bugün Gop -Gop Açılımı= Gaziosmanpaşa- ta otobüs normalde durması gereken yerden, trafik nedeniyle, yaklaşık bir 50 metre geride durdu. Kendimi o kadar hazırlamışım ki normalde durması gereken yerde inmeye. Baktım herkes iniyor, sonra düşündüm, ben bu adama 50 metre ilerde kapıyı açar mısınız desem küfreder. Bir şaşkınlık, sonra da sürüye uyma güdüsü. İndim mecburiyet olduğuna inanarak.

Her 31 Aralık'ta "Seneye Görüşürüz" derim. O espriyi bildiğimden beri bir gelenektir. Hatta bu sene olayı ileri bir seviyeye taşıyıp, profesörlere bile diyorum. Bu konuya biraz değinecek olursam, eskiden tamamen bilinçsiz bir şekilde yapardım bu iğrenç -kimilerine göre çocukça- espriyi. Zaman geçtikçe kendimce bir mana yüklendiğini farkettim bu ufacık söz öbeğine, sonuçta işadamları bile yapıyor bu espriyi. Aslında altında yatan derin mana, geçtiğimiz yıla olan bir bağ. Büyümenin verdiği korkuyla, geçtiğimiz yıl sahip olduğumuz çocukluğa bir bağlılık. Hani hep tasvir edilir ya, geçtiğimiz yıl yaşlı bir insan, gelen yıl ise bir çocuk. İşte o çocuğun yaşlandığı zaman gitmek istememe korkusundan sarıldığı son bir daldır seneye görüşürüz. Ya da ben bu konu üzerinde aşırı kafa yormuşum.

Bir hayal kurun. 11-13 arası dersiniz iptal edilsin. Ama siz buna rağmen sabahın 7 sinde kalkmak zorunda olun. Çünkü o gün final sınavınızı etkileyecek önemli bir debat -tıpçıların jury'si gibi birşey- nız olsun. Kalkın, sabahın 8:45'inde okulda olun. Olun olun, erken merken demeyin, ucunda final sınavı notunun belirli bir kısmı var nasıl olsa. Sonra hocayı beklemeye başlayın. 08:50, 09:00, 09:15 ... En sonunda 09:20'de sınıfın diğer yarısının öğretmenine sorun, hocamız nerede diye. Ve yıkılın o an, hatta küfredin. Hocanızın gelmediğini öğrenin. Diğer dersin saat 2 de başlayacağı da aklınızda olsun bu arada. Ertesi gün sorun hocaya niye gelmedin diye. Ben fakülteye haber verdim cevabını alın. İşte o an, tam olarak o an aşağıdakilerden hangisine söversiniz?
A) Fakülte Sekreterliği
B) Hoca
C) Hepsi

Doğru cevabı verenlere iyi yıllar dilerim.

Eve doğru yürüyorum, yolum İstanbul'un yaklaşık bir 30-40 yıllık çingene mahallelerinden birinin içinden geçiyor. Daha doğrusu, cadde üzerinden de gelebilirim ama o yol daha kısa. Neyse. 3 sokaklık bir mahalle. Sokaklardan birinde düğün var, sesler daha yaklaşırken duyuluyor ve ses o kadar gür ki bütün mahalleye yayılmış, bütün mahallede bir düğün havası var. O Avrupa'dan alınma, sosyetelik ve avrupalılık isteğimizi bastıran, soğuk havasız bir salon düğünü değil bu. Tam manasıyla bizim kültürümüz. Bizim misafirperverliğimiz var bu düğünde. Yoldan geçen herkes katılabilir bu düğüne, herkes duyabilir o müziği ve herkes yaşayabilir o eğlenceyi. O açıklık var bu düğünde. O moral düzelticilik, bu kadar soğuk havada bile tatlı bir sıcaklık var o düğünde.

Muratgilin damından atlayamadım türküsünün başındaki ismi unutup, bütün millete bunu sormak. "Abi bi türkü var ya hani, Bilmemkimin damından atlayamadım, ne diyodu abi orda ya?" diye bütün öğle arası boyunca aran dur. Hayata böyle tatlar da lazım.

Muhakkak gideceğim: Yahşi Batı

Eğlenelim Öğrenelim:
Hukuk Öğrencisinin "Ağzına ediyim böyle dersin" bakışı
Ya kadın geliyor. Başlıyor derse, her şey güzel giderken, birden zıp zıp akıllının teki çıkıyor bir soru soruyor. İşte buraya dikkat, oradan sonra hiç bir şey eskisi gibi gitmiyor. Hoca o soruya cevap verirken arkadaki yeri atlıyor, arkadaki bilgiye tekrar döndüğünde ileriden temelsiz bilgiler verilmiş oluyor, araya bir kaç latince kelime sokuşturuyor, sonra hiç bir şey olmamış gibi derse devam ediyor. O sırada öğrenci daha mantıklı bir örnek istiyor "Bir sürü örnek verdim" zaten cevabından sonra, işte bu anda geliyor bu bakış. Bir tepkinin ürünü bu bakış. Sadece hocaya değil, bu hocayı hoca yapana oluşan bir tepkinin ürünü. Ağzına ediyim emi hoca! Sonra sınavdan sonra geliyorsun, ben dersi anlatamadığımı hissettim diyorsun, e anlatamıyorsun. Sonra da... Her neyse.

Komşulara karşı çok ayıp oldu.

İlmengiller ırkından gelen Okan obası, 2009 devletini, Ortaköy civarında sözlü bir irade beyanı ile kurdu. 3, 2, 1 diye bağırdıktan sonra kurulan devlet, kimi yazarlara göre -İlber Ortaylı - İmparatorluğun Yıpyılı s.109-125- devletin kuruluşu, dış yardımın -burs- alınmasıyla başlar. Daha sonra haziran ayına kadar olağan bir gidişat izledi devlet -evden okula okuldan eve- İçerde ve dışarda denge politikasını korudu. Yabancılarla -Fransızca- ilişkisini geliştirdi. Haziran ayında devletin gidişatı birden bire tersine döndü -neler oldu neler-. İçeride gitgide gerileyen devlet, son bir hamle ile Avrupa Seferi'ne çıktı ve temmuz ayı itibariyle batıda en geniş sınırlara ulaşıldı -Fransa-. Daha sonra Ağustos başında bu topraklar kaybedildi ve İstanbul'a dönüldü. Ve tam bağımsızlık hamlesiyle, Beşiktaş'a doğru yol alındı. Fakat artan toplumsal huzursuzluk, mali durumun kötüleşmesi ve batılı devletlerin -Gsü Hocaları- dayattığı şartlar ve uyum sınavları sonucu bu hamlenin yanlış bir karar olduğu anlaşıldı ve bir reform planı uygulamaya konularak tekrar Gop'a dönüldü. Bu gece bu devletin yıkılışı, Akın Rezidans'ta yapılacak bir partiyle kutlanacak.

Buraya kadar okuyanlara çok teşekkür ederim. Haftaya başlayacak olan finaller hasebiyle uzun süre yazamayacağım. Şimdiden herkesin yeni yılı kutlu, mutlu, sağlıklı, neşeli, eğlenceli, gezmeli, tozmalı, sevgili, saygılı, tatlı, tuzlu, limonlu, soğansız, sarmısaksız, kombili, 2 oda 1 salon, denizli, karlı olsun. Seneye görüşürüz!

Boeing

2009-12-29T01:40:00.001+02:00

Eskiz yazdım blog için, bir sürü şey vardı kafamda unutmamak için.

Hani ara duraklardan birinde otobüse biniyorsun, arkada boş koltuk görüp hedefe kilitleniyorsun, oraya yürürken de otobüs hareket ediyor, bir iki saniye koşuyorsun ya oraya doğru istemsiz ve zorunlu bir şekilde. Sonra düşeyazıyorsun ve hedefe ulaşmak. O an çok güzel bir an. Çaba sonucu o an, bir direnç, bir refleks sonucu oluşuyor. Seviyorum o anı.

Freud anlatırken; -sırasıyla- anne, rezil etmek, hediye, dışkı, minareler, fallik, kilise, arabalar, vajina, dayı, genelev -osmanlıcası- sözcüklerinin kullanıldığı, hukukla hiç alakası olmayan hukuk kültürü dersi.

Otobüste uyuduğum zaman kendimi ışınlanmış gibi hissediyorum. Hele bir de akşam yolculuk ediyorsam, tam anlamıyla yaşıyorum bu hissi. Uyuduğun yer var ve birde uyandığın yer. Arada zaman diye bir şey yok. Farklı iki yer arasında ışınlanmışın.

Uykusuz aldım bu hafta. -evet, doğru.- Üzerinde konuşabilirim artık.
Penguen'den sonra Uykusuz okumak; Boeing'den inip, eşeğe binmek gibi. Peki neden?
Arkadaşım insan okuyacak o karikatürleri, bize kastınız mı var? Ne öyle ufacık ufacık yazılar.
Bence o dergidekilere Yiğit Özgür'ün sayfa nasıl düzenlenir dersi vermesi gerekiyor. Sayfa düzeni hak getire dergide. Karikatürlerin boyları değişiyor. Sanki bir ayağı oynayan masanın altına kağıt sıkıştırmışlar gibi duruyor bazı karikatürler. Bir Yiğit Özgür adam gibi düzenliyor sayfasını.
Kısaca gözü çok yoran bir dergi
Espriler: Hani bir konu konuşursun, biri aradan atlar, çok saçma bir şey söyler. Komik olduğunu düşünür onun. Ama komik değildir. İlk bir kaç saniye kendisi de güler, sonra vazgeçer bundan. Acaba ne zaman vazgeçecekler?
Fırat diyenlere; ya bir fırat bir dergiye ne kadar çok şey kazandırabilir. Aşın artık bu olayı. Fırat olmazsa o dergiyi almam diyorsanız, o dergi zaten adam gibi bir mizah dergisi değildir. Hitler'siz Nazi partisi gibidir.
Bu sabah otobüste giderken okudum Uykusuz'u ve bir kere bile öyle kahkahalarla gülmedim. Sadece bir kaç güzel kare vardı. Şunu açıkça söyleyebilirim ki, derginin en güzel kısmı gelen kutusu. Varın siz düşünün.

Canım bir film izlemek istiyor ama yarın geç kalma lüksüm yok. 40 yılda bir saat 11'deki ders iptal oluyor, ama ne yazıkki, yarın saat 9'da debat'mız var. -tıpçıların jury'si gibi bir şey ama daha sosyal- Eğer o olmasa, bir film izlerdim şimdi, 3 'te yatardım, sabah 11'de kalkardım, kahvaltımı ederdim, yavaş yavaş giderdim okula. Ah bir nokta hayatın akışını nasıl da değiştiriyor.

Zeki Müren şarkılarının anlam ifade etmediği zamanları hiç sevmiyorum. Bazen alamıyorum şarkılardaki o tadı, bazen göremiyor Zeki Müren beni. Ağzın yara olduğu zaman ne yemek yesen tadı tam alamazsın ya, bu da onun değişik bir versiyonu.

2009 değerlendirmesini beklemeye devam edebilirsiniz, çok zaman alacak bir şey sonuçta.

GSÜHF Resmi Marşı, Dikkaaat:
"Cebimde var 10 lira
O da gitti notlara
Not tutsam tutamaz mıyım?
Ben Mehmetcan olamaz mıyım?" [(ç)alıntıdır.]

Az önce Abdülhamid dönemini okuyorum. Padişah istediği kişiyi atayabiliyor, azledebiliyor. Sonra haberlere bakıyorum, bir milletvekili, bir parti başkanının isteğiyle yüce divana sevk ediliyor. Sonra kendisi istifa ediyor -bir nevi sindirme-. Sonra da saydırıyor başkana. Ben de haklı olarak soruyorum: Sen o bulunduğun koltuğa kendi çabanla mı geldin ki, o koltuktan giderken hesap sorasın? Kimin neresini yalayarak oturduysan o koltuğa, onun da bir lafıyla inersin böyle. Neyse benzerliğe gelecek olursak, o zamanın şartları bugün için de geçerli. Parti başkanları insanları bir yerlere getiriyor -%90 %100'e eşit değildir ama %100 kadar doğrudur- Her parti bir küçük dağılma dönemindeki Osmanlı aslında. Başkanlar ne derse o oluyor. Her parti, bir parti başkanı monarşisi.

Eğlenirken Öğrenelim:

Yunan mitolojisine göre Eros insanları aşık ederken, aynı zamanda 9 yaşına döndürür. Çünkü aşık olmak, 9 yaşında bir çocuğa dönüşmektir -Cedric'in 1 yıl daha büyümesi gerek-

You're not ulysses.

Çok mu dolu oldu bu yazı?

Bitti benimki.

Tartı

2009-12-26T18:15:00.005+02:00

A a a foondah tarafından mimlenmişiz, 2010 neler getirsin. He bunu tam bu konuda yazdıktan sonra farketmem ayrı bir tuhaflık.

Hani olur ya, 1 gün zengin uyanacağım hissi. Bir gün elbet olacak ama bir gün muhakkak. İşte ben o günün çok yaklaştığını hissediyorum. Bilenler bilirler her sene milli piyango bileti alırım yılbaşında. Ya tutarsa diye. Şu ana kadar amortiden ötesi tutmadı. Ama bu sene hissediyorum. Tutacak, tutmalı, yeni yıldan ilk isteğim bu. Amorti'den büyük bir para çıksın. Bıktım artık amortilerden, bıktım hep geri aldığımın verdiğimden daha fazla olmaması durumundan. Neyse, eğer 10 ocak günü falan sitenin adı www.okantatilde.com falan olursa, anlayın ki baya bir para vurmuşumdur.

okantatilde, fena değil.

Yeni yıldan ikinci isteğim huzur, dolayısıyla başarı, dolayısıyla para. Bu konuda para-huzur-başarı çemberine tosluyoruz. Malumatınız devlet baba/ana -artık ne derseniz diyin, evet hala da diyebilirsiniz- bana her ay belirli bir miktar burs veriyor. Bunun karşılığı olarak belirli bir ortalama tutturmam lazım. Demek ki başarı var para var, para var huzur var, huzur var başarı var, huzur var para var.

Biraz zayıflasam da fena olmaz hani. Di mi?

Uzun bir yol görünsün istiyorum kahve falımda, yolun sonunda beklesin biri. Gökyüzünde ay, serin esen rüzgar. Ah bu şarkıların gözü kör olsun.

Dün bir mesleki fransızca dersi işledik ki evlere şenlik. Konumuz cinsiyet değiştirme davası olunca hocanın cinsiyetini değiştirenleri kıskandığını, Fransa'da bir hakimin görevi başında erotik dergi okurken yakalandığını ve obligation hormonal gibi değişik değişik şeyler öğrendik. Garipti. Komikti.

Le Probleme de Droit: Est-ce qu'il y a un difference entre le français juridique et le français erotique?

Bu seneki milli piyango biletimin son 3 rakamı ile geçtiğimiz yılki biletin son 3 rakamı aynı. Tamamen tesadüf.

2009 değerlendirmesini 2009'un son gününe bırakacağım, heyecanla bekleyiniz efenim.

Su olsam, ateş olsam, göklerdeki güneş olsam, konuşmasam, taş olsam yine de oynar mısın benimle?

"İstanbul Kahve Festivali" 19-21 Şubat/ Binbirdirek Sarnıcı. Çok güzel bir fikir, tamamen bize ait olan bir Türk Kahvesi kültürüne ait bir şeyler yapılması, 2010 güzel şeylere vesile olacak hissediyorum.

Ugg ile Futurist'in benzerliği: Şu an ikisinden de her yerde görebilirsiniz.

Bugün ece ajandanın 100. yıl özel ajandasından aldık -ben, fuat, ozi, pelin-. Toplumsal baskı sonucu saklamaya karar verdim. O kadar 5 kuruş'a satıyor adamlar, arkasında da yazıyor 100. yıl özel falan diye. Saklamamak olmaz. Not: Bu ajandalar sadece dün ve bugün satılacaktı. Bu yüzden üzgünüm okuyucu.

Sınavlarım da fena geçmedi hani. O süngülü soruyu hoca bizi tanımak için sormuş. Hangi süngülü soru diye soracak olanları aşağıdaki yazıya yönlendiriyorum.

Yazılarımı kısaltmaya karar verdim bir de çok uzun olunca sıkılıyormuş insanlar.

Son olarak, eğlenirken öğrenelim:

Dadaizm: Mantıksızlık ve mevcut sanatsal düzenin reddedilmesi
Örnek:

Gün her kadar olmaması com
Vurmuşumdur değil konuda artık burs ki para
Mi biri olsun kıskandığını cinsiyet ve komikti
3 tesadüf heyecanla efenim de benimle
Fikir 2010 hissediyorum, görebilirsiniz
Pelin satıyor olmaz üzgünüm
İçin yazıyor sıkılıyormuş öğrenelim.

En yakın zamana. [2010 ile ilgili daha birsürü isteğim var ama hepsi şimdi yazılmaz]

kar.puss, tugay ve dly. Mimlendiniz efendim. Buyurun, döküverin 2010'dan isteklerinizi...

Mars

2009-12-18T19:48:00.004+02:00

Ne dualar kurtarır bizi ne de zaman.

Ho ho ho ho. Yarın sınav olmaması hissi. Çok güzel bir şey.

Buradan sınav haftası sistemini bulan insana, Rıdo'ya ve Nomi'ye selamlarımı yolluyorum. Soyadlarını açıklayıp onları rencide etmek istemem, onlar kendilerini biliyorlar.

Dtp kapatıldı. Sanıyor muyuz ki dtp kapatıldığının ertesi günü aynı eylemlerin odağı yeni bir parti kurulmayacak -bu parti dava açıldığında çoktan kuruldu- , sanıyor muyuz ki ertesi gün bütün bölücü eylemler sona erecek, sanıyor muyuz ki bu eylemlerin gerçek odağı dtp? -Biliyorum bir hukukçunun böyle düşünmemesi gerek ama napabilirim.- Du bakali nolacak?

"Süngü ile birçok şey yapabilirsiniz ama üstüne oturamazsınız." hukuk başlangıcı sınavı için güzel bir yorum sorusu.

Bu hafta ilk kez kimlik kartımı okutarak girdim okula -okunmuş kimlik kartı, tuhaf oldu-. Daha önce hep görüyordum da bizim okula gelmez sanıyordum. Demek biz de kalkınabiliyormuşuz. Daha neleri göreceğiz acaba?

Okulda bir kütüphane var, hukuk dekanlığı ile aynı katta. Perili kütüphane resmen. Geçen gün baya kaldım orada. Kimse yok, gelen geçen bile yok. Büyük avize var, arada titriyor, ayak sesleri duyuyorsun ama insan yok. -I feel dead people- Görevli bile yok. Kitapları alıp kaçabilirsin. Terkedilmiş gibi.

Bugün penguen aldım. Sınavlarımın bitmesi şerefine. Okudum taksimden gelirken. Bir kaç kez baya güldüm, insanlar tuhaf tuhaf baktı. Bir de en arkadaki yüksek koltuklara oturmuşum, dergiyi reklam eder gibi. Geçen hafta da aynı şeyi yapmıştım. Hatta aynı otobüstü. Tek fark geçen hafta kar yağıyordu, bu hafta yağmur ve daha bir siyahtım bu hafta.

Life on Mars. Güzel dizi, güzel şarkı.

Fransızlara laf diyoruz okumadıklarının 2 katını yazıyorlar diye de bizde de aynı olay var. "İzleyeceğim" ve "İzlicem".

Soruları boş bir kağıda elle yazıp, fotokopi çektirip, dağıtan bir hocamız var. Bütün o bilgisayar çıktısı sınavların yanında o kadar sempatik geliyor ki. Göze daha güzel gözüküyor sanıldığının aksine.

Ülkenin gündemi ne kadar hızlı değişmekte. Bir konu adam akıllı çözümlenmeden başka bir konu. Bu gidişat iyi değil.

Bizim okulun da kapşonluları, svetşört -sweathshirt- leri çıktı sonunda. Hem de 2 farklı tasarım ve değişik renk seçenekleriyle. Birinde L'universite de Galatasaray yazıyor. Üstte İstanbul'la ilgili yapılar, altta Paris. Sol omuzda da Parİstanbul yazıyor. Diğerinde ise klasik Galatasaray Üniversitesi. Güzel bir atılım öğrenci konseyi ve İK'dan. Ama kardeşim herkesin okulda bunlardan giyip dolaşması nedir? Siz değil misiniz liselerde forma kalksın diyenler. 3 kişiden 1 inde olur mu ya? Bir yerden sonra gına geliyor. Tamam dışarıda giy, havanı atacaksan at. Ama kimin malını kime satıyorsun? Hey, sana diyorum.

Babam her dakika beni şaşırtıyor. Az önce içeri girdim, penguen okuyordu, yüzünde bir gülümseme. Hayat ona güzel.

Bugün vizeler bitti. 1 vize 1 final olan bir okul için gayet geç biliyorum. Sonuçlar açıklanmadan spekülasyon yaratmak istemiyorum.

Aynı gün de 2 farklı derste 2 farklı dilde cinsiyet değiştirme konusu. Bana da tuhaf geldi.

Bugün eve dönüyorum, nasıl yağmur yağıyor. Atatürk heykeli var bizim meydanda. 2 tane çocuk gördüm, heykelin etrafı biraz çukurda kalmış (Orayı yapan kaldırım mühendislerinin münasip bi yerlerine girsin o üçayaklı sarı alet), çukur da su dolmuş. 2 tane çocuk demiştim ya, heykelin ordalar. Her taraf su. Çocuklardan büyük olan atladı suya doğru, dizinin 10 santim aşağısına kadar su. Diğer kardeşi ağlıyor. Elinde şemsiye. O da atladı suya doğru daha sonra. Durdum onları izledim 5 dk. Bir şey yapabilir miyim diye düşündüm. Hele o çocuk tek kaldığında, çok çaresiz çok yalnız gözüktü gözüme.

O değil de oraya nasıl veya neden gitmiş onlar?

Pegasus'tan mail geldi. 1 ay sonra evet. Şaşırdım ben de. Elini ayağını öpelim ağbi diyor, iste sana özel jet ayarlayalım diyor. Keşke dese.

Blog yazmayalı baya olmuş. Özlemişim.

Yeni bir şemsiye furyası almış gidiyor. Panayır çadırı gibi. Aile şemsiyeleri, altına 10-15'e kadar insan girebilir. Her 10 kişiden 1 tanesi bu şemsiyelerden kullansa, diğer 9'unun şemsiye taşımasına gerek kalmaz.

Bir hayalim var. Bir hayal ki insanlar şemsiyeleriyle yürürlerken bir gün yolun büyük bir kısmını gereksiz yere işgal ettiklerinin farkına varacaklar. Bir hayal ki bir gün şemsiyelerin yerine yağmurdan koruyan daha az zararlı bir eşya üretilecek. Bir hayal ki bir gün şemsiyelere ihtiyaç olmayacak.

"Sıcak çikolata içine azcık süt koydum, mutluluğa eriştim. İçimde yarın kar yağacağı umudu, ne Roma umrumda, ne anayasa. Ah sağlam bir kar yağsa."

Cidden bu kadar çok mu merak ettin?
burada ne yazdığını bulana çikolatalı gofret hediye edeceğim. gerçek.

Is there life on mars?

Bit.

Baklava

2009-11-28T00:20:00.003+02:00

"Bugün bayram erken kalkın çocuklar" ve "Nerde o eski bayramlar?" klişeleri olmasa nelere tutunacağız acaba?

Danalar Ağlamasın!

Bayram İzlenimi
1:
-Gittiğim yerlerin %90'ında önce Galatasaray Lisesi'nde okuduğum sanılıyor. 367 puanla nasıl girdin oraya diyip beni yalancı çıkarmaya çalışıyorlar. Sonra annem düzeltiyor. Hayır ben de düzeltebilirim ama annem o kadar atak davranıyor ki, bir kere kaçırmıyor. Sanki her yere hazırlıklı gidiyor.

2:
Bu insanlar neden bu kadar balık hafızalı. 10 senedir gittiğimiz insanlar hala bu senin büyük oğlun mu diyorlar? Ya 10 senedir bir tane küçük gördün mü? He 10 sene önce gördüğün o küçük ama şirin insan var ya. O benim. Büyüyorum ben. Hani hep diyosunuz ya "Sağ olan büyüyor." Büyüdüm. Küçük 1999'da kaldı.

3:
"Bizim Begüm'le yaşıt"
10 senedir ben onların Begüm'le yaşıtım. Ama 10 senedir göremedim o Begüm'ü. Ya biz gelmeden çıkmış oluyorlar, ya da diğer memleketlerinde oluyorlar. Belki de sadece kafada bir Begüm var. İşin tuhaf yanı her sene her bayramda ben onların Begüm'le yaşıtım. Tuhaf

4:
Adımı unutmayın bari be. Ayıp be. Hani her bayram geliyoruz, hani kısa şortla sokakta gezdiğimi hatırlıyorsunuz. Hani böyle bir kere köpek kovalamıştı sizin bahçeye kaçmıştım. Onları hep hatırlıyorsunuz. Sünneti bile hatırlıyorsunuz da isim be. Daha geçen bayram be.

5:
Her yerin baklavası farklı olabilir, ama benim midem gün içinde değişmiyor. Her yerin baklavası aynı mideye gidiyor. Sonraki bayram geliyorum "A a kilo mu almışın ney?" Benim baklavam farklı derken de aklına gelse ya bu.

6:
Bu bayram her yerdeki insanlar zayıfladığımı söyledi orası ayrı. Sevindim bariz. Küçük bir mutluluk değil ama güzel oldu güzel.

7:
Evlere 2 ay sonra gitsekte aynı muhabbetin olması çok ilgimi çekiyor. Konular hep aynı. Sabit topicler. Onlar bitince herkes susuyor. Biz de kalkmamız gerektiğini anlıyoruz.

8:
Bayramlarda gitmeyi en çok sevdiğim yer halamın kaynanası. Çok severim onları. Bu akşam saat 7'den beri ordaydık. Onlar da maaile ordalar. Bir de maç izledik. Çok güzel geçti vakit.

9:
Cuma Namazı'na gelen sayısı Bayram Namazı'ndan daha az. Şaşırtıcı.

10:
Daft Punk'a sardım sayın okuyucu -evet sevmiyorum böyle seslenmeyi- Çok ilgimi çekiyor şarkıları. Bir de fransızmış bu elemanlar. İlk duyduğumda şaşırdım. Teknolojik demiyorlar çünkü teknolocik diyorlar. Ayrıca klipleri bir ayrı güzel. Harder Better Faster Stronger'ı klibi izleye izleye ezberledim. (Şarkının kendi klibi değil, elemanın teki yapmış elleriyle. 33 milyon kişi izlemiş)

Nerede kalmıştık?

Bir kere biri Pertevniyal'de şiir okuma yarışması vardı. Biri eline yazmıştı. Farkedip gülmüşlerdi. Ben de gülmüştüm. Eğer okuyorsan bu yazıyı affet. İsteyerek gülmüştüm ama kötü bir şey yapmışım. Yine öyle yapan birini görsem yine gülerim ama sen yine de affet. Eğer burayı okuyorsan cidden affet.

Bir domuz gribi fobisi almış gidiyor ortalığı. Kardeşim adam gibi dinlenip yatınca geçiyor. Bir numarası yok. Adında domuz var diye mi bu kadar korku anlamadım ki?

Geçen endonezyalının biriyle omeglede bir dalga geçtim. Keyfim yerine geldi. Ciddi söylüyorum. Öyle böyle değil.

Sen de affet beni küçük endonezyalı. Bir daha senle dalga geçmeyeceğim.

Bugün bir de amerikanların şükran günüymüş. Hayvanlar Alemi yasta.

Gugıl Veyv -yazıyla google wave- şekil olmuş ama çözmem biraz zaman alacak.

Nerdee eski bayramlar. Böyle telefonlarımızda toplu eklemek olmazdı. Tek tek gönderirdik aynı mesajı. Tatlı bir uğraştı o, edinilen bir amaç.

world Around the world Around the world Around the

İnanılmaz bir reform paketim var. Ya kalkınacağım, ya kalkınacağım.

Bir ekol başlattığımı hissediyorum. En azından çevremde. Ama güzel bir şey blog yazmak. Yazın yazdırın. Alın verin düşünceye can verin. -Düşünce derken?-

Körlük Filmi: Güzel bir film. Kitabı daha güzelmiş ama filmi de güzel. Daha iyi bitebilirmiş sonu. İzlemeniz lazım. Kötü bir ütopya. Ama ütopya. En azından o şekilde bitebilirdi. Ama öyle bitmemiş. Sonunu söylemeyeceğim. Sıpoylır: İçinde devletin oluşum teorilerine güzel değinmiş. Ayrıyetten ırkçılığa ve doğallığa da göndermeler var. Tahlilini yapardım ama uğraşamam. Eğer bir gün izlerseniz üzerinde konuşabiliriz. Severim filmlerden konuşmayı.

Düşünce. Ne güzel türetmişiz. Düşgeç falan dememişiz en azıdan. Birden inceleyince. Düşünce. Hem de Eşsesli. Aslında birbirine biraz bağlantılı anlamları. Nedense hep kötü duruma düşünce düşünceler üretmez miyiz? -Oy oy oy oy-

Dış seslerim. Lanet.

:) smayli -yazıyla smile, bunun da artık bir esprisi kalmadı di mi?- hiç sevmediğim bir smayl. Ama bazı durumlar geliyor. Ondan başkasını kullanamıyorsun. O zaman ufak bir nefret duyuyorum kendime. Sanki çok önemli bir prensibimi terketmişim gibi. Lütfen elinizdeyse kullandırtmayın o smayli bana.

Name it, read it, tune it, print it,
Scan it, send it, fax - rename it

Saatin kaçına bakmadan bu şarkıyı gündüz çaldığım sesle açıp içerden gelen "İnsanlar uyuyor" uyarısı. O değil de bu klipteki robot korkutucu. 3 yaşında bir çocuğa izletsen 3 gün kendine gelemez.

Tekrardan iyi bayramlar. Hepinize afiyet olsun.

Rox Out.

Okan İlmen Bayram Tebriği

2009-11-27T11:39:00.002+02:00

Bayrama Gittim Gelicem.

Hepinizin Kurban Bayramı mübarek, kutlu, iyi olsun. (Nasıl olmasını istiyorsanız.)

Yorgan

2009-11-25T00:05:00.001+02:00

Bugün sınıfta biri:
-Peki hocam nüfus memuru isim ve soy ismini belirlediği kişiyi kendi kütüğüne mi kaydeder?
diye sordu. Hep beraber güldük. Böylece "sorun sorun, bir şey olmaz, kimse gülmez" tezi çürütüldü.

Ama soruya gel ya. Hatırladım şu halimle bile yine güldüm.

Bugün Medeni Pratikte baya iyidim. En önde oturmanın faydaları.

Hayatımda çok radikal kararlar alma arefesindeyim. Çok şey değişecek. Artık hiç bir şey eskisi gibi değil, hiç bir şey eskisi gibi olmayacak. Zaten içinde 2007'den beri çektiğim resimlerin, videoların, indirdiğim şarkıların olduğu Eternal'ımdan da sinyal alınamıyor. Tam da aslında daha kötüye gidemez dediğiniz yerde daha kötüye gitmesi yıpratıyor insanı.

Daha kötüye gidemez.

Video kameram şarj olmuyor. Ne problemi var hala anlamış değilim. Gerçi artık anlamlandırmayı bıraktım, sırada ne var diye bekliyorum.

Daha kötüye gidemez.

Laptop'un harddisk'i ayvayı yemiş. Benle aynı kaderi paylaşıyor.

Daha kötüye gidemez.

Uçak bileti konusu hala aydınlığa kavuşmuş değil. Ama koşturacağım peşinden.

Daha kötüye gidemez.

Yalnızlık ve ekonomik sorunlara değinmiyorum bile. Kendi içinde çelişkili cümle. Sevdim bunu.

"Ben de domuz gribi aşısı olmayacağım. Başbakan bile olmuyor." bunu diyeni gördüm TV'de. Ben de bunu diyorum. Ha ama şunu da ekliyorum. Eğer öbürsü gün gidersem domuz gribinden, sakın gidip başbakanı suçlamayın ha.

Fömerle Misçin bugün -yazıyla 24 Kasım- tanışmışlar. Her öğretmenler gününde kutluyorlarmış. [Yazar uyarısı: Bu fıkra diretme sonucunda yazıldığı için yazar sorumluluk kabul etmemektedir.]

Açılıyoruz ama galiba bazılarına öğretmemişler sudayken şaka yapılmayacağını. Başlayan güzel süreç baltalanıyor. Bu konuda artık net tavır alınması gerekiyor. Karşı taraf süreci bu şekilde suistimal etmeye devam edecekse, eğer bu süreci kaldıracak olgunluğa sahip değillerse ya da art niyetleri varsa, zorlamak sadece insanları yıpratır, ortamı gerer. Politikaların bir an önce gözden geçirilmesi gerekiyor. Sonuçta sevdiğim -evet karşı çıkabilirsiniz, ama nabıyım seviyorum- "Her halk hak ettiği şekilde yönetilir." sözünü bu duruma uyarlamak sorun olmaz. Sivrik cümle. Sevdim bunu.

2009'un 10 ayında 2634 mesaj gelmiş. Ben de bir yanlışlık aradım ama bulamadım. Güne vurduğunda 90 mesaj falan düşüyor. Tuhaf ama gerçek.

http://www.schhh.com.tr/ kaç senelik bu site ya? Ben daha Öss'ye hazırlanıyordum vardı bu. Filmler güzel orası ayrı ama artık bir revizyona uğraması gerekiyor. Filmler dedim de geçen facebooktan Struck'ı izledim, hatta paylaştım. Çok güzel film. Sağlam bir oyuncu kadrosu var. Vaktiniz olursa herhangi bir video sitesinden izleyebilirsiniz. Türkçe'ye Saplantı diye çevirmişler. Fonda da İsrael Kamakiwovo'nun Somewhere Over the Rainbow ve What a Rainbow'u birlikte uyarlamasının ilk kısmı çalıyor. Oyuncular güzel, konu güzel, müzik güzel. İsrael Kamakiwovo ise bambaşka bir durum. Millet Susan Boyle'u konuşa dursun, bu Hawai'lili eleman ruh inceliğinin önemini çat diye tokat gibi çarpmış insanların suratına. He hissedip hissetmek tabi ki sağ el kumanda sol el çekirdekte olan insanlara kalmış. Ya da bir şeye inanabilmek için suratına çarpılmasına ihtiyaç duyanlara. Kısmet. (Fuat kusura bakmayasın.)

Şu bloğa sayfanın altlarında ki sincap kadar yararı dokunmayanlar utansın.

Bir de Signs izliyim dedim Struck'ın üstüne. Akşam akşam aşırı doz duygusallık. Şu an da film arkadan oynuyor, müziğini dinliyorum.

Hayal ettiğim hayatın % kaçı tamamlandı acaba şu ana kadar? Ya da tamamlanabilecek hayallerimin % kaçı?

Bu filmlerin üstüne Medeni Hukuk amma da gider.

Ahmet Koç'tan Shape of My Heart'ın saz versiyonu. Dinlemeli, dinletmelisiniz. Hotel California'yı da uyarlamış ama Shape of My Heart daha bir güzel. Belki bana, belki zamana göre.

Sınavlara da az kaldı. Du bakali sonumuz nolacak?

Bir şey değil bayram daha şimdiden zehir oldu ona yanarım.

Acaba nazar mı değdi lan, anneme söyleyeyim de kırdırsın şu nazarı.

Radikal kararlar alma aşamasındayım. Kim sevinecek kim üzülecek bilmem ama kafamda bir takım reformlar tasarlıyorum. Umarım sonu hayırlı olur.

Doğalgaza yine %50 zam kapıdaymış. -'ler +'ları götürecek. Yakındır.

"East, west home is best" demişler. Harbi öyle. Cidden. İnsan yorganını, penceresini, elektrik prizini bile özlüyor evinin. Havasına alışmak, buzdolabını açtığın zaman atıştırabilecek bir şeyler bulmak, Bardağı, tabağı masada bırakabilmek ve 15 dk sonra onun yerinde olmaması. Güzel şeyler bunlar.

Kütüphane'de tek bir öğrencinin çalışması için oluşturulmuş bölmeler dışında bir yerde çalışamıyorum. Dışardan tanklar geçse dikkatim dağılmaz ama masa etrafındaki insanlar çok dağıtıyor dikkatimi. Evde de aynı olay. Vize haftasına bir çözüm üretmek gerek. Kütüphanede fokur fokur kaynıyor (Necmi Hoca'ya selamlar).

Yeni güne başladık, eskisinden ne farkı olacak acaba...

Şimdiden Bayramınız mübarek, harçlığınız bol, kavurmalarınız lezzetli olsun.

İsim bulamıyorum, lanet olsun.

Take me back to my boat on the river...

Saksı

2009-11-22T02:00:00.000+02:00

Ne hafta?

Çok şey değişti bu hafta çok, cidden, öyle böyle değil.

Okulun merdivenlerinde Penguen buldum, önce okumak için aldım biraz okuyunca komik geldi evime götürdüm. Bayramdan sonraki hafta da çarşamba alacağım Penguen -almazsam günde 4 saatten fazla uyumayayım- -bi dakka?- perşembe günü koyacağım merdivenlere. Gelenekselleşirse güzel olur.

O kadar sene okula gittim geldim, sınıfta söz aldım konuştum, Medeni Hukuk Pratiklerindeki kadar hiç stres olduğumu hatırlamıyorum. Artık atmam lazım bunu üstümden. Çalışmak lazım çalışmak.

"Bizim ev elbet bir gün temizlenecektir, onu temizleyen halı süpürgesi ne güzel halı süpürgesi, bulaşıkları yıkayan insan ne güzel insandır." Ben.

Çok sıkıldım bu hafta ya. Umarım vize haftası -evet daha hala vizeleri olmadık. J'Adore GSU- böyle olmaz.

Elin fransızı evlenmeden peydahlasın çocuğu, tasası bize düşsün.

Geçen haftasonu Gemide'yi izledim. Çok güzel bir filmdi. Tavsiye ederim. Erkan Can mükemmel oynamış. Yönetmen Serdar Akar desen ayrı güzel bir iş çıkarmış. Diğer filmi Laleli'de Bir Azize'yi arıyorum şu an. O değil de Erkan Can'ı Takva ve Gemide'de izledikten sonra anlıyorum ki adam kendini Mahallenin Muhtarlarında heba etmiş. Şu an napıyo hiç bir fikrim yok. Umarım bir filmin setindedir.

"Bu ülkede güzel şeyler de oluyor." sözüne ihtiyacın olduğu zamanlardayız.

Nasılsın diye sorana kötüyüm diyebilmek zor, en azından bana göre.

Hiç yayınlayasım yok şu an (20.11.09 23:07). O yüzden azıcık erteleyeceğim. Kısmet...

Previously on ilmenokan.blogspot.com

- O sincap dans etmemeli

- Kahveler, kahvelere dikkat et.

- Bu günün geleceğini önceden görmeliydik.

- 33 , 4, 6.95 , 133

- Bu rakamları loto da mı oynadın?

- Kırmızı berelileeeeer!!!

Viciiiuv vınnnnnnnnn

- I see dead penguins.

-Nerede kalmıştık?

Atıflarla başladık yine. Sinirlerim tepemde şu an sayın okuyucular -Sinir olurum böyle seslenenlere ama bir kere yapmazsam da olmaz.- Dedim ki günü birlik bir Konya yapıyım hazır kampanya da var. Aldım bileti online. Sorun çıkmaz mı? Rezervasyon koduna ulaşamıyorum. Mail veya cep telefonuma mesaj gelmedi. Şimdi tekrardan arıycam. Çağrı merkezi cevap vermiyor. Sanki her şey çok güzel gidiyormuş gibi bir de bu çıktı başıma. Lanetler. Avukat -aday adayı- adamın attırıyolar tepesini. Pazartesi yazıcam dilekçeyi -Ahmet Ulvi Türkbağ'a saygılar, sevgiler- Birini mahkemeye bir kopyasını da rulo yapıp salıcam posta kutularına, o zaman löpçük gibi kalcaklar!
Yazım kurallarına bile dikkat etmedim o derece sinirliyim.

Ya bir de şu canım diye konuşan erkekler yok mu, fecaat sinir oluyorum onlara. Emo'lar bir onlar iki. Aslında onlar içimizdeki Emolar. Korkun onlardan. Arkanızı dönmeyin onlara.

Pek sorunlu bir mevsim şu sonbahar. Kışa girsek bi durulcaz ama.

Yahşi Batı'nın fragmanını izledim. Çok deli mükemmel. Sinirimden tamlama bulamadım o derece. Kesin gidilmesi gerekecek bir film. O kadar eminim ki Cem Yılmaz'dan. Yapmıştır yine yapacağını.

Bugün eşekler gibi Medeni Hukuk çalıştım 4 saat. Siz nasıl benim alacak sözleşmesinden doğan borcumu ifa etmezsiniz lan.

Fransa'daki günlerim aklıma geldi. Ne güzel, ne sakin günlerdi onlar. Hiç derdim tasam yoktu. 30 gün kaldım ama hayatımın en güzel 30 günüydü.

Bugün çok sevdiğim bir arkadaşımın doğum günü. 00:02 de 2 hattını da çaldırdım. Cevap vermedi. O yüzden burdan kutlayayım doğum gününü. Ya da neyse sabah telefonla ararım. Ama cidden bugün önemli bir gün.

Yarın -takvime göre bugün- önemli bir gün. Fikir Fırtınası yapacağız resmen. Bakalım ne süprizler bekliyor bizi.

Gelecek elbet gelecek ama nasıl gelecek.

Hard Disk'imi Beşiktaş'ta unutmuşum. O burda olsa şimdi Avrupa'yı fethederdim. Vitoria'ya saygısızlık olmasın diye haklı bir gerekçe de bulurdum elbet.

Travis iyi gruptur. Ama her zaman dinlenmez. Özel zamanları vardır onun. O zamanlarda dinlemek lazım.

Dışarda belli bir grup var. Gaflet, dalalet ve hatta hıyanet içindeler. Bu blogu yıpratmaya çalışıyorlar. Saksı değilim ben. Bu blogda saksı değil. Lafınızı bilin de konuşun. Eleştiriye kapalılıkla alakası yok bunun -Özer Aydoğan'ın Eleştiriye kapalılık temalı Özercik karikatürü aklıma geldi-. Neyse. Nerede kalmıştık? Eleştirin ama bir dozu bir sınırı var kardeşim. Onlarında blogları var. Mesela bir tanesi. http://yaslidulkadinlaricinkediblogu.blogspot.com/ Hatta benden az önce açmışlar. Ben onlarla dalga geçiyor muyum? Ayıp be.

Ne haftaydı ya, bombalanmış Londra'ya döndüm resmen.

-Tutmayın küçük enişteyi!

Ders çalışırken hafif Death Cab For Cutie açacaksın en kısık ses ile. Dikkatin dağılacak olursa o tarafa dağılacak. Azcık can sıkıntın geçecek. Sonra devam edeceksin kaldığın yerden. Bugünlük işe yaradı bu formül.

Arnavutluk'la vize kalkıyormuş. Geçen de Ürdün ve Azerbeycan'la kalkacağını duyurmuşlardı. Çok güzel haberler bunlar. En azından komşu ülkelerle vize uygulaması olmamalı. Vizenin kalkması Avrupa'ya yalakalık yapacağımıza bu tür bölgesel çözümlerle sonuca ulaşılabilir. Hem diplomasiye de iyi gelir bunlar. Zaten Avrupa Birliği'nin yeni başkanı da eski Hristiyan Partili elemanın teki. Ama Çin bile stratejik ortaklık teklif ettiyse bir potansiyel görmüşlerdir adamda.
-istediğiniz anlamda anlayabilirsiniz-.

Bizim ev yarın zaruri olarak temizlenecektir.

Bu hafta Roma Hocası derste:

...ve yararlanma fructucos hakkı buna dahildir. Fruit meyveden gelir. Bilirsiniz gerci siz eskiden tutti frutti diye bir program vardı televizyonda. dedi. Medeni Hukuk Asistanı da Sınırlı Ehliyetsizler için zıpzıp akıllılar tabirini kullandı. Anayasa Hukukçusu her derste kurulu saat gibi: -Saat 14.36
-Beyne sinyali gönder.
-Mesaj alındı, ağız sendeyiz:
Işık kamera motor:
Şeytan azapta gerek. diyor. Galiba bizim okulun başarısı bu lakayitlikten kaynaklı. Evet olabilir. Zaten Hukuk Kültürcüsü ayrı bir alem.

Cemal Bali Akal; Bahçeşehir de Vitoria ile Macchievelli'nin farklarını sormuş. Sınıfdaşlara selamlar.

Hukuk Kültürü dedim yine sinirim bozuldu. Lan herkese 6 7 sayfa düşüyor çeviri, bana niye 10 sayfa! Bre koca göbekli, leğen verip gömlek alan şahıs, bre gömlek kravat uyumunu sene başından beri yakalayamamış insan. Hukuk anlatıyorsun lan. Hani senin adaletin.

Bu hafta sizleri bana sayıyla mı verdiler acaba?

Çok boş oldu bu yazı ama biraz olsun rahatladım.

Ne hafta!

Ayıp!

2009-11-14T14:37:00.004+02:00

Çok doldum bekleyemedim birkaç konu daha birikmesini. Sadece veriler konuşacak.

http://www.ibb.gov.tr/tr-TR/Haberler/Pages/BasinBultenleri.aspx?bbulteniID=5734

linkte de göreceğiniz gibi bugün itibariyle otobüs ve metrobüs ücretlerine 1/3 -%33- oranında zam yapıldı.

http://www.csgb.gov.tr/images/articles/editor/2009_2.pdf?category_id=194

http://www.csgb.gov.tr/images/articles/editor/2009_1.pdf?category_id=194

http://www.tuik.gov.tr/PreHaberBultenleri.do?id=4139

1. ve 2. link yıl içinde asgari ücrete yapılan zamdır. Oranı %4'tür.

3. link ekim ayına bağlı enflasyon oranıdır. %6.95'tir.

Bütün linkler resmi kaynaklardır.

Sonuç: Asgari ücret %4 zam, enflasyon %7 artış, bir yerden bir yere gitmenin bedeli: %133

Bu gitmeler gitme değil. Bu gidiş gidiş değil.

Basit

2009-11-13T22:10:00.001+02:00

Çok ara verdim, arada iyidir, ara da iyidir.

Bu çarşamba Fransa'nın YÖK başkanı (Evet orada da Yök var. Türkiye'den başka yerde yök diyenlere kapaklarımı yolluyorum postayla.) geldi bizim droit constitituonnel dersimize. AİHM'dir, AİHS'dir anlattı anlattı gitti. Koskoca Fransa yök başkanı. Şaka gibi. Sınıfa şu an kim girebilir sıralamasında yer bile almayacak biri. Tuhaf.

Bu yazımı Beethoven'a armağan ediyorum.

Bilgisayarım yeniden başlamaya çok hevesli. 15 dk'da bir soruyor. Gıcıklığına başlatmıyorum. İnatlaşıyorum bilgisayarımla resmen.

Yazıya Perşembe başladım kısmetse bugün bitecek. O yüzdendir bu kadar ara.

Bir sürü şey daha yazıyordu kaydetmemiş lanet olası düzenek. Teknolojik aletlerim git gide sorunlar çıkarıyor.

Bir çocuğu bilgisayar oyununda bir otobüs kullanması bu kadar mı mutlu eder? Büyümek basit mutluluklara özlem duymaktır.

Çok iddialı oldu galiba.

Filiz Kitabevi, sözüm sana. Ya kitaplarını bütün kitapçılarda satmaya başla ya da adam gibi bir yere taşın. Ayıp be!

Kartla o kadar alışveriş yaptım. Bugün bir sordurayım dedim ne kadar kullanılabilir zımbırtı paralardan var. 1.5 lira dedi. Çok bozuldum o an. Geçen sefer sorduğumda 15 lira demişti. O zaman ne aldığımı hatırlamıyorum ama bu gün öyle bir şey deseydi kitap alacaktım.

Günümüzde karışıklıklar için kullandığımız neredeyse bütün kelimeleri -Provokasyon, terör, gerilla vb.- fransızcadan almışız. Biz karışıklıkları batıdan aldık.
Dip Not: Terör kelimesi Fransız Devrimi'nden sonra doğmuş. Teşekkürler Nami Başer, ayıp bu bilgiler gerçek hayatta ne işimize yarayacak diyen gençlik.

Adam 14 dil biliyor diyorlar. 14 dil. İnanmıyorum ama millet diyor. Hem de inanarak.

Eğil salkım söğüt eğil, bu benimki sevda değil. Güzel şarkıdır.

Muse Undisclosed Desires için bir klip çevirmiş. Bu kadar güzel bir şarkıya ancak bu kadar kötü bir klip yapılabilirdi. Shame on you! Zaten son zamanlarda Muse eski kliplerini çok aratıyor. Bir Knights Of Cydonia ya da bir Sunburn ya da ne biliyim bir Muscle Museum gibi klipler çevirmiyorlar artık.

Facebook'ta bir sürü Devlet Sırrı (Secret Defense) videosu dönmeye başlayınca izleyeyim dedim.
Tam bir vakit kaybıydı. Kendilerini övmek için film çekmiş resmen elemanlar bir de bunu kör gözüne sokar gibi yapmışlar. İtici geldi.

Çok ödevim var be!

Penguen'e çok ara verdim. Bayağı oldu almayalı. Yarın çıkıp alırım desem şimdi tanıyorum kendimi hiç kalkıp çıkıp almam. Neyse, kısmet.

Bugün yemekhanede, hiç tatlı kalmamıştı. Elma aldım koydum tepsime. Sonra biri geldi tatlısını (muzlu puding) bıraktı. Ben hemen pudingi alıp -feci bir el çabukluğu- elmayı yerine koydum. Buraya kadar normal bir hikaye. Sonra tabaklara yemek koyan abla "Kısmet" dedi. Bir ekol mü yarattık be. Feci oldum o an. Felsefi bir akımın mensubu gibi hissettim kendimi. Maddenin özü kısmettir. Biraz altını doldursak mantıklı bir şeyler çıkabilir ama kim uğraşacak.

Moda: Elde kalan malları pazarlamak için uydurulmuş bir yalan.

Alıntı: -Elif Yılmaz : Vergi hukuku insanın kendine yakışanı giymesidir.
Eğer o da bir yerden çalmışsa günahı onun boynuna.

Postal 2'yi indiriyorum. Psikopat bir gece beni bekliyor.

"Ankara'ya usul usul karbonmonoksit yağıyordu..."

İlk yazım -bu blogtaki- üzerinden 1 yıl geçmiş. Nice 1 -yazıyla bir- yıllara...

Alışveriş yaptıktan sonra buzdolabının kapağını açmayı seviyorum. Açıyorum bakıyorum, bakıyorum kapatıyorum.

Bir gün erkekler olarak sarı çizmelerle sokağa çıksak, o aynı tip botları ayağına geçiren kızlar neler hisseder acaba?

İyi, güzel, açılıyoruz da kim bize boy veriyor?

13 Kasım Cuma. İnanmam ama bir düzen vardı bugün hayatımda. Çok güzel ayarladım programımı bugün. Sabah ki ek dersi kaçırmamı saymazsak.

Dinlendiğimi hissediyorum ama dinlendiğimi hissedemiyorum -Hangisini hangi manada anlarsanız anlayın-.

Rox Out.

Törpü

2009-11-07T00:50:00.004+02:00

En çok sevdiğim şarkılar, içinde piyano tınısı barındıran şarkılar, en çok sevdiğim gruplar muhakkak herhangi bir parçasında piyanoyu kullanmış olan gruplar. Lisede 3 yıl boyunca müziği resime tercih sebebim. Severim piyanoyu. Çalmayı bilmem. Keşke çalabilsem.

Bugün TeMeCe geldi evime. Sabahtan kalk evi temizle -e malum öğrenci evi en son ilk taşındığımız zamanlarda ki bu tarihler ağustosa denk gelir temizlenmişti- Sabahtan kalk evi temizle. Okula git. Davada mağlup -hoca resmen ilan etmese de görünen köyün sesli rehbere ihtiyacı yoktur, hani şu müzelerde olandan- olan taraftaydım.

Müze dedim de pazar bienale gitmek istiyorum. Ama kimse gelmeye gönüllü değil. Yarın bir karar vericem.

Bienali Tüyap'a tercih ediyorum, evet.

Geçenlerde konken oynamayı öğrendim. Bi ara briçe başlamam lazım ama 9-4 okulun varken nerdee..?

Neyse TeMeCe geldi diyordum, güzel geçti, yedik içtik eğlendik bol bol güldük. Tonbalıklı pilav yedim(k). Çerezdir çaydır cipstir muhabbettir. Saolsunlar varolsunlar...

Tahminimce bu yazı bittiğinde bursum yatmış olacak. Kirayı verene kadar kısa süreliğine açlık sınırının üzerine çıkacağım. Mutluyum.

Yarın Genç Kariyer Günleri'nin sonuncusuna gideceğim. Eş seçimini falan anlatacak hoca. Çok garip olacağını sezimliyorum. Gün sonunda ise sertifikalarıma bir sertifika daha katmış olacağım.

O değil de hiç hukuk sertifikam yok benim nasıl olacak bu iş?

"Love is watching someone die. So who's gonna watch you die?" Çok tuttum bu sözü. Death Cab For Cutie'nin What Sarah Said isimli şarkısından.

Bugün bir midi markette 30 dakika alışveriş yaptım, kasaya bir geldim. Kartın Limiti Yetersiz. O an yerin dibine geçtim. Boşa geçen 30 dakikama mı yanayım, alışveriş yapmak için okuldan hızlı hızlı markete gidip terlememe mi yanayım, daha sonra tekrar alışverişe gittiğimde ilk aldığımda aldığım alınması zorunlu şeyleri unuttuğuma mı yanayım, o kafa bulanıklığıyla arkadaşın arabasını parketmek için 20 dakika serencebey civarında dolaşmamıza mı yanayım, lavabomun tıkandığına mı yanayım, evden ayrıldığımda bütün mutfağı yıkanacak bulaşıkla bıraktığıma mı yanayım, paragrafın başıyla sonunun çok alakasız olmasına mı yanayım. Çok dertliyim be sevgili sincap.

Şu bloga bir sincap kadar yararı dokunmayanlar utansın.

Keşke insanlar bahsetmek istediğimiz şeyi anında anlasalar, zamandan ne kadar tasarruf edeceğimizi düşününce, mükemmel olurdu, ütopya!

Şu an bir girişimcilik peşindeyim, umarım olur da cebimiz azcık sıcak para görür.

Bir arkadaşımın isteği üzerine bir anket doldurmaya başladım, doldur doldur bitmiyor. Sorular da saçma. Her şeyi soruyorlar. Modern insan fişleme. Yok en çok kimlerle vakit geçiriyorsunuz?1000 Tl versek neye harcarsanız? Hayat felsefeniz nedir? Nereden alışveriş yapıyorsunuz? Yok kardeşim uğraşılmaz bu anketçilerle. Direk sorsalar ne istediklerini biz de cevaplasak. İlla lafı döndürecekler. En sonunda bıkıp kapadım. Kaç soru olduğu da yazmıyor.

Nedense buraya yazı yazarken, yazının başından sonuna kadar dinlediğim şarkı değişmiyor. Değişse belki neler çıkacak ortaya.

Zamanında twitter'da yazmıştım, baya hayret uyandırmıştı. Buradan da tekrarlıyım:
Evet çoraplarımla uyumayı seviyorum.

Şu anda bursum yattı. Yani resmi olarak açlık sınırının üzerindeyim, şimdi gidip gugıldan açlık sınırına bakanlar olur. Ben tek kişi olduğum için dört kişilik bir ailenin açlık sınırının 1/3'ü beni ilgilendiriyor.

Açlık sınırının asgari ücretten daha yüksek olduğu bir ülkede yaşamak. İşte bu benim sinirimi bozan. Bir şeyler değişmek zorunda be blog! -Hep sincaba atıfta bulunacak değilim ya-

Atıfta bulunmak. Adı Atıf olan bir arkadaşım olsa, onun evinde msn açsam iletime bunu yazardım herhalde. -Kurgunun da bu kadarı-

Yazıya pat diye başladım, pat diye bitirmek uygun olmaz.

Bugün okulda bir yemek çıkmıştı, inanılmaz kötü. Bir seneyi aşkın süredir gidip geliyorum. Bir ilk. Sanki böyle dünden kalma salataları toplamışlar, fırına atmışlar, üstüne de hamurumsu bir şey, pişirmişler. Salata dediysem brokoli havuç taze fasulye, daha neler neler. Bir de bütün bütün atmışlar. Çok kötüydü ya. Bir yudum -artık parça mı yudum mu ne denirse- direk bıraktım sonra. Bir şey değil midem bulandığı için makarnayı da bitiremedim. Sonra tatlıyı yedim. Tatlı güzeldi. He bir de bugünkü salata da hıyarları -afedersiniz, ya da etmezsiniz- ve domatesleri nerdeyse bütün bütün koymuşlardı. Ayıp be kardeşim, insan yiyecek onları. Azıcık ufak doğrasanız kolunuz mu kopar?

Hayat pürüzleri törpülüyor. Peki hayatı kim törpülüyor?

Fotoğraf bulmak çok meşakatli bir iş.

Çok zayıflamışım be! Geçen sene bu zamanlar aldığım pantolonu düğmesini çözmeden çıkarabiliyorum.

Bugünkü günün fotoğrafını gördükten sonra o kısımı kaldırmaya karar verdim.

It's a beautiful day, don't let it get away!

Teşekkürler

2009-11-05T00:44:00.002+02:00

Az önceki yazıma aldığım yapıcı yorumlar neticesinde daha önceki yazımlarımdan kaynaklanan belirli bir beklenti oluşmuş. Çoğu kişi 4 Kasım 2009 tarihli yazımın eğlenceli olmaktan uzak olduğunu ve gülümseyerek okumadıklarını söyledi. Bunun neticesinde sizi gülümsetecek eski bir dostumuzu sahneye davet ediyorum.

Teşekkürler...

Keklik

2009-11-04T22:45:00.005+02:00

"Kekliğimi vurdular, kanadımı kırdılar, daha ben ne idim ki, annemden ayırdılar."
Az önce izlediğim Köyden İndim Şehire'den alınma bir sahnenin ardından güzel bir Kayseri türküsüyle giriş yapıyım dedim. Oldu bence.

Bugün yakın bir arkadaşımın annesinin tabiriyle 9 Çarşamba'yı 1 Çarşamba'ya sığdırdım. Sabah, rutin olarak okula gittim. Droit Constitituonnel'e girdim -2 sayfa not aldım şaştım kaldım kendime, sene başından beri bu kadar not almamıştım.- Neyse efendim, sonra tarih dersine girdim. Rıdvan Hoca çok garip bir kişilik. Bence gülüşünün patentini almalı. Dünya üzerinde öyle gülen bir kişi daha yoktur. Daha sonra da Roma Hukuku dersine girdim. Asıl şerit ders bittikten sonra koptu.

Saat 4'te az önce annesinin alıntısını yaptığım arkadaşımla bir görüşmem vardı. Aynı anda hukuk konferansı vardı. Bizim anayasa hocası aynı zamanda dekan olan hoca verdi konferansı. Neyse efendim, arkadaşımı yeterli bir zaman önceden bilgilendirerek konferansa katıldım. -Bu konferanslar her çarşamba düzenlenecek, Barodan geliyorum diyerek katılabilebilirmişiniz galiba tam net bir bilgim yok. İlerleyen günlerde kesin bilgi veririm.- Daha sonra Sınıf Yemeği ve daha önceden katılırım dediğim Historia'da bir toplantı vardı. Yine tercih. Historia'da ki toplantıyı seçtim. (Bu iki işim olduğunu bildiğim içinde Çarşamba veya Perşembe yapılması düşünülen komisyon toplantısını Perşembe yapalım demiştim.) Arkadaşlarımın bana yarın geleceklerini unutup bugün gelecekler sanmıştım ve bu yüzden de acele davrandım. Bundan dolayı Aksaray'da pilav yiyemedik ama Beşiktaş'ta bunu telafi ettik.

Bugün Roma Hukukçusu bize odun ve kültürsüz dedi.

Historia'da ki toplantıda Sosyalleşme üzerine konuştuk. Bir kaç anektod:

"Sosyalleşme sadece sinemaya ya da tiyatroya geçmek değil, edilgen durumdan etken duruma geçmektir."

"Sosyalleşmenin dolaylı amaçlarından biri menfaattir. Menfaat insanın fıtratında vardır"

"Sinema ve tiyatro ve diğer sosyal aktiviteler sosyalleşmeye giden yolda birer araçtır. Bunlardan edindikleri fikirleri paylaşarak insanlar sosyalleşir ve bu paylaşımda interneti kullanır."

"Vefa da sosyalleşmeye yol açar"

"Sosyalleşme gerekli midir?"

Sosyalleşme gerekli midir? Bu soruyu duyduğumda , o an zaman kısıtlı ve cevabım uzun olacağı için söylemeyip -aynı zamanda bloga da yazacak birşeyler lazım değil mi- bu soruyu buradan cevaplıyım dedim.

Sosyalleşmenin aslında gerekli olduğunu gösteren en önemli icat dildir. Tamam insanlar görerek, duyarak, tokalaşarak sosyalleşir ama sosyalleşme ihtiyacının günlük yaşama en önemli etkisi dildir. Çünkü insanlar herşeylerini toplayıcılık ya da avcılık ile gereksinimlerini karşılayabilecekleri durumdaydılar. Sabah kalkardı elmasını toplardı ya da geyiği öldürürdü. Yaşayıp giderdi. Yağmurdan ve soğuktan koruyacak bir ağaç kavuğu da bulurdu. Oh ne ala keyfine. Ama insanlar bununla yetinmedi. Birbirleriyle paylaşma ve deneyimlerini aktarma ihtiyaçlarını gidermek istediler. Duvarlara çizilen resimler de aslında onların kendi yarattıkları hayal ürünleri değil, paylaşmak istedikleri, ifade etmek istedikleri görülebilen ögelerdi.
Sonuç olarak dil doğdu, paylaşım doğdu. İnsanlık paylaşarak gelişti. Paylaşma ve bilgi ihtiyacı gitgide sahip olduğu bilgilerin yeterli gelmemesine yol açtı. Bu yüzden bugünkü rant yapan bütün internet siteleri insanın -çoğunlukla- tek bir ihtiyacını gidermesine yönelik. Merak. İnsanlar merak ediyor. Farklı mecraları merak ediyor, fakat merak ediyor. Birşeyler öğrenmek ve öğrendiklerini paylaşmak istiyor. Öğrendiklerini öncelikle beğeni yargısıyla değerlendiriyor. Daha sonra ise bu öğrenileri paylaşıyor ve yorumlayarak kendinden ona bir şeyler katıyor. Siz son tespitimi alıp 12000 yıl öncesine uygulasanızda sistem değişmez. Beğeni yargısı, yorum, paylaşım. Bunun nedeni ise yine yukardaki yargılardan birine bağlamak istersek, menfaat. İnsan belli bir yarar edinceği umuduyla öğrenmek ister. Herkes kendinde eksik olanı veya kendisini eğlendirecek bilgiyi öğrenmek ister. -Konudan azcık saptığımın farkındayım, elime ne geldiyse yazdım- Fikir belirtmek isteyen olursa aşağıdaki yorum kısmını kullanabilir. Azcık sosyalleşmenin kimseye zararı olmaz.

Seğizbinücyüzgırkdört Seğizbinücyüzgırgbes... Yarım saattir bunu dinlediğimi farkettim.

Facebook modern dedikodudur.

Bugünkü yazım pek eğlenceli olmadı farkındayım. İlerleyen zamanlarda eğlenceli bir yazı yazarım.

Cafe Crown'da damla sakızlı kahve içmeyin. Sakın! Çok kötü yapıyorlar. Beceremiyorsanız kalkışmayın kardeşim. Tavsiyem kahve dünyası. Bir şey değil arkadaşlara da mahçup olduk iyi mi.

"Gel gel yanıma keklik kaktın canıma keklik al kınalı parmaklarım bastır canıma keklik"

Kısmet

2009-10-30T21:19:00.008+02:00

Neşeliyim, tuhaf.
Daha önce hep sıkıntılıyken başladım yazmaya, bakalım şimdi nasıl yol alacak gidişat.

Maroon 5'ın "This Love" isimli şarkısını duydum arkadaşın mp3'ünü sömürürken. İyi geldi. Bu soğuk havalarda insanın içini ısıtacak bir temposu var.

Dışarıda yağmur hafif hafif çiseliyor. Su içtikten sonra suya sahip olmayı beceremeyen çocuklar gibi bulutlar. Güzel havalar ama bunlar.

Az önce bir arkadaşın çok bilmiş bir yazısını okudum facebook'ta. Gençlere öğütler falan veriyor. Yok diyor kendinizi ne sanıyorsunuz ne yaşadınız sanıyorsunuz falan. Gülüyorum. Hatta başkalarına da yolluyorum onlar da gülsün diye. Çünkü millete öğütler veren, ne yaşadınız diyen bu şahıs, çok değil 2, 3 -yazıyla iki üç- sene önce ciddi ciddi gelip bize vücudunda bir tek kanserli hücresi olduğunu anlatan, kan davası olduğunu söyleyen -daha neleri var alkol koması mı dersin, sınırdışı edilmek mi dersin, az daha zorlasa içeri doğru ... neyse sonra ben kötü oluyorum- ercikvari yorumlar yapan insan.
Verdiği öğütler son derece mantıklı. Diyor ki lisedeki kendinden 3 yaş küçük kız arkadaş çevresine, daha siz bir şey görmediniz diyor. Feleğin ateşli çemberinden mi geçtiniz diyor. Haklı, sonuna kadar. O bir köşede ağlayıp "Hiç bir şey yolunda gitmiyor, yalnız öleceğim." diyen kızlar, açık söylüyorum: ilgi çekmek isteyen insanlardır, gerçekten, şaka yapmıyorum, saçmalamıyorum da -belki biraz saçmalıyorum- Öyleler ama. Gıcık t(r)ipler onlar. Popülerlik sevdaları. Ailecek gülüyoruz.

"Meğer ilk öpüşme insanların tuz ihtiyacından ortaya çıkmış. Bu tuzun karşı cinsten alınmasının daha haz verici olduğunun keşfedilmesi de gecikmemiş tabi. Ten uyumu dedikleri de bu olsa gerek. Aşk dediğin damak zevki.
Badıl

Müdür sen çok mu turist ömer uzayda izledin?
Okan"

Bu aralar televizyonda çok sayıda güzel reklam var. İnanılmaz ama. Yine mi bamyaaa diye bağıran küçük kızdan, biz sadece kendimizle yarışıyoruz temalı araba reklamı mı dersin. Reklamcılar gitgide kendilerini geliştiriyorlar. Tabi partiye çamaşır suyuyla gelen insanların yaşadığı bir dünyayı hayal etmeyi sürdürenler hala mevcut.

Bu hafta penguen alamadım, umarım kalmıştır bayide, yarın Genç Kariyer Günleri çıkışında almak var planımda.

Hayatımda iki defa mp3 aldım. İkisi de bir ay geçmeden bozuldu. Mp3 Player'larla aram hiç düzelmedi. Korkuyorum yeni bir tane almaya.

Dün gece hava-i fişek gösterisini izledim Beşiktaş Sahil'de. Bir yanım diyor ki "Ne kadar güzel gösteri, insanlar azcık da olsa mutlu oluyor, seviniyor, hayatlarındaki monotonluktan 15 dakikalığına da olsa kurtuluyor." Diğer yanımsa savunmasında şunlara yer veriyor "Ne gerek var 2.5 milyon dolar harcamaya, Sydney'den uzman getirtmeye, o parayla kaç kişinin karnı doyardı, kaç kişiye hizmet verebilecek aşevleri açılırdı." İki yanım çatışmada. Diyalektikle uğraşamayacağım akşam akşam.

Uğraşamayacağım. Uğraşmıycam demek varken. Acaba yazı dili konuşma diline ne kadar yakınlaşmış olacak bundan bir 50 yıl sonra.

Hala Yüzüklerin Efendisi'ni izlememiş olanlar varmış. Facebook'tan al haberi.

Ankara'dan gelen arkadaşlarla buluştuk. Acaba domuz gribi bulaşmış mıdır?

Bu gripler de 12 Hayvanlı Takvime göre mi çıkıyor? Kuş Gribi, Domuz Gribi. Sırada ne var? (Vikipedia'ya göre Fare Gribi)

Sağlık sektörü ile hastalıklar paralel gelişiyor sanki.

Bugün Radikal alacaktım, unuttum. Tee kaç ay önce bir tane fast food zincirinden kupon kazanmıştım. Çekiliş hakkı. Ödüller arasında Scooter Motosiklet de var. Eğer kazandıysam süper olur. Mp3 Player kazansam bile yeter -bugün çok mp3 playerlardan bahsettim, içime doğmuş olmasın- Çetrefilli bir mail attım müşteri hizmetlerine, umarım geri dönerler. Neyse, kısmet.

Sıkıntılıyken yazdıklarım daha güzel oluyor -öyle mi?- farkındayım.

And i have no choice, 'cause i won't say goodbye anymore...

Kavanoz Dipli Dünya

2009-10-26T00:51:00.008+02:00

"Dün dünde kaldı cancağızım,
Bugün yeni şeyler söylemek lazım."
Mevlana

Başlayayım o zaman söylemeye. İlk olarak gofreti foondah nickli kişi kazandı. Ama ben ona ulaştıramayacağım düşüncesiyle yedim. -Eğer bir gün karşılaşırsak hatırlat borcumu o gün 10lu gofret paketlerinden alırım, ama şimdilik imkansız gözüküyor.- Bu arada onunda blogunda gayet ilgi çekici yazılar bulabilirsiniz. Sincap'a (eğer ayarlamayı becerebilmişsem) tıklayın. (Gofret yerine geçer mi?)

Youtube canlı konser yayınlamaya başlıyor. İnanılmaz bir gelişme. Çok önemli bana göre. Tabi biz yine bundan bi haber. Youtube'a hepimiz giriyoruz ama yasa dışı yollardan -Başbakan bile giriyor.- E bu nedir? Hani nerede hukukun topluma ayak uydurması. Zaten herkes girebiliyorsa, sen niye yasaklıyorsun ki? Hadi yasakladın, Youtube'un umrunda olduğunu mu sanıyorsun? Bu mu tavır koymak? Bu mu duruş? "Ben seni yasakladım." " Ama hala giriyolar." "Olsun yasakladım ben." Neyse. Bir Youtube açılımı şart artık sözün özü. Aleyhimizde video yayınlanması sebep ise sanki bizimkiler sütten çıkmış ak kaşık. Girin bir "Yunan" yazın, hakaret içerikli videolar bulacaksınız. Ama bir tek biz de yasak. He bir de İran'daydı yanlış hatırlamıyorsam. Kafayı kumdan çıkarmak lazım artık.

Dans eden bir sincap düşünmeyin.

Fenerbahçe bu akşam kazandı. Golleri izledim sadece ama mutlu oldum hafiften. Şu an hala biraz o mutluluk var üzerimde. Yarın sabaha geçer tahminen.

Düzeltme: Önceki yazımda Baya yazmışım, Bayağı olacak o. Ama bayağı da çok bayağı bir kelime değil mi?

Türkiye'ye sadece kimlik kartıyla girebilen iki ulus var. Birisi Türkler, diğeri de Fransızlar.

İlk yazı kadar renkli olmadı bu üzgünüm. Çabuk sıkıldım. Malum saatte geç oldu baya. Eski saate göre 2.

Açılım demişken bizim üniversitede de teknoloji açılımları var bu ara. Çipli öğrenci kartı geliyor, öğrencilere özel mail verildi. Bunlar bize çok yeni olan şeyler. Ateşi bulan insanlar gibiyiz. Ama icat eden değil bulan. Ateş bir yerde vardı. Rektör gitti buldu geldi. Sevmiyorum o adamı da, sayısalcıdan rektör mü olur. Adama geçen sene bir laf demiştim, yerli malı gibi kalmıştı. Neyse, ama nasıl göz boyayacağını iyi biliyor. Sen kalk ziyaretçi yasağı koy -tamam yol geçen hanı olmasın da eski mezunlar bile giremiyormuş, ayıp bence- , üstüne bir de TS i kaldır. Sonra gel "Bakın çipli kart". Bi çiptir git derler adama. Diyorlar da zaten. Tıfıl herifin teki, sokakta görseniz manav zannedersiniz -bizim karşıdaki manav bile ondan daha rektör gibi duruyor.- Adam gelmiş boğaz kıyısında, fıstık gibi manzaralı okula rektör olmuş. Kavanoz dipli dünya. Neyse, o kadar teknolojiye bulaşmışken bir de şu ders seçme olayını online hale getirse de bitse ders seçme çilemiz. Zaten biz niye ders seçiyoruz anlamış değilim. Sınıflar belli, saatler belli, program belli. Biz programdan kağıda geçiriyoruz. Çok amelece.

Bu hafta sonu da hiç ders çalışmadım. Du bakali nolacak?

(Kimler resime tıkladı?)

Her neyse.

2009-10-23T19:00:00.007+03:00

Selamlar, yeniden çıktım. Son yazımdan itibaren 1 yıl geçti. Yıllık tarzı bir şeye döndü galiba bu sayfa. Her neyse. Canım sıkıldıkça yazsam diyorum, güzel olur aslında, en azından teoride güzel. Zaten can sıkıntısı insanların yaratıcılığını -iyi veya kötü- tetikkleyen bir şey değil midir? -Bu soruyu adam gibi cevaplayana çikolatalı gofret alcam.- Neyse pratikte uygulanabilir mi bilemiyorum hala. Uygulanmasa da pek umrumda olmaz çünkü genelde saçmalama tabanlı olcak yazılar.
Her neyse. Güzel haberlerde getirdim. Malum geçen bir yıl içinde eve çıktım, hazırlık okudum, yeni insanlarla tanıştım, yeni umutlara kapıldım, yeni düşüşler yaşadım, hazırlığı geçtim, Fransa'ya gittim, lisemden mezun oldum. Baya yaşadım işte. Baya böyle mi yazılıyordu? Hiç TDK ile uğraşamam şu anda.
Her neyse. Yaşamışım baya -bak gene-,-Gene?-, yazınca onu farkettim. Tabi arada kavgalar falan da oldu. Hukuk 1. sınıfa başladım bir de, hazırlığı geçmenin doğal bir sonucu olarak. Hukuk zor bir bölümdür. Cidden öyle. Sayısal öğrencileri için Tıp neyse, biz Eşit Ağırlıkçılar için de Hukuk o. Bir de bizim dönem bizim okulda yapılan reformun uygulandığı sene. Sınıf oldu mu sana 100 kişi. "Şey biz fransızca bilmiyoduk?" "Bonjour aux cours de Droit Constitutionel" Kısmet. Normalde TS (Tatil Senesi) sınıfında almamız gereken mesleki fr ve ileri fr dersleri 1. sınıfa atılınca, biz Anayasa Hukukunun fransızcası, hukuk kültürü ve bu iki dersi fransızca görmeye başladık. Hele o Droit Constitutionel dediğim dersin bir kitabı var, Allah düşmanıma vermesin. Düşe kalka gidiyoruz şimdilik, sonumuz belli değil. Aziz Nesin'in deyimiyle "Du bakali nolacak?"
Her neyse. Güzel bir site söyledi geçen ev arkadaşım. Fizy.com diye. Şarkıyı aratıyosun listeni oluşturuyosun, gittiğin yerlere müziğini de götürüyorsun. İnternete bağlı bir bilgisayar olması yeterli. Konsept güzel.
Her neyse. Her sabah uyandığımda yüzüme güneş ışıkları geliyor. Güneş saatiyle uyanıyorum kısaca. Tam 8 i 5 geçe gibi güneşi gözkapaklarımda hissediyorum. İyi hissediyor insan.
Her neyse. Şu an TV de Sponge Bob var. Planktonun bütün sülalesi gelmiş filan. Yarın Genç Kariyer Günleri, pazar günü Pertevniyal Lisesi Pilav ve Aşure günü, pazartesi günü FikirSizler klüp toplantısı, salı günü Hukuk Klübü tanışma toplantısı ve münazara atölyesi. Önümüzdeki günlerde baya -kafama takıldı şu baya meselesi- yoğunum.
Her neyse. Ülkede de çok garip olaylar oluyor. Basın kuruluşları birbirlerine laf sokup duruyor. Liderler birbirine laf sokup duruyor. Bunlar şunlara laf sokup duruyor. Klasik senaryo. En Attendant Godot (Godot'yu Beklerken) yıllardan beri aynı, sadece canlandıranlar değişiyor. Oyun adını da rasgele seçtim bu arada. Ama uymuşta olabilir duruma. Pek düşüncek durumda değilim şu an. Geçen de 34 tane terörist girdi haburdan. Ha burası dediğim yer Irak sınırı. Vatan sınırımız. Gelsinler, gelmesinler diyen yok ama kim olarak gelsinler. Eğer geliyorsan bir adabı, usulu vardır. Bunlar geliyor, diyorlar ki "Bizim şartlarımız şudur. Bir Pekeke mensubuyuz." E bunların gelmesi bir artı değil ki. Bunların dediklerini -en azından bir kısmını- meclistekiler zaten söylüyor. E fark nerede? Her gelen böyle mi gelcek. Gelen öyle gelmeli ki bir şeylerin değiştiğine, değişeceğine, böyle devam edilebileceğine inanmalı PKK'lı, katil, terorist kimliğini kandilde bırakıp gelmeli. Ancak bu şekilde olmalı. "İki gün önce insan öldüren bir gruptaydım, bugün şartlarımı sunmaya geldim, kabul olmazsa yine gitcem." Yola bu mantaliteyle çıkmışlarsa boşuna zahmet etmişler. Bu şekilde hiç bir yere varılmaz.
Her neyse. Fenerbahçe dün ne güzel oynadı be. Her zaman böyle oynasınlar, kaybetseler bile olur. Pazar günü kazanmaları lazım ama. Çünkü bir tek galatasaray'a kaybedince üzülüyom. Tuhaf ama gerçek. Damla sakızlı kahve gibi. Eve gidince hatırlarsam anneme söyliyim yapsın. Çok güzel oluyor. Hala denememiş olan varsa tavsiye ederim.
Her neyse. O kadar yazdım hala sıkılıyorum. Birazdan eve doğru yola çıkcam. Değişen pek bir şey yok aslında. Çikolatalı gofret teklifim hala geçerli.
Gelmeyecekleri beklemeyelim.

-Gidelim.
-Gidemeyiz.
-Neden?

Okan Hakkında Herşey

2008-11-14T22:04:00.001+02:00

Başlık çoğu zaman gerekli olan herşey i anlatır ama insanlar her zaman daha fazlasını merak eder.

İşte merak ettikleriniz:

-Sebep
-Ne gereği var?
-Marjinal mi olmaya çalışıyon?
-Kimsin sen? (Yok artık)
(Daha fazla şey merak ediyosanız sorabilirsiniz.)

-Hiç bir sebebi yok aslında tamamen can sıkıntısından kaynaklı bir girişim bu ve büyük ihtimalle pasif olarak yürüteceğim bir aktivite. Ama ne olacağı belli olmaz di mi?
-Ne biliyim olsun istedim birden. Bir şeyler karalayacağım bana özel bana güzel bir yer.
-Yok tamamen doğal bir çalışma. Zaten çoğu kişi benim burada yapıcaklarımı facebook, myspace veya livespace yoluyla yapıyor.
-(BKZ: www.facebook.com/ilmenokan)

İlk girdim biraz garip bir dille olmuş olabilir. Bütün girdilerimde böyle olabilir, hepsi farklı da olabilir. Şu an kafamda ne yazacağıma dair veya ne sergileyeceğime dair bir fikir yok.

Okan Hakkında Herşey

Okan | Sıradan bir adam, sıradışı bir güç.

Deli Pokemon

Fransız

Matruşka - Peki siz neredesiniz?

Matruşka

Kek ve Çay

Yolculuk

Ben Bir Şizofrenim

Eskiz

Balon

Beynelmilel

Ben Fransa'dayken-1.2

Ben Fransa'dayken-1

Vidi napoli e dopo muori.

Dondurma

Tarihe Tanıklık Eden Adam

Kuşlar ve Domuzlar

Hotel California

Gelmeyelim

Havalandırma

La Chute

Rüya

Zihuatanejo

Taşındık!

Moonlight

Serotonin

Tunanan'ın Blogu

Lila Doğan'ın Resmi

Bora'nın Resmi

Bunu mu demek istediniz?

Hava

Sessizlik

23 Nisan'da Bu Blog da Neşe Dolacak!

Baca

Nedir bu ama(Ç)özüm?

Tershane

Kupa

Hikaye

İğne

Kedi

Pazartesi

Yarın

Felsefe

Kireç

Lioubov

Merdiven

Teori

La Haine

300

Fikir Toplama Kampi'nda

Batı

Viva la revolution!

Düğün

Boeing

Tartı

Mars

"Sıcak çikolata içine azcık süt koydum, mutluluğa eriştim. İçimde yarın kar yağacağı umudu, ne Roma umrumda, ne anayasa. Ah sağlam bir kar yağsa."Cidden bu kadar çok mu merak ettin?burada ne yazdığını bulana çikolatalı gofret hediye edeceğim. gerçek.

Baklava

Okan İlmen Bayram Tebriği

Yorgan

Saksı

Ayıp!

Basit

Törpü

Teşekkürler

Keklik

Kısmet

Kavanoz Dipli Dünya

Her neyse.

Okan Hakkında Herşey

"Sıcak çikolata içine azcık süt koydum, mutluluğa eriştim. İçimde yarın kar yağacağı umudu, ne Roma umrumda, ne anayasa. Ah sağlam bir kar yağsa."

Cidden bu kadar çok mu merak ettin?
burada ne yazdığını bulana çikolatalı gofret hediye edeceğim. gerçek.